الاحتجاج:چون امام زين العابدين و اهل حرمش بر يزيد ـ كه خدا لعنتش كند ـ وارد شدند و سرِ امام حسين عليه السلامرا هم آوردند و جلوى يزيد، در تشتى نهادند، او شروع به زدن با چوب دستى اش بر دندان هاى پيشين امام حسين عليه السلامكرد. پس زينب عليهاالسلامدختر على و فاطمه عليهماالسلام به سوى او برخاست و گفت: «ستايش، ويژه خدا، پروردگارِ جهانيان است. درود بر جدّم، سرور پيامبران! خداوند سبحان، راست گفت كه چنين فرمود: «سپس، عاقبت كسانى كه زشتكارى كردند، تكذيب آيات الهى و مسخره كردن آنها بود» . اى يزيد! آيا هنگامى كه از هر سو راه زمين را بر ما گرفتى و كرانه هاى آسمان را بر ما تنگ نمودى و ما اسير و رام تو شديم و همه ما قطار شده، به سوى تو رانده شديم و تو بر ما چيره شدى، پنداشتى كه خدا، ما را خوار داشته

تاريخ الطبرىـ به نقل از عوانه ـ: پس از ماجراى حكميّت، معاوية بن ابى سفيانْ بُسْر پسر ابو اَرطات را كه مردى از بنى عامر بن لُؤَى بود، همراه سپاهى روانه ساخت. از شام حركت كردند تا به مدينه رسيدند. آن روز، ابو ايّوب انصارى كارگزار على عليه السلام در مدينه بود. ابو ايّوب از آنان گريخت و در كوفه به نزد على عليه السلام رفت. بُسْر وارد مدينه شد، به منبر رفت و كسى با او نجنگيد. از روى منبر فرياد برآورد: اى ديناريان، اى نجّاريان، اى زريقيان! اى پيرِ من، اى پير من! ديروز با او بودم. اينك او كجاست؟ مقصودش عثمان بود. سپس گفت: اى مردم مدينه! به خدا سوگند، اگر فرمان معاويه به من نبود، هيچ كس از مردانتان را در مدينه زنده نمى گذاشتم. مردم مدينه با او بيعت كردند. كسانى نزد بنى سلمه فرستاد و گفت: به خدا

تاريخ دمشق:فاطمه، دختر حسين بن على بن ابى طالب بن عبد المطّلب بن هاشم، از مادربزرگش فاطمه عليهاالسلام به صورت مُرسَل (بدون ذكر روايان واسطه)، روايت كرده است، و نيز از پدرش حسين بن على عليه السلام و عمّه اش زينب دختر على عليه السلام و برادرش على بن الحسين عليه السلام و عبد اللّه بن عبّاس و عايشه اُمّ المؤمنين و اسماء بنت عُمَيس و بِلالِ اذان گو [ى پيامبر خدا] نيز به گونه مُرسَل، روايت كرده است. و پسرانش عبد اللّه و حسن و ابراهيم، پسران حسن بن حسن [، نوه هاى فاطمه]، محمّد بن عبد اللّه بن عمرو، شيبة بن نَعامه، يَعلى بن ابى يحيى، عايشه دختر طلحه، عُمارة بن غَزَيّه، امّ ابى مِقدام هِشام بن زياد، و امّ الحسن دختر جعفر بن حسن بن حسن، از او روايت كرده اند. فاطمه، در ميان كسانى بود كه پس از شهادت

الأعلام، زِرِكلى:سَكينه، دختر حسين بن على بن ابى طالب، فهيم، شاعر، بزرگوار، و از زيباترينِ زنان و نيكو سيرت ترينِ آنان بود. وى، سروَر زنان روزگار خود و با بزرگان قريش، همنشين بود. شاعران، در خانه او گِرد مى آمدند، به گونه اى كه او آنها را مى ديد و آنها او را نمى ديدند، و او سخن آنان را مى شنيد و سبُك و سنگينشان مى كرد و با آنان، بحث مى كرد و صِله مى داد. او بر هشام (خليفه اُمَوى) در آمد و عمامه، رداى خز و كمربندش را از او خواست، و او هم آنها را داد. يكى از معاصران او گفته است: نزد سَكينه آمدم و در درگاهش، جرير و فَرَزدَق و جَميل و كثير را ديدم. پس او فرمان داد كه به هر يك، هزار درهم بدهند. مُصعَب بن زبير، با او ازدواج كرد و كشته شد. عبد اللّه بن عثمان بن عبد اللّه نيز با او ازدواج كرد

الكامل، مبرّد:زُبيريان گفته اند كه معاويه به مروان بن حَكَم ـ كه فرماندار مدينه بود ـ نوشت: امّا بعد، امير مؤمنان دوست دارد كه اُلفت باز گردد و كينه بر كنده شود و صله رحم برقرار شود. پس چون اين نامه ام به تو رسيد، اُمّ كلثوم دختر عبد اللّه بن جعفر [بن ابى طالب] را براى يزيد، پسر امير مؤمنان، خواستگارى كن و با [افزايش]مهريّه، او را به موافقت ترغيب كن. مروان نيز پى عبد اللّه بن جعفر فرستاد و نامه معاويه را براى او خواند و او را از بازگشت اُلفتِ حاصل از اصلاح ميان دو خاندان (اُموى و هاشمى) و اتّحاد امّت، آگاه كرد. عبد اللّه گفت: دايى دختر، امام حسين عليه السلام، در يَنبُع ۷ است و او كسى نيست كه بدون فرمانش، كارى انجام شود. به من مهلت ده تا او بيايد. مادر دختر، زينب دختر على بن ابى طالب