فیلترها
نتایج جستجو برای «دزدی»: ۱۳۰ حدیث
الإمام الصادق عليه السلامـ وقَد سُئِلَ عَمّا يَجوزُ وعَمّا لا يَجوزُ مِنَ النِّيَّةِ ـ: إنَّ النِّيّاتِ قَد تَجوزُ في مَوضِعٍ ولا تَجوزُ في آخَرَ، فَأَمّا ما تَجوزُ فيهِ: فَإِذا كانَ مَظلوما فَما حَلَفَ بِهِ ونَوَى اليَمينَ فَعَلى نِيَّتِهِ، وأمّا إذا كانَ ظالِما فَاليَمينُ عَلى نِيَّةِ المَظلومِ. ثُمَّ قالَ: ولَو كانَتِ النِّيّاتُ مِن أهلِ الفِسقِ يُؤخَذُ بِها أهلُها، إذا لَاُخِذَ كلُّ مَن نَوَى الزِّنا بِالزِّنا، وكُلُّ مَن نَوَى السَّرِقَةَ بِالسَّرِقَةِ، وكُلُّ مَن نَوَى القَتلَ بِالقَتلِ، ولكِنَّ اللّهَ عَدلٌ حَكيمٌ، لَيسَ الجَورُ مِن شَأنِهِ، ولكِنَّهُ يُثيبُ عَلى نِيّاتِ الخَيرِ أهلَها، وإضمارهِم عَلَيها، ولا يُؤاخِذُ أهلَ الفُسوقِ حَتّى يَفعَلوا. ۱
امام صادق عليه السلامـ وقتى كه درباره نيت هاى روا و ناروا مورد پرسش قرار گرفت ـ: همانا نيّت، در مواردى روا و در مواردى ديگر نارواست. امّا مواردى كه رواست: اگر طرف دعوا ستم ديده بود و براى اثبات ادّعاى خود، سوگند خورد، و مفاد سوگند را قصد كرد، بر اساس نيّت او [تصميم] گرفته مى شود، و امّا اگر طرف دعوا ستمگر باشد، در اين صورت بايد سوگند بر اساس نيّت ستم ديده باشد.
سپس [درباره حكم نيت در ساير موارد]فرمود: اهل فسق به نيت هايشان مؤاخذه مى شدند، در اين صورت، هر كس نيّت زنا كند، به زنا، و هر كس نيّت دزدى مى كرد، به دزدى، و هر كس نيّت كشتن مى كرد، به كشتن مؤاخذه مى شد؛ ليكن خداوند، دادگر حكيم است و ستم، از شأن او به دور است؛ امّا نيكوكاران را بر پايه نيّت هاى خوبشان و بر پايه نيّت هاى خوبى كه پنهان
۱.قُرب الإسناد: ص9 ح28 و ص48 ح158 كلاهما عن مسعدة بن صدقة، بحار الأنوار: ج70 ص 206 ح20.
امام على عليه السلام:[خداوند] به راز دلِ رازداران، و نجواىِ آهسته گويان، و انديشه هاى گمان آلود، و يقين هاى محكمْ نشسته در دل، و دزديده نگاه كردن ها، و آنچه در دل ها نهان است و پرده هايى از ناديدنى ها آن را در خود دارند، داناست.
بعض الصادقين عليهم السلام:جاءَ رَجُلٌ إلى أميرِ المُؤمِنينَ عليه السلام فَأَقَرَّ بِالسَّرِقَةِ، فَقالَ لَهُ أميرُ المُؤمِنينَ عليه السلام: أ تَقرَأُ شَيئا مِن كِتابِ اللّهِ؟ قالَ: نَعَم، سورَةَ البَقَرَةِ، قالَ: قَد وَهَبتُ يَدَكَ لِسورَةِ البَقَرَةِ. فَقالَ الأَشعَثُ: أ تُعَطِّلُ حَدّا مِن حُدودِ اللّهِ؟!
فَقالَ: وما يُدريكَ ما هذا؟ إذا قامَتِ البَيِّنَةُ فَلَيسَ لِلإِمامِ أن يَعفُوَ، وإذا أقَرَّ الرَّجُلُ عَلى نَفسِهِ فَذلِكَ إلَى الإِمامِ؛ إن شاءَ عَفا، وإن شاءَ قَطَعَ. ۱
يكى از معصومان عليهم السلام: مردى پيش امير مؤمنان آمد و اقرار به دزدى كرد. امير مؤمنان فرمود: «آيا چيزى از كتاب خدا را مى توانى بخوانى؟».
گفت: آرى؛ سوره بقره را بلدم.
فرمود: «دستت را به سوره بقره بخشيدم».
اشعث گفت: آيا حدّى از حدود الهى را تعطيل مى كنى؟
[على عليه السلام] فرمود: «تو از حدود، چه مى دانى؟ هر گاه بيّنه اقامه شود، امام نمى تواند بگذرد؛ ولى هر گاه شخص، عليه خويش اقرار كند، مربوط به امام است؛ اگر بخواهد، مى بخشد و اگر بخواهد، قطع مى كند».
۱.تهذيب الأحكام: ج 10 ص 129 ح 516 عن أبي عبد اللّه البرقي عن بعض أصحابه، كتاب من لا يحضره الفقيه: ج 4 ص 62 ح 5106 من دون إسنادٍ إلى المعصوم.
