لَظى (آتشِ زبانه كِش)

امام على عليه ‏السلام ـ در سفارش به كميل بن زياد ـ : اى كميل! هر كس كه دردى در سينه دارد، آن را بيرون مى‏افكند. پس اگر يكى از ما سرّى به تو گفت [و با تو درددلى كرد] و به پوشيده داشتن آن، فرمانت داد، مبادا آشكارش سازى؛ چرا كه اگر آشكارش كنى، جاى توبه برايت نخواهد و هر گاه توبه‏اى نباشد، فرجام [ـِ كار]، آتش زبانه‏كش خواهد بود.

امام على عليه ‏السلام ـ در باره برادرش عقيل كه از ايشان پيمانه‏اى از گندمِ بيت المال خواست تا با آن، شكم دخترش را سير كند ـ :. آهنى را تفته كردم و سپس آن را به بدن او نزديك ساختم تا از آن عبرت گيرد. او از حرارت آن، مانند بيمار مُشرِف به مرگ، فرياد بر آورد و نزديك بود از داغىِ آن بسوزد. به او گفتم: مادرانِ فرزندمرده، بر تو بگريند، اى عقيل! آيا خود از آهنى مى‏نالى كه انسانى از سرِ شوخى، تفته‏اش كرده است و با اين حال، مى‏خواهى مرا به سوى آتشى بكشانى كه پروردگار بزرگش، آن را با خشم خود، افروخته است؟! تو از گزندى مى‏نالى و من از آتشِ زبانه‏كش ننالم؟!

امام على عليه ‏السلام: معبود من! دلى كه در سراى دنيا آن را از محبّتت آكنده ساخته‏اى، چگونه ممكن است كه آتش سوزنده دوزخ بر آن زبانه كشد؟! معبود من! جانى را كه با نيروى ايمان به خودت، عزّت بخشيده‏اى، چگونه در ميان لايه‏هاى آتشت خوار مى‏كنى؟! معبود من! زبانى كه از تمجيدهايت، زيباترين جامه‏ها را بر آن پوشانده‏اى، چگونه شعله‏هاى افروخته آتش را به سويش مى‏كشانى؟!