حدیث دربارهسَقَر

امام كاظم عليه ‏السلام: در آتش، وادى‏اى هست كه به آن «سَقَر» گويند و اين وادى، از زمانى كه خداوند آن را آفريده، نفس نكشيده است. اگر خداوند عز و جل به او اجازه دهد تا به اندازه سوزنى نفس بكشد، هر آنچه را بر روى زمين است، مى‏سوزاند. دوزخيان از گرماى آن وادى و بوى گند و كثافتش و از آنچه خداوند در آن وادى براى اهلش آماده ساخته است، به خدا پناه مى‏برند. در آن وادى، كوهى است كه باز همه اهل آن وادى، از گرماى آن و از بوى گند و كثافتش و از آنچه خداوند در آن كوه براى اهلش آماده ساخته است، به خدا پناه مى‏برند. در آن كوه، درّه‏اى است كه باز همه اهل آن كوه، از گرماى آن درّه و از بوى تعفّن و كثافت آن و از آنچه خداوند در آن درّه براى اهلش آماده ساخته است، به خدا پناه مى‏برند. در آن درّه، چاهى است كه باز همه اهل آن درّه، از گرماى آن و كثافتش و از آنچه خداوند در آن چاه براى اهلش آماده ساخته است، به خدا پناه مى‏برند. در آن چاه نيز مارى است كه همه اهل آن چاه، از پليدى آن مار و از بوى تعفّن و كثافت آن و از زهرى كه خداوند در نيش‏هاى آن مار براى اهلش فراهم آورده است، به خدا پناه مى‏برند.