امام على عليه السلام:خرد، طبيعتى است كه با دانش و تجربه افزايش مى يابد.

امام على عليه السلام:خرد، طبيعتى است كه با دانش و تجربه رشد مى كند.

امام على عليه السلام:مردمان، سه گروه اند: خردمند، نادان و بدكار. آيين خردمند، ديندارى، سرشت او بردبارى، و خوى او انديشه كردن است. اگر مورد پرسش واقع شود، پاسخ مى دهد؛ اگر تكلّم كند، به درستى سخن مى گويد؛ اگر گوش كند، ياد مى گيرد؛ اگر سخن بگويد، راست مى گويد؛ و اگر كسى به وى اعتماد كند، خواسته اش را روا مى سازد. نادان، اگر او را از امر نيكويى آگاه كنند، غفلت مى ورزد؛ اگر از جايگاه نيكويى فرو آورده شود، فرود مى آيد؛ اگر او را به كارى جاهلانه وا دارند، انجام مى دهد؛ و اگر سخن بگويد، دروغ مى گويد. وى خود، به دنبال آگاهى نمى رود و اگر او را آگاه سازند، آگاه نمى شود. بدكار را اگر امين بشمرى، خيانت مى ورزد، و اگر او را همراهى كنى، رسوايت مى سازد، و اگر بدو اعتماد ورزى، برايت خيرخواهى نمى كند.

الفتوحـ از امام حسين عليه السلام (در پاسخش به مروان، وقتى كه او را به بيعت با يزيد فرمان داد) ـ: إنّا للّه وإنّا إليه راجعون (ما از آنِ خداييم و به او باز مى گرديم)! حال كه امّت به فرمان روايى چون يزيد گرفتار آمده است، بايد فاتحه اسلام را خواند.

الملهوف:امام حسين عليه السلام، در پاسخش به مروان هنگامى كه او را به بيعت با يزيد فرمان داد و گفت: آن، براى دين و دنياى تو بهتر است، فرمود: «إنّا للّه وإنّا إليه راجعون! حال كه امّت بر فرمان روايى چون يزيد گرفتار آمده است، بايد فاتحه اسلام را خواند. شنيدم كه جدّم پيامبر خدا مى فرمود: خلافت بر خاندان ابوسفيان، حرام است». [در اين جا] سخن، ميان او و مروان بالا گرفت تا اين كه مروان، خشمگينانه باز گشت.

الأمالى، صدوقـ به نقل از عبد اللّه بن منصور، از امام صادق عليه السلام ـ: پدرم [امام باقر عليه السلام]از پدرش [امام زين العابدين عليه السلام] برايم نقل كرد. كه عُتبه ۴ به سوى امام حسين عليه السلام پيام فرستاد و گفت: فرمان رواى مؤمنان (يزيد)، فرمان داده كه با او بيعت كنى. امام حسين عليه السلام فرمود: «اى عتبه! تو مى دانى كه ما اهل بيتِ كرامت و معدن رسالتيم و نشانه هاى برافراشته حق؛ كسانى كه خداوند عز و جل، حق را در دلمان به وديعت نهاد و زبانمان را به آن، گويا كرد. به اذن خداى عز و جل مى گويم كه شنيدم جدّم پيامبر خدا مى فرمايد: بى ترديد، خلافت بر فرزندان ابوسفيان، حرام است و من، چگونه با خاندانى بيعت كنم كه پيامبر خدا درباره آنها چنين گفته است؟!».

الملهوفـ در نقل جريان ملاقات امام حسين عليه السلام با وليد، فرماندار مدينه ـ: امام حسين عليه السلام به وليد رو كرد و فرمود: «اى امير! ما اهل بيتِ نبوت، معدن رسالت و جايگاه آمد و شد فرشتگانيم، خداوند، [راهش را] با ما آغاز مى كند و با ما به پايان مى بَرَد. يزيد، مردى فاسق، شرابخوار، قاتل جان هاى محترم، و علنى كننده فسق و فجور است و شايسته اين شأن (خلافت) نيست و مانند من، با مانند اويى بيعت نمى كند؛ ولى ما و شما صبح مى كنيم و منتظر مى مانيم تا ببينم كه كدام يك از ما به خلافت و بيعت، سزاوار است».

