فراگيرنده هر چيز است

امام على عليه السلام:[خداوند،] همه چيز را هنگام آفرينش، محدود (معيّن) ساخته تا از همانندى آنها به خود و از همانندى خود به آنها جدا شود. در اشيا حلول نكرده تا گفته شود: «او در اشياست»، و از اشيا دور نشده تا گفته شود: «او از اشيا فاصله دارد»، و از اشيا كنار نكشيده تا گفته شود: «كجاست؟»؛ بلكه آگاهى خداى پاك، اشيا را فرا گرفته و سازندگى او، اشيا را استوار ساخته و نگهدارى (مراقبت) او اشيا را شماره كرده است. امور پنهانِ اسرار جَو، و امور پيچيده و پوشيده تاريك هاى شب، و آنچه در آسمان هاى برين تا زمين هاى فرودين وجود دارد، از او پوشيده نيست؛ براى هر چيزى از آنها، نگاهبان و مراقبى است و هر چيزى از آنها چيزى را فراگيرنده است، و موجودى كه فراگيرنده هاى اشيا را فراگرفته است، يگانه بى همتاى بى نياز است.

امام على عليه السلامـ در خطبه اى كه آفرينش جهان به وسليه خداوند عز و جل را ذكر مى كند ـ: به اشيا در زمان معيّنشان پرداخت، و ميان امور گوناگون، سازوارى داد، و طبيعت اشيا را در درونشان نهاد، و آنها را با حالت بدون تعيّنشان، همراه ساخت [و با پذيرش اين طبيعت ها، اشيا تعيّن يافتند]، در حالى كه پيش از آغاز پيدايش آفريدگان، به آنها آگاه بود و اندازه ها و نهايت آنها را فراگيرنده بود و پيوستگى ها و كرانه هاى آنها را مى شناخت.

امام على عليه السلام:ستايش، براى خدايى است كه از چيزى به وجود نيامده، و آنچه را موجود است، از چيزى به وجود نياورده است. [او]همه گروه هاى موجودات را بر پروردگار بودنش، ناتوانى آنها را بر توانايى اش، آغازْ داشتنِ آنها را بر بى آغازى اش، و نابودى آنها را بر پايدارى اش، گواه گرفته است. پس موجودات، گريزى از ادراك شدنشان به وسيله خدا ندارند، و از فراگيرى خدا بر خويش گريزى ندارند، و نمى توانند از حسابگرى خدا پوشيده باشند و مانع چيرگى خدا بر خويش شوند.

امام زين العابدين عليه السلام:خدايا! از تو مى خواهم. به بزرگ ترين و بزرگ ترين و بزرگ ترين نامت، كه ملكوت آسمان ها و زمين را فراگرفته است.

امام صادق عليه السلام:پاك است خدايى كه داناست و غفلت نمى كند، پاك است خدايى كه فراگيرنده آفريدگان است، بدون غيبت، پاك است خدايى كه پوشيده است و ديده نمى شود!

امام صادق عليه السلامـ در پاسخ به اين سؤال كه: چه فرقى است ميان اين كه [هنگام دعا]دست هاى خود را به سوى آسمانْ بلند كنيد، يا به سمت زمين، پايين بياوريد؟ ـ: اين دو حالت در دانش و احاطه و توانايى خدا فرقى نمى كند؛ امّا خداوند عز و جل به دوستان و بندگان خود، دستور داده كه دستانشان را به سمت آسمان به سوى عرش، دراز كنند؛ چون آسمان را معدن روزى قرار داده است. پس ما همان مطلب را كه قرآن مقرّر كرده، مقرّر كرده ايم.

امام صادق عليه السلامـ در پاسخ به سؤال از «اللّه أكبر» گفتن در عيدهاى فطر و قربان ـ: مى گويى: «اللّه أكبر (خدا بزرگ تر است)». نگهدارىِ (مراقبتِ) تو، هر چيزى را فرا گرفته است، و عزّت تو بر همه چيز، چيره گشته است».

امام رضا عليه السلام:تو بر همه چيز توانايى، و همه چيز را فراگيرنده اى، و به بندگانت آگاه و بينايى.

امام جواد عليه السلام:از تو مى خواهم، به چشمى كه نمى خوابد، و به زندگى اى كه نمى ميرد، و به نور تجلّى ات كه خاموش نمى شود، و به بزرگ ترين، بزرگ ترين و بزرگ ترين نامت، و به سترگ ترين، سترگ ترين، و سترگ ترين نامت كه ملكوت آسمان ها و زمين را فراگيرنده است.

امام هادى عليه السلامـ آن گاه كه به ايشان گفته شد: براى ما روايت شده كه خدا در جايى هست و در جايى نيست ـ: بدان كه خداوند، چون در آسمان دنيا هست، همان سان بر عرش نيز هست و همه اشيا به يك اندازه در دانايى و توانايى و فرمان روايى و احاطه او قرار دارند.