شرح نهج البلاغة:استادمان، ابو جعفر اِسكافى ـ كه خدا رحمتش كند ـ از دوستداران واقعى على عليه السلام بود و در برتر دانستن وى پافشارى مى كرد. گر چه باور به برترى داشتن على عليه السلام، در بين همه همكيشان بغدادىِ ما (اهل سنّتْ) شايع بود؛ ولى ابو جعفر در اين باور، تندترينِ آنان از نظر سخن و بااخلاص ترين آنان از نظر اعتقاد بود. ابو جعفر آورده است كه: معاويه گروهى از صحابه و گروهى از تابعيان را به نقل اخبار ناشايست درباره على عليه السلام گمارد تا موجب طعن على عليه السلام و بيزارى جستن از وى گردد و براى آنان در اين كار، دست مزدى قرار داد كه موجب تشويق آنان به چنين كارهايى مى شد. آنان، آنچه را موجب خشنودى معاويه مى گشت، ساختند، از جمله آنان [از صحابه]: ابو هُرَيره، عمرو بن عاص، مغيرة بن شعبه؛ و

على بن ابراهيم، از صالح بن سِندى، از جعفر بن بشير؛ و محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از ابن فضّال، همه از ابى جميله، از خالد بن عمّار، از سَدير روايت كرده اند كه گفت: شنيدم از امام محمد باقر عليه السلام ـ در حالى كه آن حضرت داخل مسجد مكه مى شد و من بيرون مى آمدم ـ پس دست مرا گرفت و رو به خانه كعبه كرد و فرمود كه:«اى سَدير، مردم مأمور نشده اند، مگر به اين كه بيايند به نزد اين سنگ ها و بر دور آن بگردند، بعد از آن، به نزد ما آيند و ولايت و دوستى خود را كه به ما دارند، اعلام كنند به نزد اين سنگ ها، و اين است معنى قول خدا: «وَإِنِّى لَغَفَّارٌ لِّمَن تَابَ وَ ءَامَنَ وَ عَمِلَ صَــلِحًا ثُمَّ اهْتَدَى» ۱» (كه ترجمه اش مذكور شد). پس حضرت به دست خويش اشاره به سينه خود فرمود و فرمود:

محمد بن حسن، از بعضى از اصحاب ما، از على بن حَكم، از حَكم بن مسكين، از مردى از قبيله قريش كه از اهل مكّه بود، روايت كرده است كه گفت:سفيان ثورى به من گفت كه: بيا برويم به نزد جعفر بن محمد، راوى مى گويد كه: من با سفيان به نزد آن حضرت رفتيم و آن حضرت را يافتيم كه بر اسب خويش سوار شده بود. سفيان به آن حضرت عرض نمود كه: يا ابا عبداللّه، خبر ده ما را به خبر خطبه اى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله در مسجد خَيف خواند. حضرت فرمود كه: «مرا بگذار تا در پى كار خويش روم كه الحال سوار شده ام و چون بيايم تو را خبر خواهم داد». سفيان عرض كرد كه: تو را سؤال مى كنم به حقّ آن خويشى كه نسبت به رسول خدا صلى الله عليه و آله دارى و دست برنمى دارم، مگر آن كه مرا خبر دهى. راوى مى گويد كه حضرت فرود آمد و سفيان به

مطالب السؤولـ به نقل از سفيان ثورى ـ:نزد جعفر بن محمّد عليه السلام رفتم و ديدم كه روجامه اى از خز سياه و نيز جامه اى از خز، بر تن دارد. با شگفتى به او نگريستم. به من فرمود: «اى ثورى! تو را چه شده كه به ما [چنين]مى نگرى؟ شايد از آنچه مى بينى، تعجّب مى كنى!». گفتم: اى فرزند پيامبر خدا! اين نه جامه توست و نه جامه پدرانت! فرمود: «اى ثورى! آن روزگار، زمانه فقر و تنگ دستى بود و آنان به فراخور آن تنگنا و فقر عمل، مى كردند. و امروز، روزگارى است كه همه چيز به وفور يافت مى شود». سپس روجامه اش را كنار زد؛ زير آن، جامه اى از پشم سفيد بر تن داشت كه نه پايينِ آن به تركيب بود و نه آستينش به اندازه. پس فرمود: «اى ثورى! اين را براى خدا مى پوشيم و آن را براى شما. اين را كه براى خدا مى پوشيم، مى پوشانيم

