حدیث دربارهسَقَر
عنه عليه السلام ـ في بَيانِ صِفَةِ عَذابِ الكافِرينَ يَومَ القِيامَةِ ـ : ويَغضَبُ الحَيُّ القَيّومُ، فَيَقولُ: يا مالِكُ! قُل لَهُم: ذوقوا فَلَن نَزيدَكُم إلّا عَذاباً ۱، يا مالِكُ، سَعِّر سَعِّر! قَدِ اشتَدَّ غَضَبي عَلى مَن شَتَمَني عَلى عَرشي، وَاستَخَفَّ بِحَقّي، وأنَا المَلِكُ الجَبّارُ.
فَيُنادي مالِكٌ: يا أهلَ الضَّلالِ وَالاِستِكبارِ وَالنِّعمَةِ في دارِ الدُّنيا، كَيفَ تَجِدونَ مَسَّ سَقَرَ؟
قالَ: فَيَقولونَ: قَد أنضَجَت قُلوبَنا، وأكَلَت لُحومَنا، وحَطَمَت عِظامَنا، فَلَيسَ لَنا مُستَغيثٌ، ولا لَنا مُعينٌ. ۲
امام باقر عليه السلام ـ در بيان چگونگىِ عذاب كافران در روز رستاخيز ـ : و [خداوندِ]زنده بيدار، به خشم مىآيد و [به فرشته گماشته بر دوزخ] مىفرمايد: «اى مالك! به آنها بگو: بچشيد كه شما را جز عذاب نمىافزاييم. اى مالك! بر افروز، [آتش جهنّم را] بر افروز؛ كه خشم من، بر آن كس كه منِ عرشنشين را دشنام داده و ـ با آن كه منم پادشاه پرتوان ـ حق و مقام مرا سبك شمرده، بالا گرفته است».
مالك ندا مىدهد كه: اى گمراهان و مستكبران و اى كسانى كه در سراى دنيا برخوردار بودهايد! مزه سَقَر را چگونه يافتيد؟
مىگويند: دلهاى ما را پخت، گوشتهايمان را خورد و استخوانهايمان را خُرد كرد. نه فريادمان به جايى مىرسد و نه ياورى داريم.