فیلترها
نتایج جستجو برای «خبیر»: ۱۲۶ حدیث
عنه عليه السلام:الحَذَرَ الحَذَرَ أيُّهَا المُستَمِعُ! وَالجِدَّ الجِدَّ أيُّهَا العاقِلُ! ولا يُنَبِّئُكَ مِثلُ خَبيرٍ. ۱
امام على عليه السلام:بهوش، بهوش، اى شنونده! تلاش، تلاش، اى خردمند! هيچ كس مانند خُبره، به تو خبر نمى دهد.
۱.غرر الحكم: ح 2610.
محمّد بن عبداللّه الخراسانيّ، خادم الرضا عليه السلام:دَخَلَ رَجُلٌ مِنَ الزَّنادِقَةِ عَلَى الرِّضا عليه السلام وعِندَهُ جَماعَةٌ. فَقالَ لَهُ أبُوالحَسَنِ عليه السلام: أيُّهَا الرَّجُلُ أرَأَيتَ إن كانَ القَولُ قَولَكُم ولَيسَ هُوَ كَما تَقولونَ ـ أ لَسنا وإيّاكُم شِرعا سِواءً، ولا يَضُرُّنا ما صَلَّينا وصُمنا وزَكَّينا وأقرَرنا؟ فَسَكَتَ.
فَقالَ أبُوالحَسَنِ عليه السلام: وإن يَكُن القَولُ قَولَنا وهُوَ كَما نَقولُ ـ أ لَستُم قَد هَلَكتُم ونَجَونا؟
فَقالَ: رَحِمَكَ اللّهُ فَأَوجِدني كَيفَ هُوَ، وأينَ هُوَ؟
فَقالَ: وَيلَكَ! إنَّ الَّذي ذَهَبتَ إلَيهِ غَلَطٌ، هُوَ أيَّنَ الأَينَ وكانَ ولا أينَ، وهُوَ كَيَّفَ الكَيفَ وكانَ ولا كَيفَ، ولا يُعرَفُ بِكَيفوفِيَّةٍ، ولا بِأَينونِيَّةٍ، ولا
محمد بن عبداللّه خراسانىـ خادم امام رضا عليه السلامـ: مردى از زنديق ها بر امام رضا عليه السلام وارد شد، در حالى كه نزد حضرت، گروهى حضور داشتند. امام رضا عليه السلام فرمود: «اى مرد! به نظر شما، اگر سخن شما درست باشد ـ كه البتّه چنان كه مى گوييد نيست ـ ما و شما همگون نيستيم؟ و بنابراين، از نمازى كه خوانديم، روزه اى كه گرفتيم و زكاتى كه پرداختيم و اقرارى كه كرديم، زيانى به ما نخواهد رسيد؟». مرد سكوت كرد.
امام رضا عليه السلام فرمود: ولى اگر سخن ما درست باشد ـ كه چنين است ـ آيا شما نابود و ما رستگار نخواهيم گشت؟».
وى پرسيد: خدا رحمتت كند! به من بگو او كجا و چگونه است؟
امام عليه السلامفرمود: «واى بر تو! پندار تو اشتباه است. او مكان را به وجود آورد و وجود داشت، در حالى كه مكانى نبود او
۱.كذا في المصدر، وفي المصادر الاُخرى:. أنّه ربّنا وأنّه شيء بخلاف الأشياء.
۲.التوحيد: 250 / 3، عيون أخبار الرضا عليه السلام: 1 / 131 / 28، الاحتجاج: 2 / 354 / 281، بحارالأنوار: 3 / 36 / 12.
۳.در اين منبع، روايت چنين است؛ ولى در ديگر منابع، اين عبارت وجود دارد: «انّه ربّنا وانّه شيء بخلاف الأشياء؛ او پروردگار ماست و او چيزى برخلاف چيزهاست».
الإقبال عن عبد العظيم بن عبد اللّه الحسني:صَلّى أبو جَعفَرٍ مُحَمَّدُ بنُ عَلِيٍّ الرِّضا عليه السلام صَلاةَ المَغرِبِ في لَيلَةٍ رَأى فيها هِلالَ شَهرِ رَمَضانَ، فَلَمّا فَرَغَ مِنَ الصَّلاةِ ونَوَى الصِّيامَ رَفَعَ يَدَيهِ فَقالَ:
اللّهُمَّ، يا مَن يَملِكُ التَّدبيرَ وهُوَ عَلى كُلِّ شَيءٍ قَديرٌ، يا مَن يَعلَمُ خائِنَةَ الأَعيُنِ وما تُخفِي الصُّدورُ وتُجِنُّ الضَّميرُ وهُوَ اللَّطيفُ الخَبيرُ، اللّهُمَّ اجعَلنا مِمَّن نَوى فَعَمِلَ، ولا تَجعَلنا مِمَّن شَقِيَ فَكَسِلَ، ولا مِمَّن هُوَ عَلى غَيرِ عَمَلٍ يَتَّكِلُ، اللّهُمَّ صَحِّح أبدانَنا مِنَ العِلَلِ، وأعِنّا عَلى مَا افتَرَضتَ عَلَينا مِنَ العَمَلِ، حَتّى يَنقَضِيَ عَنّا شَهرُكَ هذا وقَد أدَّينا مَفروضَكَ فيهِ عَلَينا، اللّهُمَّ
الإقبال ـ به نقل از عبدالعظيم حسنى ـ :امام جواد عليه السلام در شبى كه هِلال ماه رمضان را ديد، نماز مغرب را خوانْد و پس از پايان نماز، چون نيّت روزه كرد، دست برداشت و چنين گفت:
«خداوندا! اى آن كه مالك تدبيرى و بر هر چيز، توانايى! اى آن كه نگاه هاى نارواى چشم ها را مى دانى و از آنچه در سينه ها نهان و در درون، پنهان است، باخبرى! اى خداى باريك بين و آگاه!
