محمد بن أبى مسهرـ از پدرش از جدشـ: مفضّل بن عمر جُعفى به جعفر بن محمد صادق عليه السلامنوشت: در بين اين ملّت، كسانى پيدا شده اند كه ربوبيّت خدا را منكر هستند و بر اين عقيده استدلال مى كنند؛ و از وى خواست كه پاسخ آنها را بدهد و طبق آنچه كه بر ديگران استدلال مى كند، درباره ادّعاهايشان بر آنان استدلال كند. امام صادق عليه السلام [در پاسخ] نوشت:. از نعمت هاى بزرگ و لطف هاى ارزشمندى كه خدا داده است، تثبيت دل بندگانش به ربوبيّت اوست و گرفتن پيمان در شناخت او و فرستادن كتابى است كه در آن، داروى همه بيمارى هاى دل و كارهاى مشتبه است و بر آنان و ديگر آفريده هايش نيازى به غير او نگذاشت و خود، از آنان بى نياز است كه خدا بى نياز و ستوده است. به جانم سوگند كه جاهلان، از سوى پروردگارشان چنين نشده اند.

امام باقر عليه السلام:روزى، امام سجّاد عليه السلام در مسير خود مى گذشت كه به هِلال ماه رمضان نگاه انداخت. ايستاد و [خطاب به آن] چنين گفت: «اى آفريده فرمان بردار، چرخنده پرشتاب، رفت وآمد كننده در منزلگاه هاى تقدير و كارگزار [الهى] در سپهر تدبير! ايمان آوردم به آن كه تاريكى ها را با تو روشن كرد و مبهم ها را با تو پديدار نمود و تو را نشانه اى از نشانه هاى فرمان روايى اش و علامتى از علايم حكومتش قرار داد و زمان را با تو مرزبندى كرد و تو را با كمال و كاهش، دميدن و غروب كردن، و روشنى و گرفتگى، به كار گرفت. در همه اينها، مطيع فرمانش بودى و به انجام دادن خواسته اش شتابان. منزّه است خدا! چه شگفت و زيباست آنچه در كار تو تدبير كرده است و چه ظريف است آنچه درباره تو انجام داده است! تو را كليد ماهى

امام باقر عليه السلام:آن گاه كـه امير مـؤمنـان عليه السلام از صـفّين باز مى گشت، به فرزندش حسن عليه السلام نوشت: «به نام خداوند بخشنده مهربان. از پدرى كه در آستانه فناست، و چيرگى زمان را پذيراست، زندگى را پشت سر نهاده، به گردش روزگار گردن داده، نكوهنده اين جهان است، جاى گيرنده در سراهاى مردگان و فردا، كوچنده از آن؛ به فرزندى آرزومندِ آنچه به دست نايد، رونده راهِ كسى كه به جهان نيستى درآمده، آماج بيمارى ها، گروگان روزگار، در تيررسِ بلاها و خود، دنيا را گوش به فرمان؛ سوداگر [دنياى پُر] فريب است، وامدارِ مرگ ها، اسيرِ مرگ، هم سوگند اندوه ها، هم نشين غم ها، آماج آفت ها، زمين خورده شهوت ها، و جانشين مردگان! امّا بعد؛ همانا من از پشت كردنِ دنيا به خود و سركشى روزگار بر خويش و روى آوردن آخرت

العقد الفريدـ به نقل از ابو الحسن، در بيان گردهمايى دو داور ـ: براى عمرو بن عاص و ابوموسى، مكانى خلوت فراهم آمد تا در آن گرد آيند. پس عمرو بن عاص، سه روز به ابوموسى مهلت داد و آن گاه، انواع خوراك ها را به وى عرضه كرد و با آنها اشتهايش را برمى انگيخت. چون ابو موسى سير بخورد، عمرو با وى چنين نجوا كرد: اى ابو موسى! تو بزرگِ اصحاب محمّد هستى و در ميان ايشان، صاحب فضيلت و پيشينه اى. مى بينى كه امّت در چه فتنه كورى قرار گرفته كه با آن، اميد بقايش نيست. آيا مى خواهى فرخنده فالِ اين امّت باشى و خداوند به دست تو، خون ايشان را حفظ كند؟ خداوند درباره حفظ يك تن مى فرمايد: «هر كه يك تن را زنده سازد، گويى همه مردم را زنده ساخته است» . پس چگونه است حالِ آن كس كه جان هاى همه اين مردم را حفظ كند؟ ابو

صحيح البخارىـ به نقل از عبد اللّه بن مسعود ـ: پيامبر خدا، در كنار كعبه به نماز ايستاده بود و گروه قريش، در انجمن هاى خويش بودند كه يكى از ايشان گفت: بنگريد اين رياكار را! كدام يك از شما حاضر است به كشتارگاه خاندان فلانى برود و سرگين و خون و شكمبه (/بچه دانِ) كشتارهاى آنها را بياورد و صبر كند و چون به سجده رفت، آنها را بر پشت و گردن او بيندازد؟ پليدترين فرد آنان، برخاست و چون پيامبر خدا به سجده رفت، آن كثافات را برپشت و گردن ايشان ريخت و پيامبر صلى الله عليه و آله همچنان در سجده مانْد. قريش، شروع به خنديدن كردند، چنان كه از شدّت خنده به يكديگر مى خوردند. شخصى نزد فاطمه عليهاالسلام ـ كه دختر بچّه اى بود ـ رفت [و خبر بُرد]. فاطمه عليهاالسلامدوان دوان آمد و آن كثافات را از پشت پيامبر صلى