الكافي عن الحارث بن حصيرة:مَرَرتُ بِحَبَشِيٍّ وهُوَ يَستَسقي بِالمَدينَةِ، وإذا هُوَ أقطَعُ، فَقُلتُ لَهُ: مَن قَطَعَكَ؟ فَقالَ: قَطَعَني خَيرُ النّاسِ! إنّا اُخِذنا في سَرِقَةٍ ونَحنُ ثَمانِيةُ نَفَرٍ، فَذُهِبَ بِنا إلى عَلِيِّ بن أبي طالِبٍ عليه السلام، فَأَقرَرنا بِالسَّرِقَةِ، فَقالَ لَنا: تَعرِفونَ أ نَّها حَرامٌ؟ قُلنا: نَعَم. فَأَمَرَ بِنا فَقُطِعَت أصابِعُنا مِنَ الرّاحَةِ وخُلِّيَتِ الإِبهامُ، ثُمَّ أمَرَ بِنا فَحُبِسنا في بَيتٍ يُطعِمُنا فيهِ السَّمنَ وَالعَسلَ حَتّى بَرِئَت أيدينا، ثُمَّ أمَرَ بِنا فَاُخرِجنا، وكَسانا فَأَحسَنَ كِسوَتَنا، ثُمَّ قالَ لَنا: إن تَتوبوا وتُصلِحوا فَهُوَ خَيرٌ لَكُم، يُلحِقكُمُ اللّهُ بِأَيديكُم فِي الجَنَّةِ، وإن لا تَفعَلوا يُلحِقكُمُ اللّهُ
الكافىـ به نقل از حارث بن حصيره ـ: گذرم به سياه پوستى افتاد كه در مدينه آب مى دادو [انگشتان]دستش قطع شده بود. پرسيدم: چه كسى دستت را بريده است؟
گفت: بهترينِ مردم. ما هشت نفر بوديم كه در جريان يك دزدى، دستگيرشديم. ما را نزد على بن ابى طالب بردند و ما به دزدى اقرار كرديم.
[على عليه السلام] از ما پرسيد: «آيا مى دانستيد كه اين كار، حرام است؟».
گفتيم: آرى.
پس دستور داد انگشتان ما را از كفِ دست بريدند و انگشت شصت را رهانمودند.
آن گاه، دستور داد ما را در خانه اى محبوس ساختند. در آن جا به ما روغن وعسل مى خوراندند تا آن كه دستمان خوب شد.
سپس دستور داد ما را آزاد كردند و بهترين لباس را به ما پوشاند و به ما فرمود:«اگر توبه كنيد و خودتان را اصلاح نماييد، براى شما سودمندتر است وخداوند، در
۱.الكافي: ج 7 ص 264 ح 22، بحار الأنوار: ج 40 ص 314 ح 89.
الخرائج والجرائح:إنَّ أسوَدا دَخَلَ عَلى عَلِيِّ بنِ أبي طالِبٍ عليه السلام فَقالَ: يا أميرَ المُؤمِنينَ، إنّي سَرَقتُ فَطَهِّرني.
فَقالَ: لَعَلَّكَ سَرَقتَ مِن غَيرِ حِرزٍ، ونَحّى رَأسَهُ عَنهُ.
فَقالَ: يا أميرَ المُؤمِنينَ، سَرَقتُ مِنَ الحِرزِ، فَطَهِّرني.
فَقالَ عليه السلام: لَعَلَّكَ سَرَقتَ غَيرَ نِصابٍ، ونَحّى رأسَهُ عَنهُ.
فَقالَ: يا أميرَ المُؤمِنينَ، سَرَقتُ نِصابا.
فَلَمّا أقَرَّ ثَلاثَ مَرّاتٍ قَطَعَهُ أميرُ المُؤمِنينَ عليه السلام، فَأَخَذَ المَقطوعَ وذَهَبَ، وجَعَلَ يَقولُ فِي الطَّريقِ: قَطَعَني أميرُ المُؤمِنينَ، وإمامُ المُتَّقينَ، وقائِدُ الغُرِّ المُحَجَّلينَ، ويَعسوبُ الدّينِ، وسَيِّدُ الوَصِيّينَ، وجَعَلَ يَمدَحُهُ، فَسَمِعَ ذلِكَ مِنهُ الحَسَنُ وَالحُسَينُ
الخرائج و الجرائح:سياه پوستى نزد على بن ابى طالب عليه السلام آمد و گفت: اى امير مؤمنان! من دزدى كرده ام. مرا پاك گردان.
[على عليه السلام،] رويش را از او بر گرداند و فرمود: «شايد از جاى بدون حِفاظ، دزديده اى».
گفت: اى امير مؤمنان! من از جاى با حفاظ دزديدم. مرا پاك كن.
[على عليه السلام،] باز رويش را بر گرداند و فرمود: «شايد به مقدار حدّ نصاب، دزدى نكرده اى».
گفت: اى امير مؤمنان! به حدّ نصاب دزديده ام.
وقتى [مرد سياه پوستْ] سه بار اقرار كرد، امير مؤمنان، دستش را بُريد و وى قسمت بريده را برداشت و رفت و در راه مى گفت: امير مؤمنان، پيشواى پرهيزگاران، رهبر سپيد رويان، نگهدارنده دين و سَرور اوصيا، دستم رابُريد و همچنان، او را مدح مى گفت.
حسن و حسين عليهماالسلام وى را در راه ديدند و سخنش
۱.الخرائج والجرائح: ج 2 ص 561 ح 19 وراجع الفضائل لابن شاذان: ص 144 والتحصين لابن طاووس: ص 610 ح 11 وتفسير الفخر الرازي: ج 21 ص 89.
