فیلترها
نتایج جستجو برای «نام های دوزخ»: ۲۹ حدیث
الإمام عليّ عليه السلام ـ لِعَبدِ اللّهِ بنِ عَبّاسٍ عِندَ استِخلافِهِ عَلَى البَصرَةِ ـ : اِعلَم أنَّ ما قَرَّبَكَ مِنَ اللّهِ يُباعِدُكَ مِنَ النّارِ، وما باعَدَكَ مِنَ اللّهِ يُقَرِّبُكَ مِنَ النّارِ. ۱
امام على عليه السلام ـ به عبد اللّه بن عبّاس، هنگامى كه او را به استاندارى بصره گمارد ـ : بدان كه آنچه تو را به خدا نزديك كند، از آتش دور مىكند، و آنچه تو را از خدا دور كند، به آتش نزديك مىكند.
۱.نهج البلاغة: الكتاب 76، تنبيه الخواطر: ج 2 ص 35، بحار الأنوار: ج 33 ص 498 ص 704.
حلية الأولياء عن الفضيل: أَشرَفتُ لَيلةً عَلى عَلِيٍّ عليه السلام وَهُوَ في صَحنِ الدّارِ، وَهُوَ يَقُولُ: النّارُ، ومَتَى الخَلاصُ مِنَ النّارِ؟! ۱
حلية الأولياء ـ به نقل از فضيل ـ : شبى در حالى كه على عليه السلام در حياط خانهاش بود، بر او سرك كشيدم و ديدم كه مىگويد: «آتش! كِى مىتوان از آتش، رهايى يافت؟!».
۱.حلية الأولياء: ج 8 ص 297 الرقم 430، تهذيب الكمال: ج 21 ص 100 الرقم 4121، سير أعلام النبلاء: ج 8 ص 444 الرقم 115.
تهذيب الكمال عَن أَبي نوحٍ الأَنصارِيِّ: وَقَعَ حَريقٌ في بَيتٍ فيهِ عَلِيُّ بنُ الحُسَينِ عليه السلام وَهُوَ ساجِدٌ، فَجَعَلوا يَقُولونَ لَهُ: يا بنَ رَسولِ اللّهِ، النّارَ! يَابنَ رَسُولِ اللّهِ، النّارَ! فَما رَفَعَ رَأسَهُ حَتّى طَفِئَت.
فَقيلَ لَهُ: مَا الَّذي ألهاكَ عَنها؟ قالَ: ألهَتني عَنهَا النّارُ الاُخرى. ۱
تهذيب الكمال ـ به نقل از ابو نوح انصارى ـ : در اتاقى كه در آن، امام زين العابدين عليه السلام در حال سجده بود، آتشسوزى شد. اهل خانه شروع به داد و فرياد كردند و مىگفتند: «اى پسر پيامبر خدا، آتش! اى پسر پيامبر خدا، آتش!»؛ ولى ايشان سرش را [از سجده] بر نداشت، تا آن كه آتش خاموش شد. آن گاه، به ايشان گفتند: چه چيزى شما را از آتش غافل ساخت؟
فرمود: «آتش ديگر (آتش آخرت)، مرا از آن غافل ساخت».
۱.تهذيب الكمال: ج 20 ص 389 الرقم 4050، سير أعلام النبلاء: ج 4 ص 391، التخويف من النار: ص 39.
الإمام زين العابدين عليه السلام ـ فِي الدُّعاءِ ـ : إلهي! لَيتَني لَم أسمَع بِذِكرِ جَهَنَّمَ وسَلاسِلِها وتَثقيلِ أغلالِها. إلهي! لَيتَني كُنتُ طائِرا فَأَطيرَ في الهَواءِ مِن خَوفِكَ. إلهِي! الوَيلُ لي ثُمَّ الوَيلُ لي إن كانَ إلى جَهَنَّمَ مَحشَري. إلهِي! الوَيلُ لي ثُمَّ الوَيلُ لي إن كانَ فِي النّارِ مَجلِسي. إلهِي! الوَيلُ لي ثُمَّ الوَيلُ لي إن كانَ الزَّقّومُ فيها طَعامي. إلهِي! الوَيلُ لي ثُمَّ الوَيلُ لي إن كانَ الحَميمُ فيها شَرابي. إلهِي! الوَيلُ لي ثُمَّ الوَيلُ لي إن كانَ الشَّيطانُ وَالكُفّارُ فيها أقراني. ۱
امام زين العابدين عليه السلام ـ در دعا ـ : خداوندا! كاش خبر جهنّم و زنجيرها و سنگينىِ
غُلهايش را نشنيده بودم. خداوندا! كاش پرندهاى بودم كه از بيم تو، در هوا پرواز مىكردم. خداوندا! واى بر من، واى بر من، اگر جهنّم، محشر من باشد! خداوندا! واى بر من، واى بر من، اگر جاى نشستنم جهنّم باشد! خداوندا! واى بر من، واى بر من، اگر غذايم در جهنّم، زقّوم باشد! خداوندا! واى بر من، واى بر من، اگر آب جوش جهنّم، آشاميدنىام باشد! خداوندا! واى بر من، واى بر من، اگر شيطان و كافران، همنشينان من در جهنّم باشند!
