فیلترها
نتایج جستجو برای «شعار»: ۳۲۸ حدیث
فیلترها
فیلترها
کتاب
موضوع
معصوم
طول حدیث
عنه صلىاللهعليهوآله: إيّاكُم وَاستِشعارَ الطَّمَعِ؛ فَإِنَّهُ يَشوبُ القَلبَ شِدَّةَ الحِرصِ، ويَختِمُ عَلَى القُلوبِ بِطَبائِعِ حُبِّ الدُّنيا. ۱
پيامبر خدا صلىاللهعليهوآله: بپرهيزيد از اين كه آز را شعار خود سازيد؛ زيرا آزمندىِ بسيار، دل را تباه مىكند و مُهر دنيادوستى را بر دلها مىزند.
۱.أعلام الدين: ص 340 ح 24 عن أبي هريرة، بحار الأنوار: ج 77 ص 182 ح 24.
مِمّا يُنسَبُ إلَى الإِمامِ عَلِيٍّ عليه السلام:
لا فَضلَ إلاّ لِأَهلِ العِلمِ، إنَّهُمُعَلَى الهُدى لِمَنِ استَهدى أدِلاّءُ
وقيمَةُ المَرءِ ما قَد كانَ يُحسِنُهُوالجاهِلونَ لِأَهلِ العِلمِ أعداءُ ۱
امام على عليه السلامـ در اشعار منسوب به ايشان ـ:
جز براى اهل دانش، فضيلتى نباشد، چه آنان اند كه ره جويان را رهنمايان اند.
ارزش انسان چيزى است كه نيك مى داند و نادانان با اهل دانش، دشمنان اند.
۱.ديوان الإمام عليّ عليه السلام: 24.
کلیدواژهها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عقلی و علمیعقل و جهلعوامل تقویت عقل +4 مورد دیگر
مِمّا يُنسَبُ إلَى الإِمامِ عَلِيٍّ عليه السلام: وفِي الجَهلِ قَبلَ المَوتِ مَوتٌ لِأَهلِهِوأجسادُهُم قَبلَ القُبورِ قُبورُ وإنَّ امرَأً لَم يَحيَ بِالعِلمِ مَيِّتٌولَيسَ لَهُ حَتَّى النُّشورِ نُشورُ ۱
2 / 6
امام على عليه السلامـ در اشعار منسوب به ايشانـ:
و در نادانى براى صاحبانش پيش از مرگ، مرگ است و پيكرهاشان پيش از آنكه در گور روند، خود گورند.
و هر آينه اگر كسى به دانش زنده نشد، مرده است و تا روز رستاخيز او را رستاخيزى نيست.
۱.ديوان الإمام عليّ عليه السلام: 179.
کلیدواژهها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عقلی و علمیعقل و جهلعوامل تقویت عقل +4 مورد دیگر
مِمّا يُنسَبُ إلَى الإِمامِ عَلِيٍّ عليه السلام:
عِلمي مَعي أينَما قَد كُنتُ يَتبَعُنيقَلبي وِعاءٌ لَهُ لا جَوفُ صُندوقِ
إن كُنتُ فِي البَيتِ كانَ العِلمُ فيهِ مَعيأو كُنتُ فِي السّوقِ كانَ العِلمُ فِي السّوقِ ۱
امام على عليه السلامـ در اشعار منسوب به ايشانـ:
دانشم با من است و هر جا كه باشم به دنبالم است. دلم ظرف آن است، نه درون صندوق.
اگر در خانه باشم، دانشم نيز در آنجا همراه من است يا اگر در بازار باشم، باز دانش من در بازار است.
۱.ديوان الإمام عليّ عليه السلام: 294.
کلیدواژهها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عقلی و علمیعقل و جهلعوامل تقویت عقل +4 مورد دیگر
مِمّا يُنسَبُ إلَى الإِمامِ عَلِيٍّ عليه السلام:
رَضينا قِسمَةَ الجَبّارِ فينالَنا عِلمٌ ولِلأَعداءِ مالُ
فَإِنَّ المالَ يَفنى عَن قَريبٍوإنَّ العِلمَ باقٍ لا يَزالُ ۱
امام على عليه السلامـ در اشعار منسوب به ايشانـ:
به قسمت خداى جبّارخشنودشديمما را دانش و دشمنان را مال
همانا مال بزودى نابود گرددولى دانش، همواره ماندگار است.
