امام عسكرى عليه السلام:به پدرم امام هادى عليه السلام گفتم: آيا رسول خدا با يهوديان و مشركان، زمانى كه وى را مورد عتاب قرار مى دادند، مناظره مى كرد و آيا [هنگامى كه آنان محاجّه مى كردند] با آنان محاجّه مى نمود؟ فرمود: «بلى، بارها و بارها! از جمله آنها همانى است كه خدا از قول مشركان نقل كرده است: و گفتند: اين چه پيامبرى است كه غذا مى خورد و در بازارها راه مى رود. چرا فرشته اى به سوى او نازل نشده؟ تا آن جا كه مى فرمايد: مردى افسون شده؛ و گفتند: چرا اين قرآن، مردى بزرگ از [آن] دو شهر، فرود نيامده است. و نيز قول خداوند ـ عزّوجل ـ كه مى فرمايد: و گفتند: تا از زمين، چشمه اى بر ما نجوشانى، هرگز به تو ايمان نخواهيم آورد… تا آن جا كه مى فرمايد: كتابى بخوانيم آن را…. و در پايان به وى گفته شد:

مصباح الزائر:بعضى از اصحاب ما گفته اند ۱۶: محمّد بن على بن ابى قُرّه گويد: دعاى «نُدبه» را از كتاب محمّد بن حسن بن سنان بَزوفَرى نقل كرده ام. او گفته است كه اين دعا براى صاحب الزمان عليه السلام [از آن حضرت روايت شده] است و مستحب است كه آن را در عيدهاى چهارگانه بخوانند. و دعا اين است: «خدا را سپاس، كه پروردگار جهانيان است و درود خداوند بر سَرور ما، محمّد كه پيامبر اوست ـ و سلام فراوان خدا بر او باد ـ. خداوندا! تو را سپاس بر آنچه تقدير تو درباره دوستانت جارى شده است؛ آنان كه ايشان را براى خودت و آيينت، خالص ساخته اى؛ چرا كه براى آنان نعمت فراوانى را كه پيش توست، برگزيدى؛ نعمتى هميشگى كه آن را زوال و نابودى نيست، پس از آن كه پارسايى در اين دنياى پست و [نيز درباره] زرق و برق آن را بر آنان

امام حسن عليه السلامـ در احتجاج با معاويه ـشما را به خدا سوگند، آيا مى دانيد كه پيامبر خدا، ابو سفيان را در هفت جا لعنت كرد: نخست، هنگامى كه از مكّه به سوى مدينه حركت كرد و ابو سفيان، از شام مى آمد و به بدگويى از ايشان پرداخت و ناسزايش گفت و تهديدش كرد و خواست به پيامبر صلى الله عليه و آله حمله كند؛ امّا خداوند عز و جل شرّ او را از ايشان، دور گردانيد. دوم، روز كاروان، كه ابو سفيان، كاروانش را از بيراهه بُرد تا به دست پيامبر صلى الله عليه و آله نيفتد. سوم، روز اُحُد، روزى كه پيامبر خدا فرمود: «خداوند، حامى ماست و شما را هيچ حامى اى نباشد» و ابوسفيان گفت: ما عزّا را داريم و شما عزّايى نداريد. پس خدا و فرشتگان او و پيامبرش و همه مؤمنان، او را لعنت كردند. چهارم، روز حنين، روزى كه

الأمالى، طوسىـ به نقل از مِنهال بن عَمرو ـ: در بازگشتم از مكّه، خدمت امام زين العابدين عليه السلام رسيدم. فرمود: «از حَرمَلة بن كاهله اسدى، چه خبر، اى منهال؟». گفتم: از كوفه كه آمدم، زنده بود. امام عليه السلام هر دو دستش را بلند كرد و گفت: بار خدايا! سوزش آهن را به او بچشان. بار خدايا! سوزش آهن را به او بچشان. بار خدايا! سوزش آتش را به او بچشان». به كوفه كه آمدم، مختار بن ابى عبيده، قيام كرده بود. او دوست من بود. چند روزى در منزلم بودم تا آن كه آمدن مردم به نزد من [براى ديد وبازديد]، قطع شد. من، بر مَركبم نشستم و به سوى مختار، روانه شدم و در بيرون خانه اش به او برخوردم. گفت: اى منهال! در زمان اين امارت ما، نزد ما نيامدى و آن را به ما تبريك نگفتى و در آن، با ما شركت نكردى؟ به اطّلاعش

تاريخ اليعقوبى:معاويه، بُسْر بن ابى اَرطات را ـ بسر بن ارطات عامرى از بنى عامر هم گفته اند ـ با سه هزار نفر فرستاد و به او گفت: برو تا به مدينه بگذرى. اهل مدينه را آواره كن، به هر كه گذشتى او را بهراسان و به هر كس رسيدى كه مالى داشت و در اطاعت ما نبود، غارتش كن. به مردم مدينه چنين وانمود كن كه قصد جانشان را كرده اى و هيچ برائت و عذرى نزد تو ندارند. پيش برو تا به مكّه برسى. در مكّه متعرّض كسى نشو. مردم بين مكّه و مدينه را به وحشت بينداز و آنان را آواره و پراكنده ساز. سپس پيش برو تا به صنعا برسى، كه آن جا پيروانى داريم و نامه آنان به من رسيده است. بُسر خارج شد. به هيچ قبيله اى از قبايل عرب نمى گذشت، مگر آن كه طبق دستور معاويه با آنان رفتار مى كرد تا آن كه به مدينه رسيد. فرماندار مدينه ابو