خداوندا! ما را از آنانى قرار ده كه نيّت كردند و عمل نمودند، و از آنانى قرار مده كه بدبخت شدند و سستى نشان دادند، و نه از آنان كه به غير عمل، تكيه كردند.
خداوندا! بدن هاى ما را از بيمارى ها سالم بدار و بر كارى كه بر ما واجب ساخته اى، يارى ده تا آن كه اين ماهت بر ما بگذرد، در حالى كه تكليف واجبت را ادا كرده باشيم.
خداوندا! بر روزه دارى
۱.الإقبال: ج 1 ص 76.
کلیدواژه‌ها روزهحکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعاهای آمادگی برای میهمانی خدا +2 مورد دیگر
المصباح للكفعمي:دُعاءُ الجَوشَنِ الكَبيرِ مَروِيٌ عَنِ النَّبِيِ صلى الله عليه و آله وهُوَ مِئَةُ فَصلٍ كُلُّ فَصلٍ عَشَرَةُ أسماءٍ، وتَقولُ في آخِرِ كُلِّ فَصلٍ مِنها:
سُبحانَكَ يا لا إلهَ إلاّ أنتَ الغَوثَ الغَوثَ خَلِّصنا مِنَ النّارِ يا رَبِّ.
الأَوَّل: اللّهُمَّ إنّي أسأَلُكَ بِاسمِكَ يا أللّهُ، يا رَحمانُ، يا رَحيمُ، يا كَريمُ، يا مُقيمُ، يا عَظيمُ، يا قَديمُ، يا عَليمُ، يا حَليمُ، يا حَكيمُ.
الثّاني: يا سَيِّدَ السّاداتِ، يا مُجيبَ الدَّعَواتِ، يا رافِعَ الدَّرَجاتِ، يا وَلِيَ الحَسَناتِ، يا غافِرَ الخَطيئاتِ، يا مُعطِيَ المَسأَلاتِ، يا قابِلَ التَّوباتِ، يا سامِعَ الأَصواتِ، يا عالِمَ الخَفِيّاتِ، يا دافِعَ البَلِيّاتِ.
الثّالِث: يا خَيرَ الغافِرينَ، يا خَيرَ الفاتِحينَ، يا
المصباح كفعمى:دعاى جوشن كبير، از پيامبر صلى الله عليه و آله روايت شده است و صد بخش است و هر بخشى ده نام است و در آخر هر بخش آن، مى گويى: «سبحانك يا لا إله إلاّ أنت! الغَوث، الغَوث، الغَوث، خَلِّصنا مِنَ النّار يا ربّ؛ منزّهى تو، اى آن كه معبودى جز تو نيست! به فرياد رس، به فرياد رس، به فرياد رس. پروردگارا! ما را از آتش، نجات بده».
يكم. «خداوندا! تو را به نامت مى خوانم: اى خداوند، اى بخشايشگر، اى مهربان، اى بزرگوار، اى برپادارنده، اى بزرگ، اى ديرين، اى دانا، اى بردبار، اى حكيم!».
دوم. «اى سَرور سَروران، اى اجابت كننده دعاها، اى بالابرنده رتبه ها، اى سرپرست نيكى ها، اى آمرزنده خطاها، اى برآورنده خواسته ها، اى پذيرنده توبه ها، اى شنواى صداها، اى داناى نهان ها، اى زداينده بلاها!».
سوم. «اى
۱.المصباح للكفعمي: ص 334، البلد الأمين: ص 402، بحار الأنوار: ج 94 ص 384.
البلد الأمين:دُعاءُ المُجيرِ وهُوَ مَروِيٌّ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله:
بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ سُبحانَكَ يا أللّهُ، تَعالَيتَ يا رَحمانُ، أجِرنا مِنَ النّارِ يا مُجيرُ.سُبحانَكَ يا رَحيمُ، تَعالَيتَ يا كَريمُ، أجِرنا مِنَ النّارِ يا مُجيرُ. سُبحانَكَ يا مَلِكُ، تَعالَيتَ يا مالِكُ، أجِرنا مِنَ النّارِ يا مُجيرُ. سُبحانَكَ يا قُدّوسُ، تَعالَيتَ يا سَلامُ، أجِرنا مِنَ النّارِ يا مُجيرُ. سُبحانَكَ يا مُؤمِنُ، تَعالَيتَ يا مُهَيمِنُ، أجِرنا مِنَ النّارِ يا مُجيرُ. سُبحانَكَ يا عَزيزُ، تَعالَيتَ يا جَبّارُ، أجِرنا مِنَ النّارِ يا مُجيرُ. سُبحانَكَ يا مُتَكَبِّرُ، تَعالَيتَ يا مُتَجَبِّرُ، أجِرنا مِنَ النّارِ يا مُجيرُ. سُبحانَكَ يا خالِقُ، تَعالَيتَ يا بارِئُ، أجِرنا مِنَ
البلد الأمين ـ [در بيان] دعاى مُجير، روايت شده از پيامبر صلى الله عليه و آله ـ :به نام خداوند بخشنده مهربان. منزّهى تو، اى خداوند! والايى تو، اى بخشنده! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه دهنده!