۱.ديوان الإمام عليّ عليه السلام: 334.
کلیدواژهها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عقلی و علمیعقل و جهلعوامل تقویت عقل +4 مورد دیگر
مِمّا يُنسَبُ إلَى الإِمامِ عَلِيٍّ عليه السلام:
تَغَرَّب عَنِ الأَوطانِ في طَلَبِ العُلىوسافِر فَفِي الأَسفارِ خَمسُ فَوائِدِ
تَفَرُّجُ هَمٍّ واكتِسابُ مَعيشَةٍوعِلمٌ وآدابٌ وصُحبَةُ ماجِدِ ۱
امام على عليه السلام:ـ در اشعار منسوب به ايشان عليه السلامـ:
در پى سرفرازى از وطنها دل بركنو راه سفر در پيش گير كه در سفر پنج بهره است
برطرف شدن اندوه و به دست آوردن هزينه زندگىو دانش و ادب و مصاحبت بزرگان
۱.ديوان الإمام عليّ عليه السلام: 139.
عنه عليه السلام:أشعِر قَلبَكَ التَّقوى وخالِفِ الهَوى، تَغلِبِ الشَّيطانَ ۱.
امام على عليه السلام:تقوا را شعار دلت قرار ده و با هوس مخالفت كن، تا بر شيطان غلبه كنى.
۱.غرر الحكم: 2356
مِمّا يُنسَبُ إلَى الإِمامِ عَلِيٍّ عليه السلام:
وثِق بِاللّهِ رَبِّكَ ذِي المَعاليوذِي الآلاءِ والنِّعَمِ الجِسامِ
وكُن لِلعِلمِ ذا طَلَبٍ وبَحثٍوناقِش فِي الحَلالِ وفِي الحَرامِ
وبِالعَوراءِ لا تَنطِق ولكِنبِما يَرضَى الإِلهُ مِنَ الكَلام ۱
امام على عليه السلام:در اشعار منسوب به ايشان ـ:
و به خداى والا مرتبه و پروردگارت اعتمادكنخدايى كه داراى رحمتها و نعمتهاى بزرگ است
و در امر دانش، اهل جستجو و پژوهش باشو در امر حلال و حرام به تحقيق وگفتگوپرداز
ياوه بر زبان مران وليكنسخنى بگو كه خدا را خشنود مى كند
۱.ديوان الإمام عليّ عليه السلام: 403.
کلیدواژهها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عقلی و علمیعقل و جهلآنچه شایسته جاهل است +3 مورد دیگر
أيضًا:
العِلمُ زَينٌ فَكُن لِلعِلمِ مُكتَسِبًاوكُن لَهُ طالِبًا ما كُنتَ مُقتَبِسا
واركَن إلَيهِ وثِق بِاللّهِ واغنَ بِهِوكُن حَليمًا رَصينَ العَقلِ مُحتَرِسا
لا تَسأَمَنَّ فَإِمّا كُنتَ مُنهَمِكًافِيالعِلمِ يَومًا وإمّا كُنتَ مُنغَمِسا
وكُن فَتًى ناسِكًا مَحضَ التُّقى وَرِعًالِلدّينِ مُغتَنِمًا لِلعِلمِ مُفتَرِسا
فَمَن تَخَلَّقَ بِالآدابِ ظَلَّ بِهارَئيسَ قَومٍ إذا ما فارَقَ الرُّوَسا
واعلَم هُديتَ بِأَنَّ العِلمَ خَيرُ صَفًاأضحى لِطالِبِهِ مِن فَضلِهِ سَلِسا ۱
امام على عليه السلام:در اشعار منسوب به ايشان ـ:
دانش زيور است، پس در پى به دست آوردن آن باشو همواره آن را بجوى تا هنگامى كه برگيرنده اى
و بدان تكيه زن و به خدا اعتماد كن وبا اوبى نيازى بجوىو بردبار باش و خرد استوار و خوددار
ملالت به خود راه مده آن گاه كهدر دانش فرو رفته اى و بدان سرگرمى
و جوانى باش پوينده راه تقوا و باورعدين را مغتنم شمارنده و دانش را به چنگ آورنده
هركس كه به آداب خو بگيرد، سرور مى گرددهنگامى كه سروران قوم در گذشتند
و بدان ـ خدايت هدايت كند ـ كه دانش بهترين منزلت استكه جوياى خويش را از فضلش، بهره مند مى كند
۱.ديوان الإمام عليّ عليه السلام: 238.