مروج الذهب:ذَكَرَ بَعضُ الأَخبارِيّينَ أنَّهُ قالَ لِرَجُلٍ مِن أهلِ الشّامِ مِن زُعَمائِهِم وأهلِ الرَّأيِ وَالعَقلِ مِنهُم: مَن أبو تُرابٍ هذَا الَّذي يَلعَنُهُ الإِمامُ عَلَى المِنبَرِ؟ قالَ: أراهُ لِصّا مِن لُصوصِ الفِتَنِ. ۱
مُرُوج الذهب:يكى از مورّخان، يادآور شده است كه [او خود،] از مردى از بزرگان و انديشه وران و صاحب خِردانِ شام پرسيد: اين ابو ترابى كه پيشواى شما او را بر منبر لعن مى كند، كيست؟
وى گفت: فكر مى كنم دزدى از دزدهاى فتنه گر باشد!
۱.مروج الذهب: ج 3 ص 42.
الطبقات الكبرى عن إبراهيم:كانَ زَيدُ بنُ صوحانَ يُحَدِّثُ، فَقالَ أعرابِيٌّ: إنَّ حَديثَكَ لَيُعجِبُني، وإنَّ يَدَكَ لَتُريبُني.
فَقالَ: أ وَ ما تَراهَا الشِّمالَ؟
فَقالَ: وَاللّهِ ما أدرِي اليمينَ يَقطَعونَ أمِ الشِّمالَ!
فَقالَ زَيدٌ: صَدَقَ اللّهُ «الْأَعْرَابُ أَشَدُّ كُفْرًا وَ نِفَاقًا وَ أَجْدَرُ أَلَا يَعْلَمُواْ حُدُودَ مَآ أَنزَلَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ» ۱. ۲
الطبقات الكبرىـ به نقل از ابراهيم ـ: زيد بن صوحان، سخن مى گفت. عربى باديه نشين به او گفت: از سخنت خوشم مى آيد؛ ولى [بريده بودنِ]دستت مرا به ترديد مى اندازد. ۳
زيد گفت: مگر نمى بينى كه دست چپ است.
عرب گفت: به خدا، نمى دانم كه دست راست را [در حدّ دزدى]قطع مى كنند يا دست چپ را!
زيد گفت: خداوند، راست گفت كه: «اعراب باديه نشين در كفر و نفاق، سخت ترند و به ندانستن حدود الهى كه بر پيامبرش نازل كرده، سزاوارترند» .
السنن الكبرى عن ابن عبّاس:إنَّ الشَّيطانَ استَرَقَ مِن أهلِ القُرآنِ أعظَمَ آيَةٍ فِي القُرآنِ: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ» . ۱
السنن الكبرىـ به نقل از ابن عبّاس ـ: شيطان، با عظمت ترين آيه قرآن را از اهل قرآن دزديد: «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را.
۱.السنن الكبرى: ج 2 ص 73 ح 2413.
كنز العمّال عن عبد اللّه بن جراد:قالَ أبُو الدَّرداءِ: يا رَسولَ اللّهِ هَل يَسرِقُ المُؤمِنُ؟
قالَ: قَد يَكونُ ذلِكَ، قالَ: فَهَل يَزنِي المُؤمِنُ؟
قالَ: بَلى وإن كَرِهَ أبُو الدَّرداءِ. قالَ: هَل يَكذِبُ المُؤمِنُ؟
قالَ: إنَّما يَفتَرِي الكَذِبَ مَن لا يُؤمِنُ، إنَّ العَبدَ يَزِلُّ الزَّلَّةَ ثُمَّ يَرجِعُ إلى رَبِّهِ فَيَتوبُ فَيَتوبُ اللّهُ عَلَيهِ. ۱
كنز العمّالـ به نقل از عبد اللّه بن جراد ـ: ابو دردا گفت: اى پيامبر خدا! آيا مؤمن، دزدى مى كند؟
پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «ممكن است».
گفت: آيا مؤمن زنا مى كند؟
فرمود: «بله؛ اگر چه ابو دردا خوش نداشته باشد».
گفت: آيا مؤمن دروغ مى گويد؟
فرمود: «تنها آن كس دروغ مى گويد، كه ايمان ندارد. بنده لغزشى مى كند، سپس به سوى پروردگارش بر مى گردد و توبه مى كند و خدا هم توبه اش را مى پذيرد».
۱.كنز العمّال: ج 3 ص 874 ح 8994.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:أربَعَةٌ لا تَدخُلُ بَيتا واحِدَةٌ مِنهُنَّ إلّا خَرِبَ ولَم يُعمَر بِالبَرَكَةِ: الخِيانَةُ، وَالسَّرِقَةُ، وشُربُ الخَمرِ، وَالزِّنا. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چهار چيزند كه يكى از آنها وارد هيچ خانه اى نمى شود، مگر آن كه [آن خانه]خراب مى شود و هرگز با بركت، آباد نمى گردد: خيانت، دزدى، شرابخوارى و زِنا.
۱.ثواب الأعمال: ص 289 ح 1.
کلیدواژه‌ها برکتحکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های مربوط به جهان و انسانموانع برکت +1 مورد دیگر
عنه صلى الله عليه و آله:أربَعٌ لا تَدخُلُ بَيتا واحِدَةٌ مِنهُنَّ إلّا خَرِبَ ولم يَعمُرْ بالبَرَكَةِ: الخِيانَةُ، والسَّرِقَةُ، وشُربُ الخَمرِ، والزِّنا. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چهار چيز است كه اگر يكى از آنها به هر خانه اى وارد شود، آن را ويران مى كند و آباد و با بركت نمى شود: خيانت، دزدى، شرابخوارى، و زِنا.