منزّهى تو، اى مهربان! والايى تو، اى بزرگوار! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه دهنده! منزّهى تو، اى فرمان روا! والايى تو، اى مالك! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه دهنده! منزّهى تو، اى بى عيب! والايى تو، اى سلام! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه دهنده! منزّهى تو، اى ايمنى بخش! والايى تو، اى حاكم بر همه چيز! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه دهنده! منزّهى تو، اى ارجمند! والايى تو، اى غالب! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه دهنده! منزّهى تو، اى صاحب بزرگى! والايى تو، اى صاحب جبروت! ما را از آتشْ پناه بده، اى
مصباح المتهجّد عن جندب بن عبد اللّه الأزدي عن أبيه:إنَّ عَلِيّاً عليه السلام كانَ يَخطُبُ يَومَ الفِطرِ، فَيَقولُ:
«الحَمدُ للّهِِ الَّذي خَلَقَ السَّماواتِ وَالأَرضَ، وجَعَلَ الظُّلُماتِ وَالنّورَ، ثُمَّ الَّذين كَفَروا بِرَبِّهِم يَعدِلونَ، لا نُشرِكُ بِاللّهِ شَيئاً، ولا نَتَّخِذُ مِن دونِهِ وَلِيّاً، وَالحَمدُ للّهِِ الَّذي لَهُ ما فِي السَّماواتِ وما فِي الأَرضِ، ولَهُ الحَمدُ فِي الآخِرَةِ وهُوَ الحَكيمُ الخَبيرُ، يَعلَمُ ما يَلِجُ فِي الأَرضِ وما يَخرُجُ مِنها، وما يَنزِلُ مِنَ السَّماءِ وما يَعرُجُ فيها وهُوَ الرَّحيمُ الغَفورُ، كَذلِكَ رَبُّنا جَلَّ ثَناؤُهُ لا أمَدَ ولا غايَةَ ولا نِهايَةَ ولا إلهَ إلاّ هُوَ وإلَيهِ المَصيرُ، وَالحَمدُ للّهِِ الَّذي يُمسِكُ السَّماءَ أن تَقَعَ
مصباح المتهجّد ـ به نقل از جندب بن عبد اللّه اَزدى، از پدرش ـ :على عليه السلامروز عيد فطر خطبه مى خواند و مى فرمود:
«ستايش، خداوندى را كه آسمان ها و زمين را آفريد و تاريكى ها و روشنايى را پديد آورد. سپس آنان كه به پروردگارشان كفر ورزيدند، از حق
روى گردان مى شوند. چيزى را براى خداوند، شريك قرار نمى دهيم و جز او، سرپرستى نمى گيريم.
ستايش، خداوندى را كه آنچه در آسمان ها و آنچه در زمين است، براى اوست، و نيز ستايش در آخرت، از آنِ اوست و او حكيم آگاه است و آنچه را در زمين فرو مى رود و آنچه را از آن برمى آيد و آنچه را از آسمان فرود مى آيد و آنچه را در آن بالا مى رود، مى داند و او مهربان آمرزنده است. چنين است پروردگار ما، كه ثناى او شكوهمند است. بى پايان و بى سرانجام و بى نهايت است و معبودى
۱.مصباح المتهجّد: ص 659 ص 728، بحارالأنوار: ج 91 ص 29 ح 5.
الإقبال عن عبد العظيم بن عبد اللّه الحسني:صَلّى أبو جَعفَرٍ مُحَمَّدُ بنُ عَلِيٍّ الرِّضا عليه السلام صَلاةَ المَغرِبِ في لَيلَةٍ رَأى فيها هِلالَ شَهرِ رَمَضانَ، فَلَمّا فَرَغَ مِنَ الصَّلاةِ ونَوَى الصِّيامَ رَفَعَ يَدَيهِ فَقالَ:
اللّهُمَّ، يا مَن يَملِكُ التَّدبيرَ وهُوَ عَلى كُلِّ شَيءٍ قَديرٌ، يا مَن يَعلَمُ خائِنَةَ الأَعيُنِ وما تُخفِي الصُّدورُ وتُجِنُّ الضَّميرُ وهُوَ اللَّطيفُ الخَبيرُ، اللّهُمَّ اجعَلنا مِمَّن نَوى فَعَمِلَ، ولا تَجعَلنا مِمَّن شَقِيَ فَكَسِلَ، ولا مِمَّن هُوَ عَلى غَيرِ عَمَلٍ يَتَّكِلُ، اللّهُمَّ صَحِّح أبدانَنا مِنَ العِلَلِ، وأعِنّا عَلى مَا افتَرَضتَ عَلَينا مِنَ العَمَلِ، حَتّى يَنقَضِيَ عَنّا شَهرُكَ هذا وقَد أدَّينا مَفروضَكَ فيهِ عَلَينا، اللّهُمَّ
الإقبال ـ به نقل از عبدالعظيم حسنى ـ:امام جواد عليه السلام در شبى كه هِلال ماه رمضان را ديد، نماز مغرب را خوانْد و پس از پايان نماز، چون نيّت روزه كرد، دست برداشت و چنين گفت:
«خداوندا! اى آن كه مالك تدبيرى و بر هر چيز، توانايى! اى آن كه نگاه هاى نارواى چشم ها را مى دانى و از آنچه در سينه ها نهان و در درون، پنهان است، باخبرى! اى خداى باريك بين و آگاه!