کلیدواژهها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عقلی و علمیعقل و جهلآنچه شایسته جاهل است +3 مورد دیگر
أيضًا: لَو صيغَ مِن فِضَّةٍ نَفسٌ عَلى قَدَرٍلَعادَ مِن فَضلِهِ لَمّا صَفا ذَهَبا ما لِلفَتى حَسَبٌ إلاّ إذا كَمُلَتآدابُهُ وحَوَى الآدابَ والحَسَبا فَاطلُب فَدَيتُكَ عِلمًا واكتَسِب أدَ بًاتَظفَر يَداكَ بِهِ واستَجمِلِ الطَّلَبا
۱
2 / 2
امام على عليه السلام:ـ نيز در اشعار منسوب به ايشانـ:
اگر نفس از هر اندازه نقره ريخته مى شدچون از فضل [علم] جلا يابد، طلا مى گردد
جوان را بزرگ زادگى نباشد مگر آنكه خوددر تكميل آداب و بزرگى خويش بكوشد
پس ـ فدايت شوم ـ دانش بجوى و ادب به دست آرتا بدان پيروز گردى و [اين] جستجو را زيبا شمار
۱.ديوان الإمام عليّ عليه السلام: 56.
کلیدواژهها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عقلی و علمیعقل و جهلآنچه شایسته جاهل است +3 مورد دیگر
مِمّا يُنسَبُ إلَى الإِمامِ عَلِيٍّ عليه السلام:
لَو كانَ هذَا العِلمُ يَحصُلُ بِالمُنىما كانَ يَبقى فِي البَرِيَّةِ جاهِلُ
اِجهَد ولا تَكسَل ولا تَكُ غافِلاًفَنَدامَةُ العُقبى لِمَن يَتَكاسَلُ ۱
امام على عليه السلامـ در اشعار منسوب به ايشانـ:
اگر اين دانش با آرزو به دست مى آمدنادانى در زمين باقى نمى ماند
بكوش و تنبلى مكن و غافل مباشكه ندامت آخرت از آن كسى است كه تنبلى كرده است
۱.ديوان الإمام عليّ عليه السلام: 334.
عنه عليه السلام:
حَرِّض بَنيكَ عَلَى الآدابِ فِي الصِّغَرِكَيما تَقَرَّ بِهِ عَيناكَ فِي الكِبَرِ
وإنَّما كامِلُ الآدابِ يَجمَعُهافي عُنفُوانِ الصِّبا كَالنَّقشِ فِيالحَجَرِ
هِيَ الكُنوزُ الَّتي تَنمو ذَخائِرُهاولا يُخافُ عَلَيها حادِثُ الغِيَرِ
النّاسُ اِثنانِ ذو عِلمٍ ومُستَمِعٌواعٍ وسائِرُهُم كَاللَّغوِ والعَكَرِ ۱
امام على عليه السلامـ در اشعار منسوب به ايشانـ:
فرزندانت را در خردسالى بر آموختن آداب تشويق كنتا در بزرگسالى چشمانت بدان روشن گردد
و تنها آن كسى آدابش كامل است كه آنها رادر عنفوان جوانى همچون نقش بر سنگ گرد مى آورد
آنهاگنجينه هايى هستندكه ذخيره هايشان افزون مى شودو از حوادث روزگار بيمى بر آنها نيست.
مردم دو دسته اند: دانشمند و شنونده اىفراگيرنده و بقيه، بيهوده و پريشان اند.
۱.آداب المتعلّمين: 83.
کلیدواژهها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عقلی و علمیعلم حکمت و معرفتآداب آموختن +2 مورد دیگر
الإمام الكاظم عليه السلام:دَخَلَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله المَسجِدَ فَإِذا جَماعَةٌ قَد أطافوا بِرَجُلٍ فَقالَ: ما هذا؟ فَقيلَ: عَلاّمَةٌ، فَقالَ: ومَا العَلاّمَةُ؟ فَقالوا لَهُ: أعلَمُ النّاسِ بِأَنسابِ العَرَبِ ووَقائِعِها وأيّامِ الجاهِلِيَّةِ والأَشعارِ العَرَبِيَّةِ، فَقالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله: ذاكَ عِلمٌ لا يَضُرُّ مَن جَهِلَهُ ولا يَنفَعُ مَن عَلِمَهُ ۱.