۱.الأمالي للصدوق: ص 482 ح 652.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ سارقى جز از آنچه به حساب روزى اش نوشته شده، دزدى نمى كند. ۳
۱.المراد هو أنّ انتهاج الطرق المحرّمة في استحصال الأموال؛ من قبيل السرقة، لا يمكن أن يزيد في الرزق، بل إنّ كلّ إنسان يحصل على المقدار المقدَّر له من الرزق. ومن الطبيعيّ فإنّ الحصول على المال عن طريق السرقة يعني حصول الإنسان على مالٍ ـ مقدّر له ـ عن طريق الحرام بدلاً من الحصول عليه عن طريق الحلال.
۲.دعائم الإسلام: ج 1 ص 241.
۳.مقصود اين حديث آن است كه تلاش نامشروعى همچون سرقت نمى تواند روزى كسى را بيفزايد و سارق در هر صورت تنها به قدر روزى مقدر خود بهره برده است البته تنها با ارتكاب به سرقت به جاى روزى حلال خود را گرفتار مال حرام كرده است.
الخصال بإسناده عن الحسين بن عليّ عليهماالسلام:إنَّ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله أوصى إلى أميرِ المُؤمِنينَ عَلِيِّ بنِ أبي طالِبٍ عليه السلام، وكانَ فيما أوصى بِهِ أن قالَ لَهُ: يا عَلِيُّ، مَن حَفِظَ مِن اُمَّتي أربَعينَ حَديثا يَطلُبُ بِذلِكَ وَجهَ اللّهِ عز و جل وَالدّارَ الآخِرَةَ، حَشَرَهُ اللّهُ يَومَ القِيامَةِ مَعَ النَّبِيّينَ وَالصِّدّيقينَ وَالشُّهَداءِ وَالصّالِحينَ وحَسُنَ اُولئِكَ رَفيقا.
فَقالَ عَلِيٌّ عليه السلام: يا رَسولَ اللّه! أخبِرني ما هذِهِ الأَحاديثُ؟
فَقالَ: أن تُؤمِنَ بِاللّهِ وَحدَهُ لا شَريكَ لَهُ، وتَعبُدَهُ ولا تَعبُدَ غَيرَهُ، وتُقيمَ الصَّلاةَ بِوُضوءٍ سابِغٍ في مَواقيتِها ولا تُؤَخِّرَها؛ فَإِنَّ في تَأخيرِها مِن غَيرِ عِلَّةٍ غَضَبَ اللّهِ عز و جل،
الخصالـ به سندش، از امام حسين عليه السلام ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله، به امير مؤمنان على عليه السلام سفارش كرد و از جمله فرمود: «اى على! هر كس از امّتم كه چهل حديث را براى خدا و سراى آخرت حفظ كند، خداوند، روز قيامت، او را با پيامبران، صدّيقان (راستگويان) و شهيدان و شايستگان ـ كه بهترين همراهان اند ـ، محشور مى كند».
على عليه السلام گفت: اى پيامبر خدا! به من بگو اين احاديث، چه هستند؟
پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «اين كه به خداى يگانه بى انباز، ايمان بياورى و تنها او، نه كس ديگرى را بپرستى و نماز را با وضويى كامل و در وقت خود و بدون تأخير، به جا آورى كه در تأخير آن و [بيرون وقت خواندن] بدون علّت، خشم خداى عز و جل است، [و اين كه] زكات را بپردازى و ماه رمضان را روزه بگيرى و چون
دعائم الإسلام:عَنِ الحُسَينِ بنِ عَلِيٍّ عليه السلام أنَّهُ قيلَ لَهُ: إنَّ عَبدَ اللّهِ بنَ عامِرٍ ۱ تَصَدَّقَ اليَومَ بِكَذا وكَذا، وأعتَقَ اليَومَ كَذا وكَذا.
فَقالَ: إنَّما مَثَلُ عَبدِ اللّهِ بنِ عامِرٍ كَمَثَلِ الَّذي يَسرِقُ الحاجَّ ثُمَّ يَتَصَدَّقُ بِما سَرَقَ. وإنَّمَا الصَّدَقَةُ الطَّيِّبَةُ صَدَقَةُ الَّذي عَرِقَ فيها جَبينُهُ، وَاغبَرَّ فيها وَجهُهُ.
قيلَ لِأَبي عَبدِ اللّهِ عليه السلام: مَن عَنى بِذلِكَ؟ قالَ: عَنى بِهِ عَلِيّا عليه السلام. ۲
دعائم الإسلام:به امام حسين عليه السلام گفته شد: عبد اللّه بن عامر، ۳ امروز، فلان مقدار صدقه داد و فلان تعداد، بنده آزاد كرد.
فرمود: «حكايت عبد اللّه بن عامر، حكايتِ دزدى است كه از حاجيان مى دزدد و سپس، آنچه را دزديده، صدقه مى دهد. صدقه پاكيزه، صدقه كسى است كه بر پيشانى اش عَرَق نشسته و چهره اش غبار گرفته باشد».
به امام صادق عليه السلام گفته شد: منظور ايشان، كه بود؟
فرمود: «مقصودش على عليه السلام بود [كه از دست رنجِ خويش، نه از بيت المال، صدقه مى داد]».
۱.عبد اللّه بن عامر بن كريز القرشي العبشمي، عامل عثمان على البصرة بعد أبي موسى، وولّاه أيضا بلاد فارس بعد عثمان بن أبي العاص، ولم يزل واليا على البصرة إلى أن قتل عثمان، فلمّا سمع ابن عامر بقتله حمل ما في بيت المال وسار إلى مكّة، وقد ولي البصرة مرّة اُخرى ثلاث سنين في عهد معاوية. ولد في عهد رسول اللّه 9، وتوفّي سنة سبع، وقيل: سنة ثمان وخمسين (اُسد الغابة: ج 3 ص 289 الرقم 3033، الطبقات الكبرى: ج 5 ص 44).
