مسمع بن عبدالملك:حضرت صادق عليه السلام به من فرمود: اى مسمع، از زمانى كه اميرالمؤمنين عليه السلامكشته شد آسمان و زمين دلسوزانه براى ما مى گريند و فرشتگانى كه براى ما گريه مى كنند بيشترند [از آسمان و زمين] و از زمانى كه ما كشته شديم، اشكّ فرشتگان نخشكيده است و هيچ كس از روى دلسوزى براى ما و به خاطر آن چه بر سر ما آمده است نگريد، مگر اين كه خداوند متعال پيش از آن كه اشكّ از ديدگانش بيرون آيد او را رحمت كند و چون اشكهايش بر گونه اش جارى گردد اگر قطره اى از آن اشكها در جهنم افتد حرارت آن را فرو نشاند چندان كه ديگر حرارتى برايش نماند و كسى كه به خاطر [مصائب] ما دلى دردمند داشته باشد هنگام مرگش كه ما را مى بيند چنان سرورى به او دست دهد كه تا وقتى در كنار حوض [كوثر] بر ما وارد شود آن سرور و

حَنَش بن مُعتَمر:بر اميرالمؤمنين على بن ابى طالب عليه السلاموارد شدم و عرض كردم: سلام و رحمت و بركات خداوند بر تو باد اى اميرالمؤمنين، چگونه روز خود را به شب رساندى؟ فرمود: روز خود را به شب رساندم در حالى كه دوستدار خود را دوست مى دارم و دشمنم را دشمن و دوستدار ما در حالى روز خود را به شب مى رساند كه نسبت به رحمت خداوند كه در انتظار آن است، شادمان مى باشد و دشمن ما در حالى روز خود را به شب مى رساند كه بناى كار خود را بر لبه پرتگاهى در حال ريزش مى سازد و آن لبه، او را در آتش فرو مى افكند و درهاى رحمت به روى اهل آن گشوده شده است. پس اهل رحمت را رحمتشان گوارا باد و هلاكت و دوزخ، ارزانى دوزخيان باد. اى حنش! هر كه خوشحال مى شود بداند كه آيا دوستدار ماست يا دشمن ما دلش را بيازمايد، اگر دوست ما