۱.بحار الأنوار: ج 94 ص 122 ح 19 نقلاً عن الكتاب العتيق الغروي.
الإمام العسكريّ عليه السلام ـ في دُعاءِ الصَّباحِ ـ : يا مَن في جَهَنَّمَ سَخَطُهُ، يا مَن فِي الجَنَّةِ رَحمَتُهُ. ۱
امام عسكرى عليه السلام ـ در دعاى صباح ـ : اى آن كه خشم [ـِ واقعى]اش در جهنّم است! اى آن كه رحمت [ـِ حقيقى]اش در بهشت است!
۱.البلد الأمين: ص 60، مصباح المتهجّد: ص 229 ح 337 من دون إسنادٍ إلى أحدٍ من أهل البيت عليهم السلام، بحار الأنوار: ج 86 ص 176 ح 45.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله ـ في دُعاءٌ عَلَّمَهُ إيّاهُ جَبرَئيلُ عليه السلام ـ : اللّهُمَّ إنّي أسأَلُكَ بِاسمِكَ الَّذي إذا ذُكِرتَ بِهِ تَزَعزَعَت مِنهُ السَّماواتُ وَانشَقَّت مِنهُ الأَرَضونَ. وبِالاِسمِ الَّذي وُضِعَ عَلَى الجَنَّةِ فَاُزلِفَت، وعَلَى الجَحيمِ فَسُعِّرَت، وعَلَى النّارِ فَتَوَقَّدَت. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در دعايى كه جبرئيل عليه السلام به او آموخت ـ : بار خدايا! از تو درخواست مىكنم به آن نامت كه هر گاه با آن ياد شوى، از [عظمتِ] آن، آسمانها به لرزه مىافتند و زمينها از هم مىشكافند.، و به آن نامى كه بر بهشت، نهاده شد و بهشت، نزديك آورده [و خرّم] شد، و بر دوزخ نهاده شد و دوزخ، بر افروخته گشت، و بر آتش، نهاده شد و آتش، شعلهور گرديد.
۱.بحار الأنوار: ج 95 ص 369 ح 23.
امام على عليه السلام: با مردن، دنيا به پايان مىرسد، و با دنيا آخرت به دست مىآيد. با فرا رسيدن قيامت، بهشت [براى پرهيزگاران] نزديك مىشود، و دوزخ براى گمراهان، آشكار مىگردد.
امام على عليه السلام ـ در خطبه مونقه ـ : [خداوند] عز و جل داراى لطفى پنهان و ضربتى نيرومند و رحمتى گسترده و كيفرى دردآور است. رحمتش بهشتى است پهناور و زيبا، و كيفرش مغاك آتشينى است فراگير و نابودگر.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله: الصَّومُ يُذبِلُ اللَّحمَ، ويُبعِدُ مِن حَرِّ السَّعيرِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: روزه، گوشت را آب مىكند و [در عوض،] از گرماى آتش پرشراره، دور مىگرداند.
۱.المعجم الأوسط: ج 9 ص 170 ح 9443 عن أنس، كنزالعمّال: ج 8 ص 452 ح 23620.
الإمام زين العابدين عليه السلام: إنَّ في جَهَنَّمَ لَوادِيا يُقالُ لَهُ: سَعيرٌ؛ إذا خَبَت جَهَنَّمُ فُتِحَ بِسَعيرِها، وهُوَ قَولُ اللّهِ: «كُلَّمَا خَبَتْ زِدْنَاهُمْ سَعِيرًا» . ۱
امام زين العابدين عليه السلام: در جهنّم، درّهاى است كه به آن، «سعير» مىگويند و هر گاه آتش دوزخ فرو نشيند، درِ سعير آن، باز مىشود و اين، معناى سخن خداوند است كه: «و هر بار كه آتش آن فرو نشيند، شرارهاى [تازه] بر ايشان مىافزاييم» .