۲.دعائم الإسلام: ج 2 ص 329 ح 1244 و ج 1 ص 244 نحوه، بحار الأنوار: ج 96 ص 27 ح 56.
۳.عبد اللّه بن عامر بن كريز قُرَشى عبشمى، پس از ابوموسى اشعرى، كارگزار عثمان در بصره بود. عثمان، همچنين او را پس از عثمان بن ابى العاص به حكومت سرزمين فارس، منصوب كرد. عبد اللّه تا زمان كشته شدن عثمان، حاكم بصره بود و زمانى كه خبر قتل عثمان را شنيد، هر چه از بيت المال در اختيار داشت، با خود برداشت و به مكّه رفت. وى، بار ديگر در دوران معاويه، سه سال حاكم بصره شد. عبد اللّه بن عامر، در زمان پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به دنيا آمد و گفته اند كه در سال 57 يا 58 هجرى از دنيا رفت.
الخصال بإسناده عن الحسين بن عليّ عليهما السلام:إنَّ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله أوصى إلى أميرِ المُؤمِنينَ عَلِيِّ بنِ أبي طالِبٍ عليه السلام وكانَ فيما أوصى بِهِ أن قالَ لَهُ:
يا عَلِيُّ! مَن حَفِظَ مِن اُمَّتي أربَعينَ حَديثا يَطلُبُ بِذلِكَ وَجهَ اللّهِ عز و جل وَالدّارَ الآخِرَةَ، حَشَرَهُ اللّهُ يَومَ القِيامَةِ مَعَ النَّبِيّينَ وَالصِّدّيقينَ وَالشُّهَداءِ وَالصّالِحينَ وحَسُنَ اُولئِكَ رَفيقا.
فَقالَ عَلِيٌّ عليه السلام: يا رَسولَ اللّهِ! أخبِرني ما هذِهِ الأَحاديثُ؟
فَقالَ: أن تُؤمِنَ بِاللّهِ وَحدَهُ لا شَريكَ لَهُ، وتَعبُدَهُ ولا تَعبُدَ غَيرَهُ، وتُقيمَ الصَّلاةَ بِوُضوءٍ سابِغٍ في مَواقيتِها ولا تُؤَخِّرَها؛ فَإِنَّ في تَأخيرِها مِن غَيرِ عِلَّةٍ غَضَبَ اللّهِ عز و
الخصالـ به سندش، از امام حسين عليه السلام ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به امير مؤمنان على عليه السلام سفارش كرد و از جمله فرمود: «اى على! هر كس از امّتم چهل حديث را براى خدا و سراى آخرت حفظ كند، خداوند، روز قيامت، او را با پيامبران، صدّيقان (مؤمنان راستين) و شهيدان و شايستگان ـ كه بهترينْ همراهان هستند ـ، محشور مى كند».
على عليه السلام گفت: اى پيامبر خدا! به من بگو اين احاديث، چه هستند؟
پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «اين كه به خداى يگانه بى انباز، ايمان بياورى و او را بپرستى و جز او را نپرستى و نماز را با وضويى شاداب و كامل و در وقت خود و بدون تأخير، به جا آورى كه در تأخير آن و [بيرون وقت خواندن] بدون علّت، خشم خداى عز و جل است.
زكات را بپردازى و ماه رمضان را روزه بگيرى و چون
۱.النَّمِيمَةُ: هي نقل الحديث من قوم إلى قوم على جهة الإفساد والشرّ (النهاية: ج 5 ص 120 «نمم»).
۲.القُنوط: هو أشدّ اليأس من الشيء (النهاية: ج 4 ص 113 «قنط»).
۳.الخصال: ص 543 ح 19 عن إسماعيل بن الفضل الهاشمي، وإسماعيل بن أبي زياد جميعا عن الإمام الصادق عن آبائه عليهم السلام، بحار الأنوار: ج 2 ص 154 ح 7.
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ هَاشِمٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ، عَنْ سَـلَامِ بْنِ عَبْدِ اللّهِ؛وَ مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ وَ عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ؛ وَ أَبُو عَلِيٍّ الْأَشْعَرِيُّ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ حَسَّانَ جَمِيعاً، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَسْبَاطٍ، عَنْ سَـلَامِ بْنِ عَبْدِ اللّهِ الْهَاشِمِيِّ ـ قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ: وَ قَدْ سَمِعْتُهُ مِنْهُ ـ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:
«بَعَثَ طَلْحَةُ وَالزُّبَيْرُ رَجُلاً مِنْ عَبْدِالْقَيْسِ ـ يُقَالُ لَهُ: خِدَاشٌ ـ إِلى أَمِيرِالْمُؤْمِنِينَ صَلَوَاتُ اللّهِ عَلَيْهِ، وَ قَالَا لَهُ: إِنَّا نَبْعَثُكَ إِلى رَجُلٍ طَالَ مَا كُنَّا نَعْرِفُهُ وَ أَهْلَ
على بن ابراهيم بن هاشم، از پدرش، از ابن محبوب، از سلام بن عبداللّه و محمد بن حسن و على بن محمد، از سهل بن زياد و ابو على اشعرى، از محمد بن حسّان، همه از محمد بن على، از على بن اسباط، از سلام بن عبداللّه هاشمى روايت كرده اند و محمد بن على گفت كه: اين حديث را بلاواسطه از سلام بن عبداللّه شنيدم، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«طلحه و زبير، مردى را از قبيله عبدالقيس كه او را خِداش مى گفتند، به خدمت امير المؤمنين - صلوات اللّه عليه - فرستادند، و به او گفتند كه: ما تو را مى فرستيم به جانب مردى كه مدّت مديدى است كه او و اهل بيت او را به سِحر و كهانت و افسون و تسخير جنّ مى شناسيم، و تو استوارترين كسانى هستى كه در نزد ما هستند از خويشان و خواصّ ما (يا در دل هاى ما) از آن كه باز ايستى از قبول
۱.اعراف، 54.