خداوندا! ما را از آنانى قرار ده كه نيّت كردند و عمل نمودند، و از آنانى قرار مده كه بدبخت شدند و سستى نشان دادند، و نه از آنان كه به غير عمل، تكيه كردند.
خداوندا! بدن هاى ما را از بيمارى ها سالم بدار و بر كارى كه بر ما واجب ساخته اى، يارى ده تا آن كه اين ماهت بر ما بگذرد، در حالى كه تكليف واجبت را ادا كرده باشيم.
خداوندا! بر روزه دارى اش
۱.الإقبال: 1 / 76.
کلیدواژه‌ها روزهحکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعاهای آمادگی برای میهمانی خدا +2 مورد دیگر
الإقبال:ومِنَ العَمَلِ في كُلِّ يَومٍ مِن شَهرِ رَمضانَ التَّسبيحُ، رَوَيناهُ بِإِسنادنا إلى أبي العَبّاسِ أحمَدَ بنِ مُحَمَّدِ بنِ سَعيدِ بنِ عُقدَةَ، قالَ: أخبَرَنا أبو عَبدِ اللّهِ يَحيَى بنِ زَكَريَّا بنِ شَيبانَ العَلاّفُ في كِتابِهِ سَنَةَ خمسٍ وسِتِّينَ ومِئَتَينِ، قالَ: أخبَرَنا أبو الحَسَنِ عَليُ بنُ أبي حَمزَةَ عَن أبيهِ، وحُسَينُ بنُ أبي العَلاءِ الزَّندَجيُّ ۱ جميعا عَن أبي بَصيرٍ عَن أبي عَبدِ اللّهِ عليه السلام قالَ: تُسَبِّحُ في كُلِّ يَومٍ مِن شَهرِ رَمَضانَ ـ ونَذكُرُ فيهِ زِيادَةً مِن رِوايَةِ جَدّي أبي جَعفَرٍ الطّوسِيِّ ۲ ـ:
الأَوَّل: سُبحانَ اللّهِ بارِىَ? النَّسَمِ، سُبحانَ اللّهِ المُصَوِّرِ، سُبحانَ اللّهِ خالِقِ الأَزواجِ كُلِّها، سُبحانَ اللّهِ جاعِلِ الظُّلُماتِ
الإقبال:از اعمال هر روز ماه رمضان، تسبيح است. با سند ما به ابو العبّاس احمد بن محمّد بن سعيد بن عقده، براى ما روايت شده كه گفت: يحيى بن زكريّا بن شيبان علاّف در كتابش در سال 265 [ق] خبر داده است كه على بن حمزه، از پدرش و حسين بن ابى العلاء زندجى، همگى از ابو بصير، از امام صادق عليه السلامروايت كرده اند كه فرمود: «در هر روز از ماه رمضان، چنين تسبيح مى گويى» و در اين تسبيح، افزوده اى از روايت جدّم ابو جعفر طوسى را مى آوريم: ۶
اوّل. «منزّه است خداوند، آفريدگار بندگان. منزّه است خداوندِ صورت آفرين. منزّه است خداوند، آفريدگار همه جفت ها. منزّه است خداوند، پديدآورنده تاريكى ها و روشنى. منزّه است خداوند، شكافنده دانه و هسته. منزّه است خداوند، آفريننده هر چيز. منزّه است خداوند، آفريدگار آنچه
۱.في المصدر: «الزيدجى»، وما في المتن أثبتناه من المصادر الرجاليّة.
۲.وفي مصباح المتهجّد: «ويسبّح في كلّ يوم من شهر رمضان إلى آخره عشرة أجزاء، كلّ جزء منها على حدة».
۳.في الطبعة المعتمدة: «ويبسط الرزق بعلمه»، وما أثبتناه من الطبعة الحجريّة والمصادر الاُخرى.
۴.في المصدر «وتقرّ»، والصحيح ما أثبتناه كما في جميع المصادر.
۵.الإقبال: 1 / 208، تهذيب الأحكام: 3 / 115، مصباح المتهجّد: 616 / 698، المقنعة: 324، المصباح للكفعمى: 825، البلد الأمين: 227 كلّها من دون إسنادٍ إلى المعصوم، بحار الأنوار: 98 / 105 / 3.
۶.در مصباح المتهجّد است: «در هر روز از ماه رمضان تا آخرش، ده بخش تسبيح گفته مى شود كه هر بخشى از آن، تسبيحى جداگانه است».
المصباح للكفعمي:دُعاءُ الجَوشَنِ الكَبيرِ مَروِيٌ عَنِ النَّبِيِ صلى الله عليه و آله وهُوَ مِئَةُ فَصلٍ كُلُّ فَصلٍ عَشَرَةُ أسماءٍ، وتَقولُ في آخِرِ كُلِّ فَصلٍ مِنها:
سُبحانَكَ يا لا إلهَ إلاّ أنتَ الغَوثَ الغَوثَ خَلِّصنا مِنَ النّارِ يا رَبِّ.
الأَوَّل: اللّهُمَّ إنّي أسأَلُكَ بِاسمِكَ يا أللّهُ، يا رَحمانُ، يا رَحيمُ، يا كَريمُ، يا مُقيمُ، يا عَظيمُ، يا قَديمُ، يا عَليمُ، يا حَليمُ، يا حَكيمُ.
