الإقبال ـ به نقل از ابو عمرو محمّد بن محمّد بن نصر سَكونى ـ :از ابو بكر احمد بن محمّد بن عثمان بغدادى خواستم دعاهاى ماه رمضان را كه عمويش ابو جعفر محمّد بن عثمان بن سعيد عَمرى مى خوانده، براى من درآورد. پس دفترى را كه جلد قرمز داشت، بيرون آورد. من، دعاهاى بسيارى را از روى آن نوشتم كه از جمله آنها، اين بود: و در هر شب از ماه رمضان، اين دعا را مى خوانى چرا كه فرشتگان دعاهاى ماه رمضان را مى شنوند و براى دعا كنندگان استغفار مى كنند، و آن دعا اين است: «خداوندا! من ستايشت را با حمد تو آغاز مى كنم و تو با نعمت خويش، توفيق دهنده بر راه درستى. يقين دارم كه تو، در جاى گذشت و رحمت، مهربان ترينِ مهربانانى و در جاى كيفر و انتقام، سرسخت ترينِ كيفردهندگانى و در جايگاه بزرگى و عظمت، بزرگ ترين جبّارانى.

الإقبالـبه نقل از امام صادق عليه السلام ـ: قرآن را بگير و آن را بر سرت بگذار و بگو: «خداوندا! به حقّ اين قرآن و به حقّ آن كه او را با قرآن مبعوث كردى و به حقّ هر مؤمنى كه در قرآن او را ستوده اى و به حقّى كه بر آنان دارى ـ و هيچ كس به حقّ تو، آشناتر از خودت نيست ـ، تو را قسم مى دهم، به خودت، اى خداوند! (ده بار)». سپس مى گويى: «به حقّ محمّد (ده بار)، به حقّ على (ده بار)، به حقّ فاطمه (ده بار)، به حقّ حسن (ده بار)، به حقّ حسين (ده بار)، به حقّ على بن حسين (ده بار)، به حقّ محمّد بن على (ده بار)، به حقّ جعفر بن محمّد (ده بار)، به حقّ موسى بن جعفر (ده بار)، به حقّ على بن موسى (ده بار)، به حقّ محمّد بن على (ده بار)، به حقّ على بن محمّد (ده بار)، به حقّ حسن بن على (ده بار)، به حقّ حجّت (ده

الإقبال ـ به نقل از على بن مغيره ـ:به ابو الحسن عليه السلام ۴ گفتم: پدرم از جدّ تو درباره ختم قرآن در هر شب پرسيد و وى به او فرمود: «در ماه رمضان، هر چه مى توانى، بكن». از اين رو پدرم در ماه رمضان، چهل قرآن ختم مى كرد. من نيز پس از پدرم، قرآن ختم مى كنم؛ گاهى بيشتر و گاهى كمتر. اين، به خاطر فراغت يا گرفتارى، نشاط و يا بى حالى من است. پس چون عيد فطر مى شود، يك ختم براى پيامبر خدا، يك ختم براى فاطمه عليهاالسلام و يك ختم هم براى امامان عليهم السلامقرار مى دهم تا به شما برسم و يك ختم هم براى شما قرار مى دهم، از وقتى كه در اين حال قرار گرفته ام. من در مقابل اين، چه پاداشى دارم؟ فرمود: «پاداش تو براى اين كار، آن است كه در قيامت با آنان باشى». گفتم: اللّه أكبر! من چنين پاداشى دارم؟ سه بار

الإقبال ـ به نقل از ابو عمرو محمّد بن محمّد بن نصر سَكونى ـ:از ابو بكر احمد بن محمّد بن عثمان بغدادى خواستم دعاهاى ماه رمضان را كه عمويش ابو جعفر محمّد بن عثمان بن سعيد عَمرى ۱۴ مى خوانده، براى من درآورد. پس دفترى را كه جلد قرمز داشت، بيرون آورد. من، دعاهاى بسيارى را از روى آن نوشتم و از جمله آنها، اين دعا بود: «خداوندا! من ستايشت را با حمد تو آغاز مى كنم و تو با نعمت خويش، توفيق دهنده بر راه درستى. يقين دارم كه تو، در جاى گذشت و رحمت، مهربان ترينِ مهربانانى و در جاى كيفر و انتقام، سرسخت ترينِ كيفردهندگانى و در جايگاه بزرگى و عظمت، بزرگ ترين جبّارانى. ۱۵ خداوندا! اذنم داده اى تا تو را بخوانم و از تو بخواهم. پس، اى شنوا! ستايشم را بشنو، و اى مهربان! دعايم را اجابت كن، و اى آمرزنده!

مصباح المتهجّد ـ پس از ذكر تسبيحات هر روز ماه رمضان ـ:سپس در پى آنها بر پيامبر صلى الله عليه و آله و خاندانش صلوات مى فرستى و مى گويى: « «خداوند و فرشتگانش، بر پيامبر درود مى فرستند. اى كسانى كه ايمان آورده ايد! بر او درود بفرستيد و سلام دهيد، سلامى شايسته» . فرمانت را اجابت مى كنم و به روى چشم ـ پروردگارا ـ و تو منزّهى. خداوندا! بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست و به محمّد و خاندان محمّد بركت عطا كن، آن گونه كه بر ابراهيم و خاندان ابراهيم، درود و خجستگى نثار كردى! همانا تو ستوده و بزرگوارى. خداوندا! بر محمّد و خاندان محمّد رحمت آور، آن گونه كه بر ابراهيم و خاندان ابراهيم، رحمت آوردى! همانا تو ستوده و بزرگوارى. خداوندا! بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست، آن گونه كه در جهانيان بر