بَعْضُ أَصْحَابِنَا، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ حَسَّانَ، عَنْ مُوسَى بْنِ زَنْجَوَيْهِ، عَنْ عَبْدِ اللّهِ بْنِ الْحَكَمِ الْأَرْمَنِيِّ، عَنْ عَبْدِ اللّهِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ مُحَمَّدٍ الْجَعْفَرِيِّ، قَالَ:أَتَيْنَا خَدِيجَةَ ـ بِنْتَ عُمَرَ بْنِ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ عليهماالسلام ـ نُعَزِّيهَا بِابْنِ بِنْتِهَا، فَوَجَدْنَا عِنْدَهَا مُوسَى بْنَ عَبْدِ اللّهِ بْنِ الْحَسَنِ، فَإِذَا هِيَ فِي نَاحِيَةٍ قَرِيباً مِنَ النِّسَاءِ، فَعَزَّيْنَاهُمْ، ثُمَّ أَقْبَلْنَا عَلَيْهِ، فَإِذَا هُوَ يَقُولُ لِابْنَةِ أَبِي يَشْكُرَ الرَّاثِيَةِ: قُولِي، فَقَالَتْ:
اُعْدُدْ رَسُولَ اللّهِ وَ اعْدُدْ بَعْدَهُأَسَدَ الْاءِلهِ وَ ثَالِثاً عَبَّاسَا
وَ اعْدُدْ
بعضى از اصحاب ما، از محمد بن حسّان، از موسى بن رنجويه، از عبداللّه بن حَكَم ارمنى، از عبداللّه بن ابراهيم بن محمد جعفرى روايت كرده است كه گفت:رفتيم به نزد خديجه، دختر عمر بن على بن حسين بن على بن ابى طالب عليهم السلام كه او را تعزيت دهيم در باب پسر دخترش، پس موسى بن عبداللّه بن حسن مثنّى را در منزل او يافتيم و ديديم كه خديجه در گوشه اى نشسته نزديك به زنان. پس ايشات را تعزيت داديم، و رو به موسى آورديم و ديديم كه به دختر ابويَشكُر نوحه گر مى گويد كه: بگو: دختر ابو يَشكُر گفت:
اُعدد رسول اللّه و اعدد بعدهأسد الاله و ثالثا عبّاسا
و اعدد عليّ الخير و اعددجعفرا و اعدد عقيلا بعده الروّاسا
يعنى: «بشمار رسول خدا را و بشمار بعد از او، شير خدا را (كه مراد از آن، حمزه است). و بشمار عباس را
۱.در نسخه پسر مترجم - رحمه اللّه - به جاى فرزدق، اخطل است.
عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنْ سَعْدِ بْنِ عَبْدِ اللّهِ، قَالَ:إِنَّ الْحَسَنَ بْنَ النَّضْرِ وَ أَبَا صِدَامٍ وَ جَمَاعَةً تَكَلَّمُوا بَعْدَ مُضِيِّ أَبِي مُحَمَّدٍ عليه السلام فِيمَا فِي أَيْدِي الْوُكَلَاءِ، وَ أَرَادُوا الْفَحْصَ، فَجَاءَ الْحَسَنُ بْنُ النَّضْرِ إِلى أَبِي الصِّدَامِ، فَقَالَ: إِنِّي أُرِيدُ الْحَجَّ، فَقَالَ لَهُ أَبُو صِدَامٍ: أَخِّرْهُ هذِهِ السَّنَةَ، فَقَالَ لَهُ الْحَسَنُ بْنُ النَّضْرِ: إِنِّي أَفْزَعُ فِي الْمَنَامِ وَ لَا بُدَّ مِنَ الْخُرُوجِ، وَ أَوْصى إِلى أَحْمَدَ بْنِ يَعْلَى بْنِ حَمَّادٍ، وَ أَوْصى لِلنَّاحِيَةِ بِمَالٍ، وَ أَمَرَهُ أَنْ لَا يُخْرِجَ شَيْئاً إِلَا مِنْ يَدِهِ إِلى يَدِهِ عليه السلام بَعْدَ ظُهُورِهِ.
قَالَ: فَقَالَ الْحَسَنُ: لَمَّا
على بن محمد، از سعد بن عبداللّه روايت كرده است كه گفت:حسن بن نضر و ابو صِدام و گروهى بعد از آن كه امام حسن عسكرى عليه السلام از دنيا رفت، در باب آنچه در دست وكلاى آن حضرت بود، سخن گفتند و اراده كردند كه تفحّص كنند و جستجو نمايند. پس حسن بن نضر به نزد ابو صِدام آمد و گفت كه: من اراده دارم كه به حج روم. ابو صدام گفت كه: امسال آن را به تأخير انداز. حسن گفت كه: من در خواب مى ترسم و خواب پريشان مى بينم و چاره ندارم كه بيرون روم، و احمد بن يعلى بن حمّاد را وصىّ خود گردانيد و از براى ناحيه مقدّسه به مالى وصيّت كرد و احمد را امر كرد كه چيزى از آن مال را بيرون نكند، مگر از دست خويش و به دست آن حضرت دهد، بعد از آن كه ظاهر شود.