الإرشادـ به نقل از ابو مِخْنَف لوط بن يحيى و اسماعيل بن راشد و ابو هشام رفاعى و ابو عمرو ثقفى و ديگران ـ: گروهى از خوارج در مكّه گرد آمدند و درباره زمامداران صحبت كردند و از آنان و رفتارشان با خوارجْ عيبجويى كردند. سپس يادى از نهروانيان كرده، بر آنان رحمت فرستادند. يكى به ديگرى گفت: كاش ما جان خود را با خدا معامله كنيم، سراغ سران گم راهى برويم و غافلگيرانه آنان را ترور كنيم و مردم و شهرها را از آنان آسوده كنيم و انتقام خون برادران شهيدمان در نهروان را هم بگيريم. با هم عهد بستند كه پس از پايان حج در پى اين كار روند. عبدالرحمان بن ملجم گفت: كشتن على با من. بُرَك بن عبد اللّه تميمى گفت: من هم معاويه را مى كشم. عمرو بن بكر تميمى گفت: كشتن عمرو عاص هم به عهده من. بر اين مسئله با هم پيمان بستند

علّامه امينى قدس سره در الغدير:در تاريخ نديدم كسى جز مولايمان امير مؤمنان، براى حلّ مسائل دشوار و جمع بندى پرسش ها، صداى خود را در بين مردم با آرامش كامل، بلند كند و بگويد: «از من بپرسيد»، در حالى كه امير مؤمنان، همواره مى فرمود: «درباره هر چه مى خواهيد، از من بپرسيد» و مى فرمود: «از من بپرسيد. از من بپرسيد» و مى گفت: «از من بپرسيد. هيچ چيزى نمى پرسيد، مگر آن كه شما را از آن، آگاه خواهم ساخت». امير مؤمنان، همان گونه كه دانش پيامبر صلى الله عليه و آله را به ارث برده بود، اين امتياز (پاسخ داشتن براى تمام پرسش ها) و غير آن را هم به ارث بُرده بود و آن دو (پيامبر صلى الله عليه و آله و على عليه السلام) در همه اخلاق هاى بزرگوارنه، همزادند. پس از امير مؤمنان نيز هيچ كس چنين ادّعايى نكرده است،

امام على عليه السلامـ در نـامه اش بـه قُـثَم بـن عبّاس، كارگزارش در مكّه ـ: امّا بعد؛ [مراسم]حجّ را براى مردم بر پا دار و ايام اللّه را به ياد آنان آر و بامداد و شامگاه، در حضور آنان بنشين و به مسائل شرعى پاسخ ده و نادان را بياموز و با دانا گفتگو كن و جز زبانت، پيك ديگرى و جز چهره ات، دربان ديگرى براى مردم نداشته باش و هيچ نيازمندى را از ديدار خود، محروم مدار كه اگر در آغاز از درگاه تو رانده شود و در پايان حاجتش برآورده شود، ستوده نمى شوى. در مال خدا كه نزد تو گِرد آمده، بنگر و آن را به عيالواران و گرسنگانى كه نزد تو هستند، بده و نياز و نادارى آنان را برطرف كن و هر چه مانْد، به سوى ما بفرست تا ميان كسانى كه نزد ما هستند، قسمت كنيم. به مردم مكّه بگو كه از ساكنان، اجاره نگيرند؛ چرا كه

خصائص الأئمّة عليهم السلامـ به نقل از پسر ميثم تمّار ـ: شنيدم كه پدرم مى گويد: روزى امير مؤمنان مرا فراخواند و به من فرمود: «اى ميثم! تو در چه حالى، آن گاه كه فرزند خوانده بنى اميّه، عبيد اللّه بن زياد، تو را به بيزارى جُستن از من فرا بخواند؟ گفتم: به خدا سوگند، آن گاه، پايدارى مى كنم و اين به خاطر خدا اندك است. فرمود: «اى ميثم! پس [در بهشت]، با من در يك جا خواهى بود». ميثم بر عَريف ۳ قوم خود مى گذشت و مى گفت: فلانى! گويى مى بينم كه فرزند خوانده بنى اميّه و پسر فرزندْ خوانده آنها، مرا از تو مى طلبد و تو مى گويى: «او در مكّه است» و او مى گويد: «من نمى دانم چه مى گويى. بايد او را برايم بياورى» و تو به سوى قادسيه بيرون مى روى و چند روزى در آن جا مى مانى و چون بر تو درآيم، مرا به سوى او

امام صادق عليه السلام:چون اين آيه: «و كسانى كه هرگاه كار زشت كنند يا به خود ستم ورزند، خدا را ياد مى كنند و براى گناهانشان، آمرزش مى طلبند» ، فرود آمد، ابليس بر فراز كوهى در مكّه به نام ثور رفت و با فرياد هر چه بلندتر، عفريت هاى خويش را صدا زد و آنان، همگى جمع شدند و گفتند: سَرورا! براى چه ما را فرا خوانده اى؟ ابليس گفت: اين آيه فرود آمده است. كيست كه از پسِ آن برآيد؟ عفريتى از شياطين گفت: من، در برابر آن، چنين و چنان مى كنم. ابليس گفت: تو از پسِ آن بر نمى آيى. ديگرى برخاست و همانند آن گفت. ابليس گفت: تو هم از عهده اش برنمى آيى. وسوسه گرِ خنّاس گفت: من، از پس آن بر مى آيم. ابليس گفت: چگونه؟ گفت: به آنان وعده [ى توبه] مى دهم و اميدوارشان مى كنم تا آن كه مرتكب گناه شوند و چون