تهذيب الأحكام ـ به نقل از مفضّل بن عمر ـ:امام صادق عليه السلامفرمود: «در ماه رمضان، هزار ركعت بيشتر خوانده مى شود». گفتم: چه كسى توان چنين كارى دارد؟ فرمود: «آن گونه نيست كه مى پندارى. مگر نه اين كه در ماه رمضان، هزار ركعت، زيادتر مى خوانى؟ در هيجده شب از آن، هر شب، بيست ركعت؛ در شب نوزدهم، صد ركعت؛ در شب بيست و يكم، صد ركعت؛ در شب بيست و سوم، صد ركعت؛ و در هشت شب از دهه آخر، سى ركعت. اينها، نهصد و بيست ركعت». گفتم: فدايت شوم! گشايشى برايم نمودى. نزديك بود عرصه بر من تنگ شود و چون تفسير آن را بيان فرمودى، نگرانى ام برطرف شد. پس، تمام شدن هزار ركعت چگونه است؟ فرمود: «در هر روز جمعه از ماه رمضان، چهار ركعت براى امير مؤمنان عليه السلامو دو ركعت براى دختر پيامبر صلى الله عليه و آله و پس

الإقبال ـ به نقل از امام صادق عليه السلام ـ:قرآن را بگير و آن را بر سرت بگذار و بگو: «خداوندا! به حقّ اين قرآن و به حقّ آن كه او را با قرآن مبعوث كردى و به حقّ هر مؤمنى كه در قرآن او را ستوده اى و به حقّى كه بر آنان دارى ـ و هيچ كس به حقّ تو، آشناتر از خودت نيست ـ، تو را قسم مى دهم، به خودت، اى خداوند! (ده بار)». سپس مى گويى: «به حقّ محمّد (ده بار)، به حقّ على (ده بار)، به حقّ فاطمه (ده بار)، به حقّ حسن (ده بار)، به حقّ حسين (ده بار)، به حقّ على بن حسين (ده بار)، به حقّ محمّد بن على (ده بار)، به حقّ جعفر بن محمّد (ده بار)، به حقّ موسى بن جعفر (ده بار)، به حقّ على بن موسى (ده بار)، به حقّ محمّد بن على (ده بار)، به حقّ على بن محمّد (ده بار)، به حقّ حسن بن على (ده بار)، به حقّ حجّت (ده

امام صادق عليه السلام:در نماز عيد فطر و عيد قربان، دوازده تكبير گفته مى شود: هفت تكبير در ركعت اوّل و پنج تكبير در ركعت دوم. با آغاز كردن نماز، تكبير مى گويى. سپس «حمد» و سوره «سبّح اسم ربّك الأعلى» را مى خوانى. سپس تكبير گفته، مى گويى: «اللّه أكبر، اهلِ: بزرگى و عظمت و شُكوه و قدرت، و حكومت و عزّت، و آمرزش و رحمت. اللّه أكبر، آغاز هر چيز و پايان هر چيز و پديدآورنده هر چيز و نهايت هر چيز و داناى هر چيز و انتهاى آن. اللّه أكبر، تدبيركننده كارها، برانگيزنده خفتگان گورها، پذيرنده عمل ها، آشكاركننده نهان ها، عيان كننده رازها. سرانجام و بازگشت هر چيز، به سوى اوست. اللّه أكبر، فرمان روايى اش بزرگ است، قدرتش استوار است، زنده اى كه نمى ميرد. اللّه أكبر، هميشگىِ بى زوال. پس هر گاه كارى را حتمى

مصباح الزائر:بعضى از اصحاب ما گفته اند ۱۶: محمّد بن على بن ابى قُرّه گويد: دعاى «نُدبه» را از كتاب محمّد بن حسن بن سنان بَزوفَرى نقل كرده ام. او گفته است كه اين دعا براى صاحب الزمان عليه السلام [از آن حضرت روايت شده] است و مستحب است كه آن را در عيدهاى چهارگانه بخوانند. و دعا اين است: «خدا را سپاس، كه پروردگار جهانيان است و درود خداوند بر سَرور ما، محمّد كه پيامبر اوست ـ و سلام فراوان خدا بر او باد ـ. خداوندا! تو را سپاس بر آنچه تقدير تو درباره دوستانت جارى شده است؛ آنان كه ايشان را براى خودت و آيينت، خالص ساخته اى؛ چرا كه براى آنان نعمت فراوانى را كه پيش توست، برگزيدى؛ نعمتى هميشگى كه آن را زوال و نابودى نيست، پس از آن كه پارسايى در اين دنياى پست و [نيز درباره] زرق و برق آن را بر آنان

امام على عليه السلام:زنى به حضور صديقه كبرا، فاطمه زهرا عليهاالسلام رسيد و گفت: مادرى ناتوان دارم كه در نمازش ابهام دارد و مرا به سوى تو فرستاده تا درباره آن بپرسم. فاطمه عليهاالسلام بدان پرسش، پاسخ داد و زن، پرسش دوم را پرسيد، سپس سومى و چهارمى را و تا ده پرسش پرسيد و ايشان، همه را پاسخ داد. زن از فراوانىِ پرسش ها خجالت كشيد و گفت: اى دختر پيامبر خدا! ديگر مزاحم نمى شوم. فاطمه عليهاالسلام فرمود: «هرچه مى خواهى، بپرس. آيا اگر كسى را براى بالا بردن بارى سنگين اجير كنند و به او صد هزار دينار مزد دهند، بر او سنگين مى آيد؟». گفت: نه. فرمود: «من براى هر پرسشى انبوهى از مرواريد، بيشتر از فضاى ميان آسمان و زمين، پاداش گرفتم. پس سزاوارتر است كه بر من، گران نيايد. از پدرم رسول خدا شنيدم كه