راوى مى گويد كه: حسن گفت: چون به بغداد رسيدم، خانه اى را اجاره كردم و در
عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ، عَنْ آدَمَ بْنِ إِسْحَاقَ، عَنْ عَبْدِ الرَّزَّاقِ بْنِ مِهْرَانَ، عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ مَيْمُونٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سَالِمٍ، عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عليه السلام، قَالَ:«إِنَّ أُ نَاساً تَكَلَّمُوا فِي هذَا الْقُرْآنِ بِغَيْرِ عِلْمٍ، وَذلِكَ أَنَّ اللّهَ ـ تَبَارَكَ وَتَعَالى ـ يَقُولُ: «هُوَ الَّذِى أَنْزَلَ عَلَيْكَ الْكِتابَ مِنْهُ آياتٌ مُحْكَماتٌ هُنَّ أُمُّ الْكِتابِ وَأُخَرُ مُتَشابِهاتٌ فَأَمَّا الَّذِينَ فِى قُلُوبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُونَ ما تَشابَهَ مِنْهُ ابْتِغاءَ الْفِتْنَةِ وَابْتِغاءَ تَأْوِيلِهِ وَما يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلَا اللّهُ» الْايَةَ، فَالْمَنْسُوخَاتُ مِنَ الْمُتَشَابِهَاتِ، وَالْمُحْكَمَاتُ مِنَ النَّاسِخَاتِ.
على بن محمد، از بعضى از اصحاب خويش، از آدم بن اسحاق، از عبدالرّزّاق بن مهران، از حسين بن ميمون، از محمد بن سالم، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«گروهى در اين قرآن سخن گفتند بى آنكه علم داشته باشند. و بيان آن، اين است كه خداى ـ تبارك و تعالى ـ مى فرمايد: «هُوَ الَّذى أَنْزَلَ عَلَيْكَ الْكِتابَ مِنْهُ آياتٌ مُحْكَماتٌ هُنَّ أُمُّ الْكِتابِ وَأُخَرُ مُتَشابِهاتٌ فَامَّا الَّذينَ فى قُلُوبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُونَ ما تَشابَهَ مِنْهُ ابْتِغآءَ الْفِتْنَةِ وَابْتِغآءَ تَأويلِهِ وَما يَعْلَمُ تَأويلَهُ اِلَا اللّهُ» ۱ تا آخر آيه كه با ترجمه گذشت ۲؛ پس منسوخات و آنها كه حكم آن برطرف شده، از جمله متشابهات اند كه تأويل آنها را غير از خدا و راسخان در علم كسى نمى داند، و
۱.آل عمران، 7.
۲.. اوست كه اين كتاب را بر تو فرو فرستاد كه برخى از آنهاآيه هاى محكم و روشن است، و اينها اساس كتابند، و برخى ديگر متشابه و چند پهلوند. اما كسانى كه به دل، كژى دارند براى تاويل و فتنه جويى از متشابهات آن پيروى مى كنند، در حالى كه تاويل حقيقى آن را جز خدا نمى داند. (مترجم)
۳.. شورا، 13. براى شما از دين، همان را تشريع كرد كه به نوح توصيه كرده بود. و آنچه را كه بر تو وحى كرديم وآنچه را كه به ابراهيم و موسى و عيسى توصيه كرديم، اين بود كه دين را بر پا داريد و در آن متفرق نشويد. بر مشركان گران است آنچه كه ايشان را به سويش مى خوانى. خداوند هر كس را بخواهد به سوى خود مى كشد، و هر كس را كه به او باز گردد به سوى خود ره مى نمايد. (مترجم)
۴.. و مراد از راه، شريعت است كه به كتاب معلوم شود. و رويّه، چيزى است كه از حديث و طريق مفهوم گردد. (مترجم)
۵.نساء، 163.
۶.بقره، 65.
۷.. چه منع فرموده بوديم كه در آن روز شكار ماهى نكنند و از صبح تا شام مشغول عبادت باشند. و ايشان در آن روز به حيله و جهودبازى، ماهى مى گرفتند، چنان چه در تفاسير شرح آن شده. (مترجم)
۸.. پيامبر اكرم پس از بعثت، سيزده سال در مكه بودند، اما تا سه سال مكلف به دعوت آشكار نبودند.
۹.اسرا، 23.
۱۰.. و آنچه از وسط آيه ذكر نشده اين است: «وَاِمّا يَبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ أَحَدَهُما أَوْ كِلاهُما فَلا تَقُلْ لَها أُفٍّ وَلا تَنْهَرْهُما وَ قُلْ لَهُما قولاً كَريما * وَاخْفِضْ لَهُما جَناحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَقُلْ رَبِّ ارْحَمْهُما كَما رَبّيانى صَغيرا * رَبُّكُمْ أَعْلَمُ بِما فى نُفُوسِكُمْ اِنْ تَكُونُوا صالِحينَ فَاِنَّه كانَ لِلْاَوّابينَ غَفُورا * وَاتِ ذَا الْقُربى حَقَّهُ وَالْمِسكينَ وَابْنَ السَّبيلِ وَلا تُبَذِّرْ تَبْذيرا * اِنَّ الْمُبَذِّرينَ كانُوا اِخْوانَ الشَّياطينَ وَكانَ الشَّيْطانُ لِرَبّهِ كَفُورا * وَاِمّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمْ ابْتِغآءَ رَحْمَةٍ مِنْ رَبِّكَ ترْجُوها فَقُلْ لَهُمْ قَوْلاً مَيْسُورا * وَلا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغلُولَةً اِلى عُنُقِكَ وَلا تَبْسُطْها كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوما مَحْسُورا* اِنَّ ربَّكَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشآءُ وَيَقْدِرُ»
۱۱.اسرا، 29ـ39.