الثّاني: يا سَيِّدَ السّاداتِ، يا مُجيبَ الدَّعَواتِ، يا رافِعَ الدَّرَجاتِ، يا وَلِيَ الحَسَناتِ، يا غافِرَ الخَطيئاتِ، يا مُعطِيَ المَسأَلاتِ، يا قابِلَ التَّوباتِ، يا سامِعَ الأَصواتِ، يا عالِمَ الخَفِيّاتِ، يا دافِعَ البَلِيّاتِ.
الثّالِث: يا خَيرَ الغافِرينَ، يا خَيرَ الفاتِحينَ، يا
المصباح كفعمى ۱۱: دعاى جوشن كبير، از پيامبر صلى الله عليه و آله روايت شده است و صد بخش است و هر بخشى ده نام است و در آخر هر بخش آن، مى گويى: «سبحانك يا لا إله إلاّ أنت! الغَوث، الغَوث، الغَوث، خَلِّصنا مِنَ النّار يا ربّ؛ منزّهى تو، اى آن كه معبودى جز تو نيست! به فرياد رس، به فرياد رس، به فرياد رس. پروردگارا! ما را از آتش، نجات بده».
يكم. «خداوندا! تو را به نامت مى خوانم: اى خداوند، اى بخشايشگر، اى مهربان، اى بزرگوار، اى برپادارنده، اى بزرگ، اى ديرين، اى دانا، اى بردبار، اى حكيم!».
دوم. «اى سَرور سَروران، اى اجابت كننده دعاها، اى بالابرنده رتبه ها، اى سرپرست نيكى ها، اى آمرزنده خطاها، اى برآورنده خواسته ها، اى پذيرنده توبه ها، اى شنواى صداها، اى داناى نهان ها، اى زداينده بلاها!».
۱.في المصدر: «الفضل»، والتصويب من البلد الأمين.
۲.في المصدر: «المزيدون»، والتصويب من البلد الأمين.
۳.في نسخة: «الخائفون».
۴.في البلد الأمين: «يا رجاء المذنبين».
۵.في نسخة: «السماء».
۶.في نسخة: «أعمال».
۷.في البلد الأمين: «يا فاصل، يا واصل» بدل «يا فاضل، يا فاصل».
۸.أي لا يغيب عن علمه ولا يخفى (مجمع البحرين: 2 / 1206).
۹.أثبتناها من البلد الأمين وبحار الأنوار، وفي المصدر: «بادئ» وفي الطبعة القديمة: «مبدئ».
۱۰.المصباح للكفعمي: 334، البلد الأمين: 402، بحار الأنوار: 94 / 384.
۱۱.در البلد الأمين آمده است: «دعاى جوشن كبير، از پيامبر صلى الله عليه و آله روايت شده است و صد بخش دارد و هر بخشى، ده نام است. در آغاز هر بخش، بسم اللّه الرحمن الرحيم مى گويى و در آخر هر بخش مى گويى: سبحانك يا لا إله إلاّ أنت، الغوث، الغوث، صلّ على محمّد و آله و خلّصنا من النار يا ربّ، يا ذا الجلال و الإكرام، يا أرحم الراحمين».
۱۲.برج هاى آسمان، منزلگاه هاى ماه و خورشيد است. بروج، به معناى ستارگان بزرگ نيز آمده است (ر. ك: مجمع البحرين: 1 / 132).
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:يا مَن كانَ ويَكونُ ولَيسَ كَمِثلِهِ شَيءٌ، يا مَن لا يَموتُ ولا يَبقى إلاّ وَجهُهُ الجَبّارُ، يا مَن يُسَبِّحُ الرَّعدُ بِحَمدِهِ وَالمَلائِكَةُ مِن خيفَتِهِ، يا مَن إذا دُعِيَ أجابَ، يا مَن إذَا استُرحِمَ رَحِمَ، يا مَن لا يُدرِكُ الواصِفونَ صِفَتَهُ مِن عَظَمَتِهِ، يا مَن لا تُدرِكُهُ الأَبصارُ وهُوَ يُدرِكُ الأَبصارَ وهُوَ اللَّطيفُ الخَبيرُ، يا مَن يَرى ولا يُرى وهُوَ بِالمَنظَرِ الأَعلى، يا مَن لا يُعِزُّهُ شَيءٌ ولا يَفوقُهُ أحَدٌ، يا مَن بِيَدِهِ نَواصِي العِبادِ.
أسأَلُكَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ عَلَيكَ وحَقِّكَ عَلى مُحَمَّدٍ، أن تُصَلِّيَ عَلى مُحَمَّدٍ وآلِ مُحَمَّدٍ وأن تَرحَمَ مُحَمَّداً وآلَ مُحَمَّدٍ، كَما صَلَّيتَ وبارَكتَ وتَرَحَّمتَ عَلى
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى آن كه بوده است و خواهد بود و چيزى همانند او نيست! اى خداى ناميرا كه جز ذات مقتدرِ او پاينده نيست! اى آن كه رعد، با ستايش او، تسبيحگوى اوست و فرشتگان از بيم او تسبيح گوى اويند! اى آن كه چون خوانده شود، پاسخ مى دهد! اى آن كه چون از او رحمت خواهند، ترحّم مى كند! اى آن كه از نهايت عظمتش توصيفگران، توصيف او را نتوانند! اى آن كه چشم ها او را در نمى يابند و او چشم ها را درك مى كند و او صاحب لطف است و آگاه است! اى آن كه مى بيند و ديده نمى شود و بر فرازِ نگريستن است! اى آن كه چيزى او را شكست نمى دهد و كسى برتر از او نيست! اى آن كه اختيار بندگان به دست اوست!