رجال الكشّىـ از فُضَيل (غلام محمّد بن راشد)، از امام صادق عليه السلام ـ: معاويه به امام حسن عليه السلام نوشت: تو و حسين و ياران على، نزد ما بياييد. قيس بن سعد بن عباده انصارى هم با آنان روانه شد و به شام درآمدند و معاويه، اجازه ورود به ايشان داد و سخنرانانى هم براى [مقابله با] آنان، آماده نمود. معاويه گفت: اى حسن! برخيز و بيعت كن. پس برخاست و بيعت كرد. سپس به حسين عليه السلام گفت: برخيز و بيعت كن. پس برخاست و بيعت كرد. سپس به قيس گفت: اى قيس! برخيز و بيعت كن. قيس به حسين عليه السلام نگريست و منتظرِ فرمان او شد. حسين عليه السلام فرمود: «اى قيس! او (يعنى حسن عليه السلام)، امامِ من است».

الإرشاد:چون امام حسن عليه السلام درگذشت، شيعيان در عراق به جنبش درآمدند و براى خلع معاويه و بيعت با امام حسين عليه السلام به او نامه نوشتند. امام عليه السلام خوددارى ورزيد و يادآور شد كه ميان او و معاويه، پيمانى است كه شكستن آن، روا نيست تا آن كه مدّتش سپرى شود، و چون معاويه مُرد، در آن بازنگرى مى كند.

أنساب الأشرافـ از امام حسين عليه السلام (در پاسخ به كسى كه او را به بيعت شكنى با معاويه فرا خواند) ـ: ما با او بيعت كرده ايم و راهى به آنچه تو مى گويى، نيست.

أنساب الأشرافـ از امام حسين عليه السلام (خطاب به محمّد بن بشر هَمْدانى و سفيان بن ليلى هَمْدانى) ـ: تا هنگامى كه اين مرد (معاويه) زنده است، همه شما بايد در خانه خود بنشينيد و اگر هلاك شد و شما زنده بوديد، اميدواريم كه خدا براى ما نيك بگزيند و به راهمان درآورد و به خودمان وا ننهد كه «بى گمان، خداوند، با تقوا پيشگان و كسانى است كه نيكوكارند» .

أنساب الأشرافـ از امام حسين عليه السلام (در پاسخ نامه اى كه گروهى از شيعيان پس از وفات امام حسن عليه السلام به او نوشته و گفته بودند كه فرمان او را انتظار مى كشند) ـ: من، اميدوارم كه نظر برادرم ـ كه خدايش رحمت كند ـ در متاركه جنگ و نظر من در جهاد با ستمكاران، درست واستوار باشد. در سرزمين خود بمانيد و بيرون نياييد و خواسته تان را پوشيده بداريد و تا آن گاه كه پسر هند زنده است، خود را از جاسوسان بپاييد. اگر حادثه اى رُخ داد و من زنده بودم، نظرم به شما مى رسد، إن شاء اللّه!

الطبقات الكبرى:گفته اند كه چون معاوية بن ابى سفيان از مردم براى يزيد بيعت گرفت، امام حسين عليه السلام از كسانى بود كه با او بيعت نكرد. كوفيان به او نامه مى نوشتند و در روزگار خلافت معاويه، او را به بيرون آمدن به سوى خود، فرا مى خواندند؛ ولى امام عليه السلام به همه آنها جواب رد مى داد. گروهى از كوفيان به نزد محمّد بن حنفيه آمدند و از او خواستند كه وى با آنان خروج كند؛ امّا او هم خوددارى كرد و نزد امام حسين عليه السلام آمد و پيشنهاد آنان را به ايشان عرضه كرد. امام حسين عليه السلام فرمود: «اين مردم مى خواهند با [پيش انداختن]ما [نان] بخورند و خون ما را در معرضِ ريخته شدن بگذارند».