۱.. تفسير العيّاشي: ج 2 ص 318 ح 169، تفسير القمّي: ج 2 ص 29، بحارالأنوار: ج 8 ص 291 ح 29.
امام زين العابدين عليه السلام ـ در دعا ـ : بار خدايا!. و ما را از عذاب آتشِ پرشراره، در پناه خويش بدار.
۱.الصحيفة السجّادية: ص 107 الدعاء 25، المصباح للكفعمي: ص 221.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله: تُعرَضُ لِلنّاسِ جَهَنَّمُ كَأَنَّها سَرابٌ، يَحطِمُ بَعضُها بَعضا. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: جهنّم چونان سرابى كه شعلههاى آن بر يكديگر مىكوبند، بر مردم نمايان مىشود.
۱.المجازات النبويّة: ص 109 ح 70؛ المستدرك على الصحيحين: ج 4 ص 626 ح 8736، تفسير الطبري: ج 14 الجزء 29 ص 41، السنّة لابن أبي عاصم: ص 285 ح 635 كلّها عن أبي سعيد الخدريّ.
تفسيرالقمي ـ في قوله تعالى: «كَلَّا لَيُنـبَذَنَّ فِى الْحُطَمَةِ» ـ : وَالحُطَمَةُ النّارُ الَّتي تُحَطِّمُ كُلَّ شَيءٍ، ثُمَّ قالَ: «وَ مَا أَدْرَاكَ» يا مُحَمَّدُ «مَا الْحُطَمَةُ * نَارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ * الَّتِى تَطَّـلِعُ عَلَى الْأَفْئِدَةِ» قال: تَلتَهِبُ عَلَى الفُؤادِ. ۱
تفسير القمّى ـ در مورد فرمايش خداوند: «هرگز! حتماً در حُطَمه، پرتاب خواهد شد» ـ : حُطَمه، آتشى است كه همه چيز را مىبلعد. آن گاه فرمود: و تو ـ اى محمّد ـ «و تو چه مىدانى حُطَمه چيست؟ آتش بر افروخته خداوند است كه به دلها مىرسد» . فرمود: [يعنى] بر دلها شعله مىكشد.
۱.تفسيرالقمي: ج 2 ص 441؛ تفسير الثعلبي: ج 10 ص 287، تفسير ابن كثير: ج 8 ص 501 كلاهما نحوه.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله: إنَّ هذِهِ الآيَةَ نَزَلَت فِي القَدَرِيَّةِ: «إِنَّ الْمُجْرِمِينَ فِى ضَلَالٍ وَ سُعُرٍ * يَوْمَ يُسْحَبُونَ فِى النَّارِ عَلَى وُجُوهِهِمْ ذُوقُواْ مَسَّ سَقَرَ.» . ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: اين آيه در باره قَدَريان فرود آمد: «همانا بزهكاران در گمراهى و جنوناند. روزى كه در آتش، به صورت، كشيده مىشوند [و به آنان گفته مىشود:]بچشيد [طعم] سقر را» .
۱.أسباب نزول القرآن: ص 420 ح 776 عن أبي اُمامة الباهلي، المعجم الكبير: ج 11 ص 80 ح 11163 عن ابن عبّاس من دون اسنادٍ إلى أحدٍ من أهل البيت عليهم السلام؛ ثواب الأعمال: ص 253 ح 5 عن زرارة بن أعين ومحمد بن مسلم عن الإمام الباقر عليه السلام، مسند زيد: ص 409 عن زيد بن عليّ عن أبيه عن جدّه عن الإمام عليّ عليه السلام، بحارالأنوار: ج 5 ص 118 ح 54.
الإمام الباقر عليه السلام: إنَّ في جَهَنَّمَ لَجَبَلاً يُقالُ لَهُ: الصَّعدى، وإنَّ فِي الصَّعدى لَوادِيا يُقالُ لَهُ: سَقَرُ، وإنَّ في سَقَرَ لَجُبّا يُقالُ لَهُ: هَبْهَبٌ؛ كُلَّما كُشِفَ غِطاءُ ذلِكَ الجُبِّ ضَجَّ أهلُ النّارِ مِن حَرِّهِ، وذلِكَ مَنازِلُ الجَبّارينَ. ۱
امام باقر عليه السلام: در جهنّم، كوهى است كه به آن، «صَعدى» مىگويند و در صعدى، پرتگاهى است كه به آن، «سَقَر» مىگويند و در سقر، چاهى است كه به آن، «هَبهَب» مىگويند و هر بار كه درِ آن چاه برداشته شود، دوزخيان از حرارت آن، فرياد بر مىآورند. اين چاه، جايگاه متكبّران است.