تو را مى خوانم به حقّ محمّد بر تو و به حقّ تو بر محمّد، كه بر محمّد و خاندان محمّد درود فرستى و بر محمّد و
۱.الإقبال: 1 / 266، البلد الأمين: 196 وليس فيه «يامن لايموت ولايبقى إلاّ وجهه الجبّار» و «يامن لايعزّه شيء ولايفوقه أحد»، بحارالأنوار: 98 / 26 / 2 و ص 76 / 2.
الإمام الرضا عليه السلام:أَمَّا الخَبيرُ فَالَّذي لا يَعزُبُ عَنهُ شَيءٌ ولا يَفوتُهُ، لَيسَ لِلتَّجرِبَةِ ولا لِلاِعتِبارِ بِالأَشياءِ، فَعِندَ التَّجرِبَةِ وَالاِعتِبارِ عِلمانِ ولَولاهُما ما عُلِمَ؛ لِأَنَّ مَن كانَ كَذلِكَ كانَ جاهِلاً، وَاللّهُ تَعالى لَم يَزَل خَبيرا بِما يَخلُقُ، وَالخَبيرُ مِنَ النّاسِ المُستَخبِرُ عَن جَهلِ المُتَعَلِّمِ، فَقَد جَمَعَنَا الاِسمُ وَاختَلَفَ المَعنى. ۱
امام رضا عليه السلام:امّا خبير، كسى است كه چيزى از چنگ [دانش] او در نمى رود و از او فوت نمى گردد. [آگاهى او] از روى تجربه و نظر كردن در اشيا نيست. در تجربه و نظر كردن، [براى انسان،] دو علم وجود دارد و اگر آن دو نباشند، [چيزى]دانسته نمى شود؛ زيرا كسى كه آن گونه باشد [و با تجربه، دانشى را به دست آورد]، جاهل است، حال آن كه خداوند متعال، همواره به آنچه مى آفريند، آگاه است؛ ولى انسان آگاه، يعنى آگاهى جوينده كه [آگاهى جستن او] از روى جهل [شخص]فراگيرنده است. پس [ما و خدا]در نام [آگاه] اشتراك داريم، ولى در معنا اختلاف داريم.
۱.الكافي: ج 1 ص 122 ح 2، التوحيد: ص 189 ح 2، عيون أخبار الرضا: ج 1 ص 148 ح 50 كلاهما عن الحسين بن خالد، الاحتجاج: ج 2 ص 358 ح 282 كلّها نحوه، بحار الأنوار: ج 4 ص 178 ح 5.
عنه عليه السلام:لَم يَكُن قِوامُ الخَلقِ وصَلاحُهُم إِلاّ بِالإِقرارِ مِنهُم بِعَليمٍ خَبيرٍ، يَعلَمُ السِّرَّ وأَخفى، آمِرٌ بِالصَّلاحِ، ناهٍ عَنِ الفَسادِ. ۱
امام رضا عليه السلام:قوام آفريدگان و صلاح ايشان، تنها به اقرار ايشان به داناى آگاهى است كه راز و نهان تر از آن را مى داند، به نيكى فرمان مى دهد و از تباهى باز مى دارد.
۱.عيون أخبار الرضا: ج 2 ص 100 ح 1، علل الشرائع: ص 252 ح 9 كلاهما عن الفضل بن شاذان، بحار الأنوار: ج 3 ص 11 ح 23.
الإمام الكاظم عليه السلامـ فِي الدُّعاءِ ـ: سُبحانَكَ اللّهُمَّ وبِحَمدِكَ. أَنتَ. خَبيرٌ لا يَذهَلُ. ۱
امام كاظم عليه السلامـ در دعا ـ: خدايا! تو را به پاكى مى ستايم و به ستايش تو مى پردازم. تو. آگاهى هستى كه دچار فراموشى نمى شوى.
۱.بحار الأنوار: ج 95 ص 445 ح 1 نقلاً عن الكتاب العتيق الغروي.
الإمام الصادق عليه السلامـ لَمّا قيلَ لَهُ: أَتَقولُ إِنَّهُ سَميعٌ بَصيرٌ؟ ـ: هُوَ سَميعٌ بَصيرٌ، سَميعٌ بِغَيرِ جارِحَةٍ، وبَصيرٌ بِغَيرِ آلَةٍ، بَل يَسمَعُ بِنَفسِهِ ويُبصِرُ بِنَفسِهِ، ولَيسَ قَولي: إِنَّهُ سَميعٌ بِنَفسِهِ أَنَّهُ شَيءٌ وَالنَّفسُ شَيءٌ آخَرُ، ولكِنّي أَرَدتُ عِبارَةً عَن نَفسي إِذ كُنتُ مَسؤولاً، وإِفهاما لَكَ إِذ كُنتَ سائِلاً.
