حدیث دربارهلَظى (آتشِ زبانه كِش)

امام على عليه ‏السلام ـ در باره برادرش عقيل كه از ايشان پيمانه‏اى از گندمِ بيت المال خواست تا با آن، شكم دخترش را سير كند ـ :. آهنى را تفته كردم و سپس آن را به بدن او نزديك ساختم تا از آن عبرت گيرد. او از حرارت آن، مانند بيمار مُشرِف به مرگ، فرياد بر آورد و نزديك بود از داغىِ آن بسوزد. به او گفتم: مادرانِ فرزندمرده، بر تو بگريند، اى عقيل! آيا خود از آهنى مى‏نالى كه انسانى از سرِ شوخى، تفته‏اش كرده است و با اين حال، مى‏خواهى مرا به سوى آتشى بكشانى كه پروردگار بزرگش، آن را با خشم خود، افروخته است؟! تو از گزندى مى‏نالى و من از آتشِ زبانه‏كش ننالم؟!