حدیث دربارهگريستن براى خدا

عنه صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: رَأَيتُ البارِحَةَ عَجائِبَ. رَأَيتُ رَجُلاً مِن أُمَّتي قَد هَوى فِي النّارِ، فَجاءَتهُ دُموعُهُ الَّتي بَكى مِن خَشيَةِ اللّه‏ِ، فَاستَخرَجَهُ ۱ مِن ذلِكَ. ۲

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: ديشب، چيزهاى شگفتى ديدم. ديدم كه مردى از امّتم در آتش افتاد؛ امّا اشك‏هايش كه از ترس خدا گريسته بود، آمدند و او را از آن، بيرون كشيدند.

۱.في الأمالي: «فاستخرجته».

۲.فضائل الأشهر الثلاثة: ص 112 ح 107 عن عبدالرحمن بن هبيرة، الأمالي للصدوق: ص 302 ح 342 عن عبدالرحمن بن سمرة، روضة الواعظين: ص 494، بحارالأنوار: ج 7 ص 291 ح 1؛ تاريخ دمشق: ج 34 ص 407 ح 7045، تفسير ابن كثير: ج 4 ص 422 كلاهما نحوه، نوادر الاُصول: ج 2 ص 233 كلّها عن عبدالرحمن بن سمرة، كنزالعمّال: ج 15 ص 927 ح 43592.

کلیدواژه‌ها دوزخ موانع رفتن به دوزخ گریستن برای خدا

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هر كس بر گناه خويش بگِريد، چندان كه اشك‏هايش بر ريش او جارى شود، خداوند، رُخساره او را بر آتش، حرام مى‏گرداند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هر كس خدا را ياد كند و از ترس خداوند، اشك از چشمانش جارى شود، به طورى كه از اشك‏هايش بر زمين بريزد، خداوند، روز قيامت، او را عذاب نمى‏كند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: مردى كه از ترس خدا گريسته باشد، وارد آتش نمى‏شود، مگر آن كه شير رفته، به پستان باز گردد، مَثَلى است براى كارى ناشدنى، مثل: آب رفته به جوى باز گشتن. و غبارِ [جهاد] در راه خدا و دود جهنّم با هم جمع نمى‏شوند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هيچ مؤمنى نيست كه از چشمانش به اندازه سرِ مگسى اشك بيرون بيايد و بر گونه‏اش بغلتد، مگر آن كه خداوند، او را بر آتش [دوزخ]، حرام مى‏گرداند.

امام زين العابدين عليه ‏السلام: معبودا! آيا چشمان مرا كه از ترس تو گريان بوده‏اند، به آتش مى‏سوزانى؟!

امام باقر عليه ‏السلام: آن گاه كه خداى عز و جل با موسى بن عمران عليه ‏السلام سخن گفت، موسى گفت:. معبودا! پاداش كسى كه چشمانش از ترس تو اشك بريزند، چيست؟ فرمود: «اى موسى! چهره او را از گرماى آتش، در امان مى‏دارم».

امام صادق عليه ‏السلام: هيچ چشمى نيست، مگر آن كه در روز قيامت، گريان است، بجز چشمى كه از خوف خدا گريسته باشد، و هيچ چشمى از ترس خداوند عز و جل اشكبار نگشت، مگر آن كه خداوند عز و جل، بقيّه بدن او را نيز بر آتش، حرام كرد، و اگر اشكش بر رُخسارش سرازير شود، هرگز گرد زبونى و خوارى، بر آن رُخ نمى‏نشيند. هر چيزى [و عملى از اعمال انسان] پيمانه و وزنى دارد، مگر اشك؛ چرا كه خداوند عز و جل با اندكِ آن، درياهاى آتش را خاموش مى‏سازد، و اگر در ميان امّتى يك بنده [از خوف خدا]بگِريد، خداوند عز و جل به واسطه گريه آن بنده، بر آن امّت، رحم مى‏آورد.