۱.. ثواب الأعمال: ص 324 ح 1، المحاسن: ج 1 ص 214 ح 390 كلاهما عن ميسر، روضة الواعظين: ص 418 وفيه «سعر» بدل «سقر» في الموضعين وفيهما «صعود» بدل «الصعدى»، بحارالأنوار: ج 8 ص 297 ح 49.
عنه عليه السلام ـ في بَيانِ صِفَةِ عَذابِ الكافِرينَ يَومَ القِيامَةِ ـ : ويَغضَبُ الحَيُّ القَيّومُ، فَيَقولُ: يا مالِكُ! قُل لَهُم: ذوقوا فَلَن نَزيدَكُم إلّا عَذاباً ۱، يا مالِكُ، سَعِّر سَعِّر! قَدِ اشتَدَّ غَضَبي عَلى مَن شَتَمَني عَلى عَرشي، وَاستَخَفَّ بِحَقّي، وأنَا المَلِكُ الجَبّارُ.
فَيُنادي مالِكٌ: يا أهلَ الضَّلالِ وَالاِستِكبارِ وَالنِّعمَةِ في دارِ الدُّنيا، كَيفَ تَجِدونَ مَسَّ سَقَرَ؟
قالَ: فَيَقولونَ: قَد أنضَجَت قُلوبَنا، وأكَلَت لُحومَنا، وحَطَمَت عِظامَنا، فَلَيسَ لَنا مُستَغيثٌ، ولا لَنا مُعينٌ. ۲
امام باقر عليه السلام ـ در بيان چگونگىِ عذاب كافران در روز رستاخيز ـ : و [خداوندِ]زنده بيدار، به خشم مىآيد و [به فرشته گماشته بر دوزخ] مىفرمايد: «اى مالك! به آنها بگو: بچشيد كه شما را جز عذاب نمىافزاييم. اى مالك! بر افروز، [آتش جهنّم را] بر افروز؛ كه خشم من، بر آن كس كه منِ عرشنشين را دشنام داده و ـ با آن كه منم پادشاه پرتوان ـ حق و مقام مرا سبك شمرده، بالا گرفته است».
مالك ندا مىدهد كه: اى گمراهان و مستكبران و اى كسانى كه در سراى دنيا برخوردار بودهايد! مزه سَقَر را چگونه يافتيد؟
مىگويند: دلهاى ما را پخت، گوشتهايمان را خورد و استخوانهايمان را خُرد كرد. نه فريادمان به جايى مىرسد و نه ياورى داريم.
الإمام الصادق عليه السلام: إنَّ في جَهَنَّمَ لَوادِيا لِلمُتَكَبِّرينَ، يُقالُ لَهُ: سَقَرُ؛ شَكا إلَى اللّهِ عَزَّوَجَلَّ شِدَّةَ حَرِّهِ، وسَأَلَهُ أن يَأذَنَ لَهُ أن يَتَنَفَّسَ، فَتَنَفَّسُ فَأَحرَقَ جَهَنَّمَ ۱
امام صادق عليه السلام: در جهنّم، درّهاى است مخصوص متكبّران كه به آن، «سَقَر» مىگويند. آن از گرماى زياد خود به خداوند عز و جل شكايت كرد و از او درخواست نمود تا اجازهاش دهد نفس بكشد، و نفس كشيد و جهنّم را سوزاند!
۱.. الكافي: ج 2 ص 310 ح 10، ثواب الأعمال: ص 265 ح 7، الزهد للحسين بن سعيد: ص 103 ح 281، المحاسن: ج1 ص214 ح389، تفسير القمّي: ج2 ص251 كلّها عن ابن بكير، بحارالأنوار: ج8 ص294 ح38.