فَأَقولُ: يَسمَعُ بِكُلِّهِ لا أَنَّ كُلَّهُ لَهُ بَعضٌ؛ لِأَنَّ الكُلَّ لَنا (لَهُ) بَعضٌ، ولكِن أَرَدتُ إِفهامَكَ، وَالتَّعبيرَ عَن نَفسي ولَيسَ مَرجِعي في ذلِكَ كُلِّهِ إِلاّ أَنَّهُ السَّميعُ البَصيرُ العالِمُ الخبَيرُ، بِلاَ اختِلافِ الذّاتِ ولا اختِلافِ مَعنىً. ۱
امام صادق عليه السلامـ در پاسخ به اين سؤال كه: آيا مى گويى او شنواى بيناست؟ ـ: او شنواى بيناست. شنواست، بى اندامى، و بيناست، بى ابزارى؛ بلكه با ذات خود مى شنود و با ذات خود مى بيند و [اين] سخنم كه او با ذات خود مى شنود، بدان معنا نيست كه او چيزى است و ذاتْ چيز ديگرى؛ ولى چون از من سؤال شده، [از اين سخن] بيان [مقصود] درونىِ خود و فهماندن به تو را ـ چون پرسيدى ـ اراده كردم. پس مى گويم: به كلّيت [و تمام ذاتِ]خود مى شنود، نه اين كه كلّيتِ او بعض داشته باشد؛ زيرا كلّيتِ ما داراى بعض است، ولى من فهماندن به تو و بيان [اعتقاد]درونىِ خود را اراده كردم و بازگشت [سخن]من در تمامى آنها، جز اين نيست كه اوست شنواى بيناى داناى آگاه، بى اختلاف ذات و بى اختلاف معنا. ۲
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های اعتقادیایمان به خداشناخت اسما و صفات خدا +2 مورد دیگر
الإمام الكاظم عليه السلام:لا تُحيطُ بِهِ الأَقطارُ، ولا يَحويهِ مَكانٌ، ولا تُدرِكُهُ الأَبصارُ وهُوَ يُدرِكُ الأَبصارَ، وهُوَ اللَّطيفُ الخَبيرُ. ۱
امام كاظم عليه السلام:كرانه ها او را فرا نمى گيرند و مكانى او را در بر نمى گيرد. انديشه ها او را در نمى يابند و او انديشه ها را در مى يابد و اوست باريك بين آگاه.
۱.التوحيد: ص 76 ح 32، روضة الواعظين: ص 44 كلاهما عن محمّد بن أبي عمير، بحار الأنوار: ج 4 ص 296 ح 23.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های اعتقادیایمان به خداشناخت اسما و صفات خدا +3 مورد دیگر
الإمام زين العابدين عليه السلامـ لِجابِرٍ ـ: يا جابِرُ أَوَ تَدري مَا المَعرِفَةُ؟ المَعرِفَةُ إِثباتُ التَّوحيدِ أَوَّلاً، ثُمَّ مَعرِفَةُ المَعاني ثانِيا. أَمّا إِثباتُ التَّوحيدِ: مَعرِفَةُ اللّهِ القَديمِ الغائِبِ الَّذي لا تُدرِكُهُ الأَبصارُ وهُوَ يُدرِكُ الأَبصارَ وهُوَ اللَّطيفُ الخَبيرُ، وهُوَ غَيبٌ باطِنٌ سَتُدرِكُهُ، كَما وَصَفَ بِهِ نَفسَهُ. ۱
امام زين العابدين عليه السلامـ به جابر ـ: اى جابر! آيا مى دانى شناخت چيست؟ شناخت، اثبات يكتاپرستى در مرحله اوّل و سپس، شناخت معانى ۲ در مرحله دوم است. امّا اثبات يگانه پرستى، شناخت خداى ديرينه ناپيدايى است كه انديشه ها او را در نمى يابند و او انديشه ها را در مى يابد و اوست ريزبينِ آگاه. او نهانى باطن است كه او را در خواهى يافت، آن سان كه خود را وصف كرده است.
الإمام الرضا عليه السلام:اِعلَم ـ عَلَّمَكَ اللّهُ الخَيرَ ـ إِنَّ اللّهَ ـ تَبارَكَ وتَعالى ـ قَديمٌ وَالقِدَمُ صِفَتُهُ الَّتي دَلَّتِ العاقِلَ عَلى أَنَّهُ لا شَيءَ قَبلَهُ ولا شَيءَ مَعَهُ في دَيمومِيَّتِهِ، فَقَد بانَ لَنا بِإِقرارِ العامَّةِ مُعجِزَةُ الصِّفَةِ أَنَّهُ لا شَيءَ قَبلَ اللّهِ ولا شَيءَ مَعَ اللّهِ في بَقائِهِ، وبَطَلَ قَولُ مَن زَعَمَ أَنَّهُ كانَ قَبلَهُ أَو كانَ مَعَهُ شَيءٌ، وذلِكَ أَنَّهُ لَو كانَ مَعَهُ شَيءٌ في بَقائِهِ لَم يَجُز أَن يَكونَ خالِقا لَهُ؛ لِأَنَّهُ لَم يَزَل مَعَهُ فَكَيفَ يَكونُ خالِقا لِمَن لَم يَزَل مَعَهُ؟ ولو كانَ قَبلَهُ شَيءٌ كانَ الأَوَّلُ ذلِكَ الشَّيءَ لا هذا، وكانَ الأَوَّلُ أَولى بِأَن يَكونَ خالِقا لِلأَوَّلِ، ثُمَّ وَصَفَ نَفسَهُ ـ
امام رضا عليه السلام:بدان ـ خدا تو را نيكى بياموزد ـ كه خداى والا و بلندپايه، ديرينه است و ديرينگى، صفت اوست كه خردمند را بر اين، رهنمون است كه چيزى پيش از او نبوده و در جاودانگى اش چيزى با او نيست. پس با اقرار همگان بر اين صفت اعجازگر، بر ما روشن گشت كه چيزى پيش از خدا نبوده و چيزى با خدا در پايدارى او نيست.