۱۲.. مانند آنكه به آن معامله كنيد تا اصل مايه براى او بماند، و ربح آن صرف معاش او شود، حال آنكه مال يتيم را ضبط كنيد، و غبطه او را از دست مدهيد، و در آن بى وجه شرعى تصرّف مكنيد. (مترجم)
۱۳.. از تكاليف شرعيّه، يا به عهدى كه با يكديگر بسته ايد، و يا به عهدى كه با خدا مى بنديد از عهد و نذر و يمين. (مترجم)
۱۴.يعنى خوش فرجام تر است.
۱۵.ليل، 1.
۱۶.ليل، 14ـ16.
۱۷.انشقاق، 1.
۱۸.انشقاق، 8 ـ 15.
۱۹.. و اين كلام، طلب هلاكت است؛ يعنى اى هلاكت! كجايى كه رخ نمى نمايى؟ بيا كه بسيار به تو مشتاقم و از نيستى تو غمناك. (مترجم)
۲۰.ملك، 9 و 10.
۲۱.واقعه، 92ـ94.
۲۲.. حاقّه، 25ـ28. و آنچه از آيه ذكر نشده اين است: «هَلَكَ عَنّى سُلْطانِيَهْ * خُذُوهُ فَغُلُّوهْ * ثُمَّ الْجَحيمَ صَلُّوهْ * ثُمَّ فى سِلْسِلَةٍ ذَرْعُها سَبْعُونَ ذراعا فاسْلُكُوهُ»
۲۳.حاقّه، 33.
۲۴.شعرا، 91ـ95.
۲۵.شعرا، 99.
۲۶.حج، 42؛ ص، 12؛ غافر، 5؛ ق، 12؛ قمر، 9.
۲۷.شعرا، 176.
۲۸.. و «ايكه»، بيشه اى بود نزديك مدائن و در آن اشجار و اثمار بسيار بود.
۲۹.شعرا، 160.
۳۰.و ظاهر اين است كه مراد حضرت عليه السلام اين باشد كه خدا در همين سوره، بعد از آنچه مذكور شد، قصّه امّت هاى سالفه را جدا ذكر فرموده؛ مانند قوم نوح و عاد و ثمود و قوم لوط و اصحاب ايكه، و حضرت عاد و ثمود را ذكر نفرموده؛ زيرا كه مقصود، تخصيص مجرمان است. و ذكر آنچه ذكر فرموده كفايت مى كند. ليكن در قصه نوح، لفظ قَبْلَهُمْ موجود نيست و در جاى ديگر از قرآن چنين كلامى هست. (مترجم)
۳۱.اعراف، 39.
۳۲.اعراف، 38.
۳۳.. و در قرآن در سوره اعراف، «كُلَّما»
۳۴.نساء، 93.
۳۵.احزاب، 64 و 65.
۳۶.نساء، 10.
۳۷.مطففين، 1.
۳۸.. و ويل، كلمه اى است جامع جميع بدى ها؛ يعنى انواع عذاب و عتاب و شدّت محنت.
۳۹.مريم، 37.
۴۰.آل عمران، 77.
۴۱.نور، 3.
۴۲.و آيا حكم اين آيه منسوخ است يا حرمت، حرمت تنزيهى است، يا اعتياد به اين امر حرام است، خلاف است. (مترجم)
۴۳.نور، 4 و 5.
۴۴.سجده، 18.
۴۵.توبه، 67.
۴۶.كهف، 50.
۴۷.نور، 23 و 24.
۴۸.اسرا، 71.
۴۹.نساء، 15.
۵۰.نور، 1 و 2.
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ، عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عِيسى، عَنْ سَمَاعَةَ، عَنْ أَبِي بَصِيرٍ، قَالَ:
قَالَ أَبُو عَبْدِ اللّهِ عليه السلام:«التَّقِيَّةُ مِنْ دِينِ اللّهِ» قُلْتُ: مِنْ دِينِ اللّهِ؟ قَالَ: «إِي وَاللّهِ، مِنْ دِينِ اللّهِ؛ وَلَقَدْ قَالَ يُوسُفُ: «أَيَّتُهَا الْعِيرُ إِنَّكُمْ لَسارِقُونَ» وَاللّهِ مَا كَانُوا سَرَقُوا شَيْئاً؛ وَلَقَدْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ: «إِنِّى سَقِيمٌ» وَاللّهِ مَا كَانَ سَقِيما».
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از عثمان بن عيسى، از سماعه، از ابوبصير كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود:«تقيّه از دين خدا است». عرض كردم كه: از دين خدا است؟ فرمود: «آرى، واللّه از دين خدا است. و هر آينه يوسف گفت كه: «أَيَّتُهَا العِيرُ اِنَّكُمْ لَسارِقُونَ» ۱؛ يعنى: پس ندا كرد نداكننده اى از ملازمان يوسف به امر او و گفت كه: اى كاروانيان! به درستى كه شما هر آينه دزدانيد». و حضرت فرمود: «به خدا سوگند كه ايشان چيزى ندزديده بودند. وابراهيم گفت كه: «اِنّى سَقيمٌ» ۲؛ يعنى من بيمارم و به خدا سوگند كه بيمار نبود».
نمایش ۱ تا ۲۰ از ۱۳۰