نهى از كوتاه آمدن در مصرف

عوالى اللاّلى:در حديثى آمده است: پيامبر صلى الله عليه و آله در جمع مردم نشست و روز قيامت را برايشان وصف فرمود؛ وَ[لى] بر بيم دادنِ ايشان نيفزود. آنان را دل نازكى افتاد و گريستند. سپس ده تن از اصحاب در خانه عثمان بن مَظعون گرد آمدند و قرار نهادند كه روز را روزه گيرند و شب را [به عبادت]ايستند؛ به زنان نزديك نشوند و عطر را ترك گويند؛ خرقه پشمينه بر تن كنند و دنيا را واگذارند؛ در زمين به سياحت پردازند و رهبانيّت پيش گيرند؛ و نَرينِگان را اَخته كنند. اين خبر به پيامبر صلى الله عليه و آلهرسيد؛ پس به خانه عثمان آمد؛ او را نيافت؛ به همسرش فرمود: «آيا آنچه به من خبر رسيده، درست است؟» او هم نمى خواست كه خبر پيامبر را ناراست شمارَد و هم كراهت داشت كه به زيان همسرش سخنى گويد. گفت: «اى رسول خدا! اگر

الكافى از مسعدة بن صدقه:سفيان ثورى نزد امام صادق عليه السلامدرآمد و بر اندام او جامه اى سپيد ديد همچون پوسته نازكى بر سپيده تخم مرغ. پس به وى گفت: «حقّا كه اين جامه، برازنده تو نيست!» امام به او فرمود: «از من بشنو و آن چه تو را گويم، درياب؛ كه آن، خير دنيا و آخرتت را در بر دارد، اگر بر سنّتِ [پيامبر]و آيين حق ميرى و نه بر روشى خود نهاده! آگهى ات مى دهم كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در زمانه فقر و قحطى به سر مى برد؛ امّا آن گاه كه [نعمتِ] دنيا روى آورَد؛ شايسته ترين مردم براى استفاده از آن، نيكانند نه بدان؛ مؤمنانند نه منافقان؛ مسلمانانند كافران. و نه امّا درباره [پوشيدن] اين [جامه] كه تو را خوش نيفتاد: اى ثورى! به خدا سوگند، مرا كه در اين حال مى بينى، از آن گاه كه توان تشخيص يافته ام،