امام كاظم عليه السلام:پيامبرخدا صلى الله عليه و آله داخل مسجد شد و ديد گروهى بر گرد مردى حلقه زده اند. فرمود: چه خبر است؟ گفته شد: علاّمه اى است. فرمود: چه علاّمه اى؟ گفتند: داناترين مردم به نسبهاى عرب و وقايع و جنگهاى جاهليت و شعرهاى عرب. پس پيامبر فرمود: اين دانشى است كه به آنكه نداند، زيان نمى رساند و به آنكه مى داند سود نمى بخشد.
۱.الكافي: 1 / 32 / 1، معاني الأخبار: 141 / 1، أمالي الصدوق: 340 / 403 كلّها عن إبراهيم بن عبدالحميد، مستطرفات السرائر: 127 / 1 عن عبدالحميد بن أبي العلاء، عوالي اللآلي: 4/79/75، مشكاة الأنوار: 137، وراجع منية المريد: 381.
کلیدواژهها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عقلی و علمیعلم حکمت و معرفتاحکام آموختن +2 مورد دیگر
الإقبال:دُعاءٌ آخَرُ إن دَعَوتَ بِهِ أوَّلَ لَيلَةٍ في شَهرِ الصِّيامِ فَقَدِّم لَفظَ: «لَيلَتي هذِهِ» عَلى «يَومي هذا»، وإن دَعَوتَ بِهِ أوَّلَ يَومٍ مِنَ الشَّهرِ فَادعُ بِاللَّفظَةِ الَّتي يَأتي فيهِ، وَالَّذي رَجَحَ في خاطِري أنَّ الدُّعاءَ بِهِ في أوَّلِ يَومٍ مِنهُ. رَوَيناهُ بِإِسنادِنا إلى أبي مُحَمَّدٍ هارونَ بنِ موسَى التَّلَّعُكبَرِيِّ، بِإِسنادِهِ إلى أبي عَبدِ اللّهِ عليه السلامقالَ: يَقولُ عِندَ حُضورِ شَهرِ رَمَضانَ:
اللّهُمَّ هذا شَهرُ رَمَضانَ المُبارَكُ الَّذي أنزَلتَ فيهِ القُرآنَ وجَعَلتَهُ هُدىً لِلنّاسِ وبَيِّناتٍ مِنَ الهُدى وَالفُرقانِ قَد حَضَرَ، فَسَلِّمنا فيهِ وسَلِّمهُ لَنا وتَسَلَّمهُ مِنّا في
يُسرٍ مِنكَ وعافِيَةٍ.
وأسأَلُكَ اللّهُمَّ أن تَغفِرَ لي في
الإقبال [سيّد ابن طاووس گويد]:دعاى ديگرى است كه اگر در شب اوّل ماهِ روزه خواندى، لفظِ «امشبم» را بر «امروزم» مقدّم بدار و اگر در نخستين روز از ماه خواندى، به همان لفظى بخوان كه در دعا آمده است. آنچه در نظر من برتر است، اين است كه اين دعا در اوّلين روز ماه رمضان خوانده شود. اين دعا را با سند خود به ابو محمّد هارون بن موسى تَلَّعُكبرى و با سندش به امام صادق عليه السلام، روايت كرده ايم كه فرمود: «چون ماه رمضان فرا رسد، مى گويى:
خداوندا! اين ماه مبارك رمضان، كه در آن قرآن را فرو فرستاده اى و آن را مايه هدايت مردم و نشانه هايى روشن از هدايت و فرقان قرار داده اى، فرا رسيده است. پس، ما را در آن و آن را براى ما سلامت بدار و آن را همراه با آسانى و عافيت از سوى خودت، از ما دريافت كن!
خداوندا! از
۱.الإقبال: ج 1 ص 119، بحار الأنوار: ج 97 ص 326 ح 1.
