پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:پس، هر گاه كارها همچون پاره هاى شب تار بر شما تاريك و شبهه ناك شد، به قرآن روى آوريد؛ زيرا قرآن، شفيعى است كه شفاعتش پذيرفته است و شاكى و خصمى است كه شكايتش قبول مى شود. هر كه قرآن را فرا روى خود قرار دهد، او را به سوى بهشت مى كشاند و هر كه آن را پشت سر خويش نهد، به سوى دوزخش مى كشاند. قرآن، ره نمايى است كه راه را نشان مى دهد. قرآن، كتاب تفصيل و روشنگرى و تحصيل [حقايق]است. جدا كننده ميان حق و باطل است و شوخى بردار نيست. ظاهرى دارد و باطنى. ظاهرش، حكم و دستور خداست و باطنش، علم خداوند متعال. پس، ظاهر آن، محكم و استوار است و باطنش ژرفايى دارد و ژرفاهايش ژرفا دارد. شگفتى هايش بى شمار است و عجايب و غرايبش، كهنه و تمام نمى شوند. چراغ هاى هدايت و پرتوگاه هاى حكمت،

تنقيح المقال:فاضل تفرشى، تاريخ ولادت مولايمان امام زين العابدين عليه السلام را سال 33 هجرى دانسته و چون واقعه عاشورا در سال 61 هجرى بوده، عمر امام عليه السلام را در اين واقعه، بيست و هشت سال، اعلام كرده است. و اين از شگفتى هاست؛ زيرا كسى را نديده ام كه ولادت امام زين العابدين عليه السلام رادر سال 33 بداند ۳ و الإرشاد، الكافى، كشف الغمّة، المناقب ابن شهرآشوب، مصباح الكفعمى، روضة الواعظين، تذكرة الفقهاء، الدروس الشرعيّة، الفصول المهمّة، الدُّرر، الذخيرة و غير اينها تصريح كرده اند كه تولّد ايشان در سال 38 [هجرى]بوده است؛ بلكه در الإرشاد، كشف الغمّة، المناقب و غير اينها اين گونه تأكيد كرده اند كه تولّدش دو سال پيش از وفات امير مؤمنان على عليه السلام است. و روايتى آن را سال 37 [هجرى] دانسته و در

عيون أخبار الرضا عليه السلامـ به نقل از امام عسكرى، از امام هادى، از امام جواد عليهم السلام ـ: مردى نزد امام رضا عليه السلام آمد و به او گفت: اى فرزند پيامبر خدا! برايم اين سخن خداوند عز و جل را كه «الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ؛ ستايش، ويژه خداى جهانيان است» ، تفسير كن. فرمود: «پدرم، از جدّش، از امام باقر، از امام زين العابدين، از پدرش [امام حسين عليهم السلام] نقل كرد: كه مردى نزد اميرمؤمنان آمد و همين سؤال را كرد. ايشان فرمود: « «ستايش، ويژه خداست» ، يعنى آن كه خداوند، برخى از نعمت هايش را به اجمال به بندگانش معرّفى نمود؛ زيرا بندگان، توانايىِ شناخت همه آنها را به تفصيل ندارند، چون بيشتر از آن اند كه به شمار درآيند و يا شناخته شوند. پس به بندگانش فرمود، بگوييد: «ستايش، ويژه

الإقبال:از دعاهاى وارد شده در روز عرفه، دعاى مولايمان امام حسين ـ كه درودهاى خدا بر او باد ـ است ۵۴: «ستايش، خداوندى را سِزَد كه نه از قضاى او مى توان جلوگيرى كرد، نه مى توان كسى را از عطاى او محروم ساخت. ساخته هيچ سازنده اى همچون ساخته او نيست. او بخشنده فراگير است. انواع پديده هاى بديع را آفريد و با حكمت خويش، ساخته ها را استوار كرد. طلايه ها [ى عالم وجود]بر او پنهان نيستند و امانت ها در نزد او تلف نمى شوند. كتاب جامع و شريعت اسلام را به مثابه نورى درخشان آورد. آفريدگان را ساخت و فريادرس در گرفتارى هاست. هرسازنده اى را پاداش مى دهد و زندگى هر قناعت پيشه اى را تأمين كند و بر هر نالانى، مهربان است. منفعت ها و كتاب جامع را با نورى درخشان، فرو فرستاد. اوست كه شنواى دعاهاست و بالا برنده درجه

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هرگاه فتنه ها و آشوبها چون پاره هاى شبِ تار، شما را فراگرفت، به قرآن روى آوريد؛ زيرا قرآن، شفيعى است كه شفاعتش پذيرفته است و گزارشگر بديهاست كه گفته اش [درباره آن كس كه بدان عمل نكرده] مورد تصديق است. هر كس آن را رهبر خود سازد، او را به بهشت مى برد و هركس آن را پشت سر اندازد، او را به دوزخ راند. قرآن، راهنمايى است كه به بهترين راه، ره نمايد، و كتابى است كه تفصيل و بيان [حقايق] و تحصيل [مقاصد] در آن است، و آن است جداكننده [حقّ و باطل]، و شوخى و لغو نيست؛ ظاهرى دارد و باطنى، كه ظاهرش حُكم است و باطنش علم. ظاهرش خرّم و زيباست و باطنش ژرف و ناپيدا. ستارگانى دارد و ستارگانش نيز ستارگانى. شگفتيهايش به شماره نيايند و غرايبش كهنه نشوند. در آن است چراغهاى هدايت و

تنبيه الغافلينـ به نقل از عبد اللّه بن مِسوَر هاشمى ـ: مردى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: نزد تو آمده ام تا مرا از شگفتى هاى دانش بياموزى. فرمود: «با اساس دانش چه كرده اى؟». گفت: اساس دانش چيست؟ فرمود: «آيا پروردگار عز و جل را شناخته اى؟». گفت: بلى. فرمود: «در حقّ او چه كرده اى؟». گفت: آنچه خدا خواسته است. فرمود: «آيا مرگ را شناخته اى؟». گفت: بلى. فرمود: «چه چيز برايش آماده ساخته اى؟». گفت: آنچه خدا خواسته است. فرمود: «برو و اينها را محكم كن. سپس بيا تا تو را از شگفتى هاى دانش بياموزم». هنگامى كه آن مرد پس از ساليانى باز آمد، پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «دستت را بر دلت بگذار. پس آنچه بر خود روا نمى دارى، بر برادر مسلمانت نيز روا مدار و آنچه براى خود روا مى

امام باقر عليه السلام:در ايّام فتح مكّه، روزى پيامبر صلى الله عليه و آله در محوّطه كعبه ايستاده بود كه هيئت نمايندگى قبيله اى، به سوى ايشان آمدند و سلام دادند. ايشان فرمود: «از چه قبيله اى هستيد؟». گفتند: نمايندگان قبيله بكر بن وائل هستيم. فرمود: «آيا خبرى از قُسّ بن ساعده اِيادى داريد؟». گفتند: آرى، اى پيامبر خدا! فرمود: «چه مى كند؟». گفتند: مُرد. پيامبر خدا فرمود: «ستايش، خدايى را كه هم پروردگارِ مرگ است و هم پروردگارِ زندگى. هر جانى، چشنده مرگ است. گويى به قُسّ بن ساعده اِيادى مى نگرم كه در بازار عُكاظ بر شتر سرخْ مويش نشسته است و براى مردم، خطبه مى خواند و مى گويد: اى مردم! گِرد آييد و چون گِرد آمديد، خاموش شويد و چون خاموش شديد، گوش دهيد و چون شنيديد، بينديشيد و خوب بگيريد و چون