الإمام الكاظم عليه السلام: إنَّ فِي النّارِ لَوادِيا يُقالُ لَهُ: سَقَرٌ، لَم يَتَنَفَّس مُنذُ خَلَقَهُ اللّهُ، لَو أذِنَ اللّهُ عز و جل لَهُ فِي التَّنَفُّسِ بِقَدرِ مِخيَطٍ لَأَحرَقَ ما عَلى وَجهِ الأَرضِ، وإنَّ أهلَ النّارِ لَيَتَعَوَّذونَ مِن حَرِّ ذلِكَ الوادي ونَتنِهِ وقَذَرِهِ وما أعَدَّ اللّهُ فيهِ لِأَهلِهِ. وإنَّ في ذلِكَ الوادي لَجَبَلاً؛ يَتَعَوَّذُ جَميعُ أهلِ ذلِكَ الوادي مِن حَرِّ ذلِكَ الجَبَلِ ونَتنِهِ وقَذَرِهِ وما أعَدَّ اللّهُ فيهِ لِأَهلِهِ. وإنَّ في ذلِكَ الجَبَلِ لَشِعباً ۱؛ يَتَعَوَّذُ جَميعُ أهلِ ذلِكَ الجَبَلِ مِن حَرِّ ذلِكَ الشِّعبِ ونَتنِهِ وقَذَرِهِ وما أعَدَّ اللّهُ فيهِ لِأَهلِهِ. وإنَّ في ذلِكَ الشِّعبِ لَقَليباً ۲؛ يَتَعَوَّذُ [جَميعُ] ۳ أهلِ ذلِكَ
امام كاظم عليه السلام: در آتش، وادىاى هست كه به آن «سَقَر» گويند و اين وادى، از زمانى كه خداوند آن را آفريده، نفس نكشيده است. اگر خداوند عز و جل به او اجازه دهد تا به اندازه سوزنى نفس بكشد، هر آنچه را بر روى زمين است، مىسوزاند. دوزخيان از گرماى آن وادى و بوى گند و كثافتش و از آنچه خداوند در آن وادى براى اهلش آماده ساخته است، به خدا پناه مىبرند.
در آن وادى، كوهى است كه باز همه اهل آن وادى، از گرماى آن و از بوى گند و كثافتش و از آنچه خداوند در آن كوه براى اهلش آماده ساخته است، به خدا پناه مىبرند. در آن كوه، درّهاى است كه باز همه اهل آن كوه، از گرماى آن درّه و از بوى تعفّن و كثافت آن و از آنچه خداوند در آن درّه براى اهلش آماده ساخته است، به خدا پناه مىبرند. در آن درّه، چاهى است كه
امام على عليه السلام ـ در سفارش به كميل بن زياد ـ : اى كميل! هر كس كه دردى در سينه دارد، آن را بيرون مىافكند. پس اگر يكى از ما سرّى به تو گفت [و با تو درددلى كرد] و به پوشيده داشتن آن، فرمانت داد، مبادا آشكارش سازى؛ چرا كه اگر آشكارش كنى، جاى توبه برايت نخواهد و هر گاه توبهاى نباشد، فرجام [ـِ كار]، آتش زبانهكش خواهد بود.
عنه عليه السلام ـ يَذكُرُ أخاهُ عقيلاً حينَ طَلَبَ مِنهُ عليه السلام صاعا مِن بُرٍّ مِن بَيتِ المالِ يَسُدُّ بِهِ جَوعَةَ صِبيَةٍ لَهُ ـ :. فَأَحمَيتُ لَهُ حَديدَةً، ثُمَّ أدنَيتُها مِن جِسمِهِ لِيَعتَبِرَ بِها، فَضَجَّ ضَجيجَ ذي دَنَفٍ ۱ مِن ألَمِها، وكادَ أن يَحتَرِقَ مِن ميسَمِها ۲، فَقُلتُ لَهُ: ثَكِلَتكَ ۳ الثَّواكِلُ يا عَقيلُ، أتَئِنُّ مِن حَديدَةٍ أحماها إنسانُها لِلَعِبِهِ، وتَجُرُّني إلى نارٍ سَجَّرَها جَبّارُها لِغَضَبِهِ؟! أتَئِنُّ مِنَ الأَذى، ولا أئِنُّ مِن لَظى؟! ۴
امام على عليه السلام ـ در باره برادرش عقيل كه از ايشان پيمانهاى از گندمِ بيت المال خواست تا با آن، شكم دخترش را سير كند ـ :. آهنى را تفته كردم و سپس آن را به بدن او نزديك ساختم تا از آن عبرت گيرد. او از حرارت آن، مانند بيمار مُشرِف به مرگ، فرياد بر آورد و نزديك بود از داغىِ آن بسوزد. به او گفتم: مادرانِ فرزندمرده، بر تو بگريند، اى عقيل! آيا خود از آهنى مىنالى كه انسانى از سرِ شوخى، تفتهاش كرده است و با اين حال، مىخواهى مرا به سوى آتشى
بكشانى كه پروردگار بزرگش، آن را با خشم خود، افروخته است؟! تو از گزندى مىنالى و من از آتشِ زبانهكش ننالم؟!
نمایش ۱ تا ۲۰ از ۲۹