کلیدواژهها روزهحکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعاهای آمادگی برای میهمانی خدا +2 مورد دیگر
الإقبال:دعاءٌ آخر إن دعوتَ به أوّلَ ليلةٍ في شهر الصيام فقدِّم لفظ: «لَيلَتي هذِهِ» على «يَومي هذا»، وإن دعوتَ به أوّلَ يومٍ من الشهر فَادعُ باللفظة الَّتي يَأتي فيه، والَّذي رَجح في خاطري أنَّ الدعاء به في أوّلِ يومٍ منه. رَويناه بإسنادِنا إلى أبي محمّدٍ هارونَ بن موسى التلعكبريّ، بإسناده إلى أبي عبد اللّه عليه السلامقالَ: يَقولُ عِندَ حُضورِ شَهرِ رَمَضانَ:
اللّهُمَّ هذا شَهرُ رَمَضانَ المُبارَكُ الَّذي أنزَلتَ فيهِ القُرآنَ وجَعَلتَهُ هُدىً لِلنّاسِ وبَيِّناتٍ مِنَ الهُدى وَالفُرقانِ قَد حَضَرَ، فَسَلِّمنا فيهِ وسَلِّمهُ لَنا وتَسَلَّمهُ مِنّا في يُسرٍ مِنكَ وعافِيَةٍ.
وأسأَلُكَ اللّهُمَّ أن تَغفِرَ لي في شَهري هذا، وتَرحَمَني فيهِ، وتُعتِقَ رَقَبَتي مِنَ النّارِ، وتُعطِيَني فيهِ
الإقبال [سيّد ابن طاووس گويد]:دعاى ديگرى است كه اگر در شب اوّل ماهِ روزه خواندى، لفظِ «امشبم» را بر «امروزم» مقدّم بدار و اگر در نخستين روز از ماه خواندى، به همان لفظى بخوان كه در دعا آمده است. آنچه در نظر من برتر است، اين است كه اين دعا در اوّلين روز ماه رمضان خوانده شود. اين دعا را با سند خود به ابو محمّد هارون بن موسى تَلَّعُكبرى و با سندش به امام صادق عليه السلام، روايت كرده ايم كه فرمود: «چون ماه رمضان فرا رسد، مى گويى:
خداوندا! اين ماه مبارك رمضان، كه در آن قرآن را فرو فرستاده اى و آن را مايه هدايت مردم و نشانه هايى روشن از هدايت و فرقان قرار داده اى، فرا رسيده است. پس، ما را در آن و آن را براى ما سلامت بدار و آن را همراه با آسانى و عافيت از سوى خودت، از ما دريافت كن!
خداوندا! از
۱.قلّة الأهل والمال ليست من الذنوب كما هو واضح، ومن هنا يحتمل التصحيف في هذه الفقرة ولعلّ المراد القلّة الناشئة عن الذنوب.
۲.الإقبال: 1 / 119، بحار الأنوار: 97 / 326 / 1.
۳.آشكار است كه كاستى خانواده و دارايى گناه نيست و از اين رو احتمال تصحيف در متن مى رود و شايد مقصود كاستى هايى باشد كه در اثر گناه پديد مى آيد.
۴.اشاره اى است به آيه 32 سوره نساء «وَلاَ تَتَمَنَّوْاْ مَا فَضَّلَ اللَّهُ بِهِى بَعْضَكُمْ عَلَى بَعْضٍ»، يعنى برترى ها و نعمت هايى كه خداوند به برخى عطا كرده است، نبايد موجب برانگيختن آرزوهاى دور و دراز و دست نيافتنى و يا كينه و حسادت شود، اگر چه آرزوى داشتن شبيه آنها، بدون لطمه زدن به نعمت ديگران، غبطه و بى اشكال است.
کلیدواژهها روزهحکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعاهای آمادگی برای میهمانی خدا +2 مورد دیگر
المناقب لابن شهرآشوب:رُوِيَ أ نَّهُ استَسقى عُبّادُ البَصرَةِ ـ مِثلُ أيّوبَ السِّجِستانِيِّ، وصالِحٍ المَزيّ، وعُتبَةَ العلامِ، وحَبيبٍ القادِسِيِّ، ومالِكِ بنِ دينارٍ، وأبي صالِحٍ الأَعمى، وجَعفَرِ بنِ سُلَيمانَ، وثابِتٍ البَنانِيِّ، ورابِعَةَ، وسُعدانَةَ ـ وَانصَرَفوا خائِبينَ، فَإِذا هُم بِفَتىً قَد أقبَلَ وقَد أكرَبَتهُ أحزانُهُ وأقلَقَتهُ أشجانُهُ، فَطافَ بِالكَعبَةِ أشواطا، ثُمَّ أقبَلَ عَلَينا وسَمّانا واحِدا واحِدا، فَقُلنا: لَبَّيكَ يا شابُّ.
