ميثم تمّار

الإرشاد:ميثم تمّار، برده زنى از قبيله بنى اسد بود. امير مؤمنان، او را خريد و آزاد كرد و به او فرمود: «نامت چيست؟». گفت: سالم. فرمود: «پيامبر خدا به من خبر داده كه نامى كه پدر و مادر عَجَمت بر تو نهادند، ميثم بوده است». گفت: خدا و پيامبرش و نيز تو ـ اى امير مؤمنان ـ راست گفتيد. به خدا سوگند، نام من همان است. فرمود: «پس به همان نامى كه پيامبر خدا تو را به آن ناميده، بازگرد و نام سالم را واگذار». او هم به نام «ميثم» بازگشت و كُنيه اش را ابوسالم نهاد. روزى على عليه السلام به او فرمود: «تو پس از من دستگير و به دار آويخته مى شوى و با سرنيزه تو را زخمى مى كنند و در روز سوم، از بينى و دهانت خون سرازير مى شود و محاسنت را رنگين مى كند. منتظر آن رنگين شدن باش و تو دهمين نفرى هستى كه بر درِ

رجال الكشّىـ به نقل از حمزة بن ميثم ـ: پدرم براى عُمره خارج شد و برايم نقل كرد كه از امّ سلمه ـ كه رحمت خدا بر او باد ـ اجازه ورود گرفتم. اُمّ سَلَمه ميان من و خودش پرده اى انداخت و به من گفت: تو ميثمى؟ گفتم: من ميثمم. گفت: فراوان ديده ام كه حسين بن على، پسر فاطمه ـ كه درودهاى خدا بر آنان باد ـ از تو ياد مى كند. گفتم: او كجاست؟ گفت: اندكى پيش با گوسفندانش بيرون رفت. گفتم: به خدا سوگند، من نيز فراوانْ او را ياد مى كنم. پس به او سلام برسان، كه من [براى رفتن از مدينه]شتاب دارم. امّ سلمه گفت: اى دختر! بيا و او را روغَنمالى كن. پس [كنيزش] بيرون آمد و به محاسنم روغن درخت بان ۴ زد. گفتم: هان! به خدا سوگند، حال كه آنها را روغن مى زنى، [بدان] كه در راه شما با خون، رنگين مى شود. پس

خصائص الأئمّة عليهم السلامـ به نقل از پسر ميثم تمّار ـ: شنيدم كه پدرم مى گويد: روزى امير مؤمنان مرا فراخواند و به من فرمود: «اى ميثم! تو در چه حالى، آن گاه كه فرزند خوانده بنى اميّه، عبيد اللّه بن زياد، تو را به بيزارى جُستن از من فرا بخواند؟ گفتم: به خدا سوگند، آن گاه، پايدارى مى كنم و اين به خاطر خدا اندك است. فرمود: «اى ميثم! پس [در بهشت]، با من در يك جا خواهى بود». ميثم بر عَريف ۳ قوم خود مى گذشت و مى گفت: فلانى! گويى مى بينم كه فرزند خوانده بنى اميّه و پسر فرزندْ خوانده آنها، مرا از تو مى طلبد و تو مى گويى: «او در مكّه است» و او مى گويد: «من نمى دانم چه مى گويى. بايد او را برايم بياورى» و تو به سوى قادسيه بيرون مى روى و چند روزى در آن جا مى مانى و چون بر تو درآيم، مرا به سوى او