امام باقر عليه السلام:پيامبر خدا، چون مكّه را فتح كرد، خالد بن وليد را به همراه قبيله هايى از عرب، مانند سليم بن حصور و مدلج بن مرّه به قصد دعوت [به اسلام] (و نه براى جنگ) فرستاد. آنان، درميان قبيله بنى جذيمة بن عامر بن عبد مناة بن كنانه قدم نهادند و چون آن قبيله، خالد را ديدند، سلاح برگرفتند؛ امّا خالد گفت: سلاح بگذاريد كه مردم [همراه من] مسلمان اند. چون آنان سلاح بر زمين گذاشتند، خالد فرمان داد تا آنان را در بند كشند و سپس به تيغ شمشير سپرد و شمارى از آنها را كُشت. همين كه اين خبر به پيامبر خدا رسيد، دستانش را به آسمان بلند كرد و فرمود: «خدايا! من از آنچه خالد بن وليد كرد، در پيشگاه تو بيزارى مى جويم». سپس پيامبر خدا، على بن ابى طالب را ـ رضوان خدا بر او باد ـ، فرا خواند و گفت: «اى

شرح نهج البلاغة:از ميان اشعارى كه در صدر اسلام سروده شد و دربردارنده اين مطلب بود كه على عليه السلام وصىّ پيامبر خداست، گفته عبد اللّه بن ابى سفيان بن حارث بن عبد المطّلب است: و از ماست على، آن فاتح خيبر و فاتح بدر، هنگامى كه سواران سرازير شدند. وصىّ پيامبرِ برگزيده و پسر عموى اوست پس چه كس به او نزديك مى گردد و بدو مى رسد؟ و عبد الرحمان بن جعيل سروده است: به جانم سوگند، با كسى بيعت كرديد كه ديندار است و به عفّت، مشهور و موفّق. على را مى گويم، وصىّ مصطفى و پسر عموى او و نخستين كسى كه نماز خوانْد، و برادر دين و تقوا. و ابو هيثم بن تَيّهان، از مجاهدان بدر، چنين سروده است: به زبير و طلحه بگو كه ما همانانيم كه شعارمان اين است: [ما]انصاريم. ما

امام على عليه السلامـ در فرمان استاندارى مصر به مالك اشتر ـنوشت: براى داورى ميان مردم، بهترين و برترين فردى را كه به نظرت مى رسد از ميان رعيت انتخاب كن؛ كسى كه كارها بر او تنگ نيايد [و از حل اختلافات در نماند] و [ستيزه گرى]طرفين دعوا او را به لجاجت و پافشارى در رأى خويش وا ندارد ۲، در لغزش فرو نرود و هر گاه حقيقت را شناخت [و به حكم نادرست خود پى برد]، از بازگشت به حق خوددارى نكند و خويشتن را در پرتگاه طمع ننشاند و به فهم سطحى قضايا بسنده نكند و دنبال فهم عميق و دقيق آنها باشد. در موارد شبهه ناك بيش از همه درنگ و احتياط كند و بيش از همه دنبال دليل و برهان باشد و از مراجعه داد خواهان كمتر به ستوه آيد و در كشف حقيقت دعاوى، از همه شكيباتر باشد و چون حقيقت روشن شد [در صدور حكم]، از هر كس ديگر