منذر بن جعفر عبدى از پدرش نقل مى كند كه گفت:بعد از كشته شدن ابراهيم، من و حسن و على، فرزندان صالح بن حىّ و عبد ربّه بن علقمه و جَناب بن نسطاس با عيسى بن زيد به حج رفتيم. عيسى براى آن كه شناخته نشود در بين ما خود را به هيأت ساربانان درآورده بود. شبى در مسجدالحرام دور هم جمع شديم و باب گفتگو درباره مطالبى از سيره (رسول خدا) ميان عيسى بن زيد و حسن بن صالح باز شد و او و عيسى پيرامون يكى از مسائل آن اختلاف نظر پيدا كردند. فرداى آن روز عبد ربّه بن علقمه نزد ما آمد و گفت: موضوع مورد اختلاف شما حل شد، اين سفيان ثورى است آمده است. همگى برخاستند و نزد سفيان كه در مسجد نشسته بود رفتند و به او سلام كردند. عيسى بن زيد درباره آن مسأله از سفيان سؤال كرد. سفيان گفت: اين سؤالى است كه من نمى توانم جوابش را

مطالب السؤول از سفيان ثورى:نزد جعفر بن محمد عليه السلام رفتم و ديدم كه روجامه اى از خز سياه و نيز جامه اى از خز بر تن دارد. با شگفتى به او نگريستم. به من فرمود: «اى ثورى! تو را چه شده كه به ما [چنين]مى نگرى؟ شايد از آن چه مى بينى، تعجّب مى كنى!» گفتم: «اى زاده رسول خدا! اين نه جامه تو است و نه جامه پدرانت!» فرمود: «اى ثورى! آن روزگار، زمانه فقر و تنگدستى بود و آنان به فراخور آن تنگنا و فقر عمل مى كردند. و امروز، روزگارى است كه همه چيز به وفور يافت مى شود». سپس رو جامه اش را كنار زد؛ زير آن جامه اى از پشم سفيد بر تن داشت كه نه پايينِ آن به تركيب بود و نه آستينش به اندازه. پس فرمود: «اى ثورى! اين را براى خدا مى پوشيم و آن را براى شما. اين را كه براى خدا مى پوشيم، مى پوشانيم؛ و آن را كه براى

الكافى از مسعدة بن صدقه:سفيان ثورى نزد امام صادق عليه السلامدرآمد و بر اندام او جامه اى سپيد ديد همچون پوسته نازكى بر سپيده تخم مرغ. پس به وى گفت: «حقّا كه اين جامه، برازنده تو نيست!» امام به او فرمود: «از من بشنو و آن چه تو را گويم، درياب؛ كه آن، خير دنيا و آخرتت را در بر دارد، اگر بر سنّتِ [پيامبر]و آيين حق ميرى و نه بر روشى خود نهاده! آگهى ات مى دهم كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در زمانه فقر و قحطى به سر مى برد؛ امّا آن گاه كه [نعمتِ] دنيا روى آورَد؛ شايسته ترين مردم براى استفاده از آن، نيكانند نه بدان؛ مؤمنانند نه منافقان؛ مسلمانانند كافران. و نه امّا درباره [پوشيدن] اين [جامه] كه تو را خوش نيفتاد: اى ثورى! به خدا سوگند، مرا كه در اين حال مى بينى، از آن گاه كه توان تشخيص يافته ام،