نامه معاويه به ابن عبّاس
1 حدیث
وقعة صفّين:كَتَبَ مُعاوِيَةُ إلَى ابنِ عَبّاسٍ:
أمّا بَعدُ؛ فَإِنَّكُم يا مَعشَرَ بَني هاشِمٍ لَستُم إلى أحَدٍ أسرَعَ بِالمَساءَةِ مِنكُم إلى أنصارِ عُثمانَ بنِ عَفّانَ، حَتّى إنَّكُم قَتَلتُم طَلحَةَ وَالزُّبَيرَ لِطَلَبِهِما دَمَهُ، وَاستِعظامِهِما ما نيلَ مِنهُ، فَإِن يَكُن ذلِكَ لِسُلطانِ بَني اُمَيَّةَ فَقَد وَلِيَها عَدِيٌّ وتَيْمٌ، فَلَم تُنافِسوهُم، وأظهَرتُم لَهُمُ الطّاعَةَ. وقَد وَقَعَ مِنَ الأَمرِ ما قَد تَرى، وأكَلَت هذِهِ الحُروبُ بَعضُها مِن بَعضٍ حَتَّى استَوَينا فيها، فَما أطمَعَكُم فينا أطَمَعَنا فيكمُ، وما آيَسَكُم مِنّا آيَسَنا مِنكُم.وقَد رَجَونا غَيرَ الَّذي كانَ، وخَشينا دونَ ما وَقَعَ، ولَستُم بِمُلاقينَا اليَومَ بِأحدَّ مِن حَدِّ أمسِ، ولا غَدا بِأَحدَّ مِن حَدِّ
وقعة صِفّين:معاويه به ابن عبّاس نوشت:
امّا بعد؛ اى هاشميان! شما در آزردنِ هيچ كس، به اندازه آزردنِ ياران عثمان بن عفّان، شتاب نداريد؛ چندان كه طلحه و زبير را كشتيد، از آن رو كه خونخواهِ عثمان بودند و آنچه را بر او رفته بود، گران مى شمردند.
اگر اين همه براى آن است كه حكومت به بنى اميّه نرسد، پيش تر [كسانى از خاندان]عَدى و تَيْم (عمر و ابو بكر) به آن دست يافتند؛ امّا شما با آنان درنيفتاديد، بلكه فرمانبرىِ خود از ايشان را آشكار كرديد. اكنون حال چنين است كه مى بينى و اين جنگ ها برخى از هر دو طرف را چنان در كام خود فرو بُرده كه در آن به برابرى رسيده ايم. پس هر چه شما را در ما به طمع اندازد، ما را در شما به طمع مى افكَنَد و هر چه شما را از ما منصرف سازد، ما را از شما منصرف مى كند.
ما چيزى
۱.وقعة صفّين: ص 414، الدرجات الرفيعة: ص 112؛ الفتوح: ج 3 ص 152، شرح نهج البلاغة: ج 8 ص 65، الإمامة والسياسة: ج 1 ص 133، المناقب للخوارزمي: ص 256 ح 240.