فَقالَ: أما فيكُم أحَدٌ يُجيبُهُ الرَّحمنُ؟!
فَقُلنا: يا فَتى، عَلَينَا الدُّعاءُ وعَلَيهِ الإِجابَةُ.
قالَ: اُبعُدوا عَنِ الكَعبَةِ؛ فَلَو كانَ فيكُم أحَدٌ يُجيبُهُ الرَّحمنُ لَأَجابَهُ.
ثُمَّ أتَى الكَعبَةَ فَخَرَّ ساجِدا،
مناقب ابن شهرآشوب:منقول است كه عابدان بصره، مانند ايّوب سجستانى، صالح مَزىّ، عُتبَه علام، حبيب قادسى، مالك بن دينار، ابوصالح اعمى، جعفر بن سليمان، ثابت بنانى، رابعه و سُعدانه، از خداوند به دعا خواستار باران شدند؛ امّا نوميد بازگشتند. ناگاه جوانى ـ كه اندوه هايش او را غمگين ساخته بود ـ پيش آمد و چند دور پيرامون كعبه طواف كرد. سپس به سوى ما آمد و نام يكايك ما را گفت. گفتيم: «اى جوان، لبّيك!».
گفت: «آيا در ميان شما كسى نيست كه خداى رحمان دوستش داشته باشد؟».
گفتيم: «اى جوان! از ما دعاست و از او اجابت».
گفت: «از كعبه دور شويد كه اگر در ميان شما كسى شايسته اجابت خداى مهربان بود تاكنون اجابتش كرده بود».
سپس به كعبه نزديك شد و به سجده افتاد. پس از آن، شنيدم كه در سجده اش مى گويد: «سرورم! تو
۱.المناقب لابن شهر آشوب: 4 / 140، الاحتجاج: 2 / 149 / 186، بحار الأنوار: 46 / 50.
کلیدواژهها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عقلی و علمیعلم حکمت و معرفتتشویق به طلب علم و حکمت +4 مورد دیگر
وقعة صفّين عن عمر بن سعد عن رجاله:إنَّ مُعاوِيَةَ دَعا مَروانَ بنَ الحَكَمِ فَقالَ: يا مَروانُ، إنَّ الأَشتَرَ قَد غَمَّني وأقلَقَني، فَاخرُج بِهذِهِ الخَيلِ في كَلاعٍ ويَحصُبَ، فَالقَهُ فَقاتِل بِها.
فَقالَ لَهُ مَروانُ: اُدعُ لَها عَمرا فَإِنَّهُ شِعارُكَ دونَ دِثارِكَ. ودَعا مُعاوِيَةُ عَمرا، وأمَرَهُ بِالخُروجِ إلَى الأَشتَرِ. فَخَرَجَ عَمرٌو في تِلكَ الخَيلِ فَلَقِيَهُ الأَشتَرُ أمامَ الخَيلِ. فَعَرَفَ عَمرٌو أنَّهُ الأَشتَرُ، وفَشِلَ حَيلُهُ وجَبُنَ، وَاستَحيا أن يَرجِعَ. فَلَمّا غَشِيَهُ الأَشتَرُ بِالرُّمحِ زاغَ عَنهُ عَمرٌو، فَطَعَنَهُ الأَشتَرُ في وَجهِهِ فَلَم يَصنَعِ الرُّمحُ شَيئا، وثَقُلَ عَمرٌو فَأَمسَكَ عِنانَ فَرَسِهِ، وجَعَلَ يَدَه عَلى وَجهِهِ، ورَجَعَ راكِضا إلَى
وقعة صِفّينـ بـه نـقل از عمر بـن سـعد، از مردانش ـ: معاويه، مروان بن حكم را فرا خواند و گفت: اى مروان! اشتر مرا اندوهگين كرده و نگران ساخته است. تو با اين گروهِ سوارانِ كِلاع و يَحْصُب به ميدان رو، پس با او رودررو شو و با اين گروه، به نبرد با وى برخيز.
