امام كاظم عليه ‏السلام: در آتش، وادى‏اى هست كه به آن «سَقَر» گويند و اين وادى، از زمانى كه خداوند آن را آفريده، نفس نكشيده است. اگر خداوند عز و جل به او اجازه دهد تا به اندازه سوزنى نفس بكشد، هر آنچه را بر روى زمين است، مى‏سوزاند. دوزخيان از گرماى آن وادى و بوى گند و كثافتش و از آنچه خداوند در آن وادى براى اهلش آماده ساخته است، به خدا پناه مى‏برند. در آن وادى، كوهى است كه باز همه اهل آن وادى، از گرماى آن و از بوى گند و كثافتش و از آنچه خداوند در آن كوه براى اهلش آماده ساخته است، به خدا پناه مى‏برند. در آن كوه، درّه‏اى است كه باز همه اهل آن كوه، از گرماى آن درّه و از بوى تعفّن و كثافت آن و از آنچه خداوند در آن درّه براى اهلش آماده ساخته است، به خدا پناه مى‏برند. در آن درّه، چاهى است كه

امام زين العابدين عليه ‏السلام: آتش، هفت در دارد كه از يك درِ آن، فرعون و هامان و قارون وارد مى‏شوند. از يك درش مشركان و كافرانى داخل مى‏شوند كه چشم بر هم زدنى به خدا ايمان نياورده‏اند. از يك درش بنى اميّه داخل مى‏شوند و مختصّ آنان است و كسى ديگر با آنان از آن در، وارد نمى‏شود. و [دو در ديگر] درِ آتشِ زبانه‏زننده است و درِ دوزخ، و [ششمى] درِ سياه‏چال كه تا عمق آن، هفتاد سال راه است و هر بار كه پس از هفتاد سال در آن فروافتند، چنان فَوَرانى مى‏كند كه آنان را دو باره به بالاى آن پرتاب مى‏كند و اين نيز هفتاد سال طول مى‏كشد [تا به بالاى سياه‏چال برسند]. سپس بار ديگر در آن فرو مى‏افتند و باز هفتاد سال طول مى‏كشد تا به قعر آن برسند، و پيوسته و هميشه چنين خواهند بود و [در اين حالت،] جاويدان و

تفسير القمّى ـ در باره آيه شريف: «آن گاه كه در صور دميده شود» تا آيه «مرا با آن كه [او را]تنها آفريدم، وا گذار» ـ : اين آيات در باره وليد بن مغيره نازل شد. او پيرى سال‏خورده و پخته و يكى از خردمندان عرب و از جمله كسانى بود كه پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله را مسخره مى‏كرد. پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله در حِجر [اسماعيل]مى‏نشست و قرآن مى‏خواند. قريش نزد وليد بن مغيره جمع شدند و گفتند: اى ابو عبد شمس! اين چيزهايى كه محمّد مى‏گويد، چيست؟ آيا شعر است يا پيشگويى يا خطابه؟ وليد گفت: اجازه بدهيد كه سخن را بشنوم. پس، نزديك پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله رفت و گفت: اى محمّد! از شعرهايت برايم بخوان. پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله فرمود: «اين شعر نيست؛ بلكه كلام خداست كه آن را براى

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:امّت من، چهار دسته اند: دسته اى نماز مى گزارند، ولى در نمازشان سهل انگارند. براى اينان، «وَيْل» است و «وَيْل»، نام طبقه اى از طبقات دوزخ است. خداوند متعال فرموده است: «پس وَيْل بر نمازگزارانى كه در نمازشان، سهل انگارند!» . دسته اى ديگر، گاه نماز مى خوانند و گاه نمى خوانند. براى اينان، «غَىّ» است و غَى، نام طبقه اى از طبقات دوزخ است. خداوند متعال گفته است: «آن گاه، پس از آنان، جانشينانى به جاى ماندند كه نماز را تباه ساختند و از هوس ها پيروى كردند، و به زودى، غى را [در دوزخ] خواهند ديد» . دسته اى ديگر، هيچ گاه نماز نمى خوانند. براى اينان، «سَقَر» است و سَقَر، نام طبقه اى از طبقات دوزخ است. خداوند متعال گفته است: «چه چيز، شما را به سَقَر آورد؟ گفتند: از

امام باقر عليه السلامـ درباره آيه «جهنّم هفت در دارد و براى هر در، گروهى از آنان.» ـفرمود: به من خبر رسيده ـ و البته خدا داناتر است ـ كه خداوند دوزخ را هفت دَرَك (زيرْ طبقه) قرار داده است: بالاترين درك جَحيم است، كه اهلش بر فراز تخته سنگى از آن مى ايستند و مغز سرشان به جوش مى آيد، همچون به جوش آمدن محتويات ديگ. دَرَك دوم، لَظى است، پوست سر و اندام را مى كند، [و]هر كس را كه [به حق] پشت كرده و روى برتافته و گرد آورده و انباشته باشد، فرا مى خواند. ۲ دَرَك سوم، سَقَر است كه نه باقى مى گذارد و نه رها مى كند، پوستها را سياه مى گرداند [و]بر آن نوزده [نگهبان] است. ۳ دَرَك چهارم، حُطَمَه است كه از آن شعله هايى چون كاخى [بلند] شراره مى افكند. گويى كه اشترانى زرد رنگند ۴. دَرَك پنجم، هاوِيَه