و سخن آن كه پنداشت كه پيش از او يا همراه او چيزى هست، باطل است؛ زيرا اگر با او در بقايش چيزى مى بود، روا نبود كه او آفريدگارِ آن باشد؛ زيرا آن، همواره با او بوده است. پس چگونه آفريدگارِ كسى باشد كه همواره با او بوده است؟! و اگر پيش از خدا چيزى مى بود، نخستين، آن شى ء بود، نه اين (خدا)، و نخستين (آن شى ء)، سزاوارتر بود كه آفريدگارِ خدا باشد.
پس، او خود را ـ كه والا و بلندپايه است ـ
۱.الكافي: ج 1 ص 120 ح 2، التوحيد: ص 186 ح 2، عيون أخبار الرضا: ج 1 ص 145 ح 50 كلاهما عن الحسين بن خالد، بحار الأنوار: ج 4 ص 176 ح 5.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های اعتقادیایمان به خداشناخت اسما و صفات خدا +2 مورد دیگر
عيون أخبار الرضا عن محمّد بن عبد اللّه الخراساني خادم الرضا عليه السلام:دَخَلَ رَجُلٌ مِنَ الزَّنادِقَةِ عَلَى الرِّضا عليه السلام وعِندَهُ جَماعَةٌ، فَقالَ:. أَخبِرني عَن قَولِكُم: إِنَّهُ لَطيفٌ وسَميعٌ وحَكيمٌ وبَصيرٌ وعَليمٌ، أَيَكونُ السَّميعُ إِلاّ بِأُذُنٍ، وَالبَصيرُ إِلاّ بِالعَينِ، وَاللَّطيفُ إِلاّ بِالعَمَلِ بِاليَدَينِ، وَالحَكيمُ إِلاّ بِالصَّنعَةِ؟
فَقالَ أَبُو الحَسَنِ عليه السلام: إِنَّ اللَّطيفَ مِنّا عَلى حَدِّ اتِّخاذِ الصَّنعَةِ، أَوَما رَأَيتَ الرَّجُلَ يَتَّخِذُ شَيئا يَلطُفُ فِي اتِّخاذِهِ؟ فَيُقالَ: ما أَلطَفَ فُلانا! فَكَيفَ لا يُقالُ لِلخالِقِ الجَليلِ: لَطيفٌ؟ إِذ خَلَقَ خَلقا لَطيفا وجَليلاً، ورَكَّبَ فِي الحَيَوانِ مِنهُ أَرواحَها، وخَلَقَ كُلَّ جِنسٍ
عيون أخبار الرضا عليه السلامـ به نقل از محمّد بن عبد اللّه خراسانى، خدمت گزار امام رضا عليه السلامـ: در حالى كه گروهى در نزد امام رضا عليه السلام بودند، ملحدى وارد شد و پرسيد:. معناى سخن شما كه مى گوييد: خدا، لطيف و شنوا و فرزانه و بينا و داناست، چيست؟ آيا شنوا بودن با گوش، و بينا بودن با چشم، و لطيف بودن با كار دو دست، و فرزانه بودن با فرآورده نيست؟
امام عليه السلام پاسخ داد: «لطيف بودن ما در فرآورى است. آيا نديده اى كه وقتى كسى در كارى ظريفكارى مى كند، گفته مى شود: فلانى چه قدر لطيف است؟! پس چگونه به آفريدگار ارجمند، لطيف گفته نشود، در حالى كه آفريده لطيف (ريز) و جليل (درشت) را آفريده است و در حيوان از آفريده [ها] روحى قرار داده است و پيكره هر جنس را با جنس ديگر، متفاوت آفريده، به گونه
۱.عيون أخبار الرضا: ج 1 ص 132 ح 28، التوحيد: ص 252 ح 3، الاحتجاج: ج 2 ص 355 ح 281، بحار الأنوار: ج 3 ص 37 ح 12.
الإمام الرضا عليه السلام:أَنتَ عَلى كُلِّ شَيءٍ قَديرٌ، وبِكُلِّ شَيءٍ مُحيطٌ، وبِعِبادِكَ خَبيرٌ بَصيرٌ. ۱
امام رضا عليه السلام:تو بر همه چيز توانايى، و همه چيز را فراگيرنده اى، و به بندگانت آگاه و بينايى.
۱.المصباح للكفعمي: ص 527، البلد الأمين: ص 521، بحار الأنوار: ج 94 ص 120 ح 17.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های اعتقادیایمان به خداشناخت اسما و صفات خدا +2 مورد دیگر
امام على عليه السلام:امّا سخن خدا: «ديده ها او را در نمى يابند و او ديده ها را درمى يابد» ، حقيقت، همان است كه خدا گفته است. «ديده ها او را درنمى يابند» ، يعنى انديشه ها او را فرا نمى گيرند. «و او ديده ها را درمى يابد» ، يعنى خدا چشم ها را فرا مى گيرد، «و اوست ريزبينِ آگاه» .
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های اعتقادیایمان به خداشناخت اسما و صفات خدا +2 مورد دیگر
نمایش ۱ تا ۲۰ از ۱۲۶