مروان به وى گفت: براى اين كار، عَمرو را فراخوان كه همچون جامه زيرينت [به تو پيوسته] است. معاويه، عمرو را فرا خواند و فرمانش داد كه به ميدانِ اشتر رود. عمرو با همان گروهِ سواران روان شد و اشتر، پيشاپيش سواران، با وى رويارو گشت. عمرو دريافت كه او اشتر است. نيرويش كاسته شد و هراسان شد، امّا شرم كرد كه باز گردد. چون اشتر با نيزه بر او تاخت، عمرو جا تهى كرد و اشتر نيزه اش را به چهره او زد، ولى [ضربه]نيزه، كارى نبود. عمرو را درد، سنگين افتاد. پس
۱.وقعة صفّين: ص 439؛ شرح نهج البلاغة: ج 8 ص 79 و80 وراجع الإمامة والسياسة: ج 1 ص 132.
تاريخ الطبري عن عون بن أبي جحيفة:إنَّ عَلِيّا لَمّا أرادَ أن يَبعَثَ أبا موسى لِلحُكومَةِ أتاهُ رَجُلانِ مِنَ الخَوارِجِ: زُرعَةُ بنُ البُرجِ الطّائِيُّ، وحُرقوصُ بنُ زُهَيرٍ السَّعدِيُّ، فَدَخَلا عَلَيهِ، فَقالا لَهُ: لا حُكمَ إلّا للّهِِ!
فَقالَ عَلِيٌّ: لا حُكمَ إلّا للّهِِ.
فَقالَ لَهُ حُرقوصٌ: تُب مِن خَطيئَتِكَ، وَارجِع عَن قَضِيَّتِكَ، وَاخرُج بِنا إلى عَدُوِّنا نُقاتِلهُم حَتّى نَلقى رَبَّنا!
فَقالَ لَهُم عَلِيٌّ: قَد أرَدتُكُم عَلى ذلِكَ فَعَصَيتُموني، وقَد كَتَبنا بَينَنا وبَينَهُم كِتابا، وشَرَطنا شُروطا، وأعطَينا عَلَيها عُهودَنا ومَواثيقَنا، وقَد قالَ اللّهُ عَزَّ وجَلَّ: «وَ أَوْفُواْ بِعَهْدِ اللَّهِ إِذَا عَـهَدتُّمْ وَ لَا تَنقُضُواْ الْأَيْمَـنَ بَعْدَ تَوْكِيدِهَا
تاريخ الطبرىـ به نقل از عون بن ابى جحيفه ـ: چون على عليه السلام خواست ابو موسى را براى داورى روانه كند، دو تن از خوارج، زُرْعة بن برج طائى و حرقوص بن زُهَير سعدى، نزدش آمدند و بر وى وارد شدند. به او گفتند: حكم، تنها ازآنِ خداست!
على عليه السلام [نيز] گفت: «حكم، تنها از آنِ خداست!».
حرقوص به وى گفت: از خطاى خويش توبه كن و از تصميمت باز گرد و ما را بر دشمنمان بتازان تا با ايشان بجنگيم، چندان كه پروردگارمان را ديدار كنيم.
على عليه السلام به ايشان گفت: «از شما همين را خواستم و از من سرپيچيديد. همانا ميان خود و ايشان پيمانى نگاشته ايم و شروطى بر نهاده ايم و عهدها و ميثاق هاى خويش بر آن بسته ايم؛ و خداى عز و جل فرموده است: «چون با خدا پيمان بستيد، بدان وفا كنيد و چون سوگند اكيد خورديد، آن
الكامل للمبرّدـ في ذِكرِ الخَوارِجِ ـ: يُروى أنَّ عَلِيّا في أوَّلِ خُروجِ القَومِ عَلَيهِ دَعا صَعصَعَةَ بنَ صوحانَ العَبدِيَّ ـ وقَد كانَ وَجَّهَهُ إلَيهِم ـ وزِيادَ بنَ النَّضرِ الحارِثِيَّ مَعَ عَبدِ اللّهِ بنِ العَبّاسِ، فَقالَ لِصَعصَعَةَ: بِأَيِّ القَومِ رَأَيتَهُم أشَدَّ إطافَةً؟
فَقالَ: بِيَزيدَ بنِ قَيسٍ الأَرحَبِيِّ.
فَرَكِبَ عَلِيٌّ إلَيهِم إلى حَرَوراءَ، فَجَعَلَ يَتَخَلَّلُهُم حَتّى صارَ إلى مَضرِبِ يَزيدَ بنِ قَيسٍ، فَصَلّى فيهِ رَكعَتَينِ، ثُمَّ خَرَجَ فَاتَّكَأَ عَلى قَوسِهِ، وأقبَلَ عَلَى النّاسِ، ثُمَّ قالَ: هذا مَقامٌ مَن فَلَجَ فيهِ فَلَجَ يَومَ القِيامَةِ، أنشُدُكُمُ اللّهَ، أعَلِمتُم أحَدا مِنكُم كانَ أكرَهُ لِلحُكومَةِ مِنّي؟
قالوا: اللّهُمَّ لا.
قال: أ
الكامل، مبرّدـ در بيان ماجراى خوارج ـ: روايت شده است كه در آغاز خروج ايشان بر على عليه السلام، وى صَعصَعة بن صُوحان عبدى ـ كه او را پيش تر به جانب آنان فرستاده بود ـ و زياد بن نضر حارثى را همراه عبد اللّه بن عبّاس فرا خوانْد و به صعصعه گفت: «چنان كه تو ديدى، آنان بيشتر گردِ كدام كس را گرفته اند؟».
گفت: يزيد بن قيس اَرحَبى.
پس على عليه السلام به سوى آنان در حَروراء مَركَب رانْد و در ميان ايشان گشت تا به خيمه يزيد بن قيس رسيد و در آن، دو ركعت نماز گزارْد. سپس بيرون آمد و بر كمان خويش تكيه زد و به مردم روى كرد و گفت: «اين است آن جايگاهى كه هر كس در آن پيروز شود، در روز قيامت پيروز شده است. شما را به خداوند سوگند مى دهم، آيا از ميان خويش، كسى را مى شناسيد كه بيش از من از داورى بيزار بوده
۱.الكامل للمبرّد: ج 3 ص 1130، شرح نهج البلاغة: ج 2 ص 278 نحوه؛ بحار الأنوار: ج 33 ص 353 وراجع أنساب الأشراف: ج 3 ص 130.
الإمام عليّ عليه السلامـ مِن كَلامٍ لَهُ يَكشِفُ لِلخَوارِجِ الشُّبهَةَ ـ: فَإِن أبَيتُم إلّا أن تَزعُموا أنّي أخطَأتُ وضَلَلتُ، فَلِمَ تُضَلِّلونَ عامَّةَ اُمَّةِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله بِضَلالي، وتَأخُذونَهُم بِخَطَئي، وتُكَفِّرونَهُم بِذُنوبي؟ سُيوفُكُم عَلى عَواتِقِكُم تَضَعونَها مَواضِعَ البُرءِ وَالسُّقمِ، وتَخلِطونَ مَن أذنَبَ بِمَن لَم يُذنِب! وقَد عَلِمتُم أنَّ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله رَجَمَ الزّانِيَ المُحصَنَ، ثُمَّ صَلّى عَلَيهِ، ثُمَّ وَرَّثَهُ أهلَهُ، وقتََلَ القاتِلَ، ووَرَّثَ ميراثَهُ أهلَهُ، وقَطَعَ السّارِقَ، وجَلَدَ الزّانِيَ غَيرَ المُحصَنِ، ثُمَّ قَسَمَ عَلَيهِما مِنَ الفَيءَ، ونَكَحَا المُسلِماتِ؛ فَأَخَذَهُم رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله
امام على عليه السلامـ برگرفته گفتار او كه از خوارج، شبهه مى زدايد ـ: اگر اصرار داريد كه من به خطا رفته و گم راه شده ام، چرا همه امّت محمّد صلى الله عليه و آله را به سبب گم راهىِ من، گم راه مى شمريد و آنان را به خطاى من بازخواست مى كنيد و به دليل گناهان من، كافر مى دانيد؟! شمشيرهاى خويش را بر شانه هاتان نهاده، بر بى گناه و گناهكار فرود مى آوريد و آن را كه گناه كرده، با آن كه نكرده، در هم مى آميزيد.
هر آينه مى دانيد كه پيامبر خدا آن را كه با زنِ همسردار زنا كرده بود، سنگسار نمود و سپس بر وى نماز گزارْد و ميراثش را به كسانش داد؛ و [نيز]قاتل را قصاص كرد و ميراثش را به كسانش سپرد؛ و دزد را دست بُريد و زنا كننده با زنِ بى همسر را تازيانه زد و سهمشان از غنايم را به ايشان پرداخت و [رخصت داد تا]
نمایش ۱ تا ۲۰ از ۳۲۸