صحيح البخارىـ به نقل از ابو سعيد خُدرى ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «مرگ را در شكل قوچى سياه و سفيد مى آورند و منادى اى ندا مى دهد كه: اى اهل بهشت! بهشتيان، همگى گردن مى كشند و نگاه مى كنند. منادى مى گويد: آيا اين را مى شناسيد؟ مى گويند: آرى. اين، مرگ است. و همه آنها آن را ديده اند. سپس ندا مى دهد كه: اى اهل دوزخ! دوزخيان، همگى گردن مى كشند و نگاه مى كنند. منادى مى گويد: آيا اين را مى شناسيد؟ مى گويند: آرى. اين، مرگ است. و همه آنها آن را ديده اند. در اين هنگام، آن قوچ را سر مى برند. سپس منادى مى گويد: اى اهل بهشت! از اين پس، جاودانگى است و مرگى در كار نيست، و اى اهل دوزخ! از اين پس، جاودانگى است و مرگى در كار نيست». پيامبر صلى الله عليه و آله سپس اين آيه را خواند:

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دون پايه ترينِ اهل بهشت، كسى است كه خداوند، روى او را از آتش به جانب بهشت گردانيده و درختى سايه دار برايش رويانيده است. پس مى گويد: اى پروردگار! مرا به نزد اين درخت ببر تا در سايه اش باشم. خدا مى فرمايد: «اگر چنين كنم، ممكن است چيز ديگرى از من بخواهى». مى گويد: به عزّتت سوگند كه نمى خواهم. پس خداوند، او را نزد آن درخت مى بَرَد و [سپس] درخت ديگرى با سايه و ميوه برايش مجسّم مى گردد. او مى گويد: اى پروردگار! مرا به نزد اين درخت ببر تا در سايه اش بيارَمَم و از ميوه اش بخورم. خداوند مى فرمايد: «اگر آن را به تو بدهم، ممكن است چيز ديگرى از من بخواهى!». مى گويد: به عزّتت سوگند كه نمى خواهم. پس خداوند، او را به نزد آن درخت مى برد. باز درخت ديگرى با سايه و ميوه و آب

الإمامة و السياسةـ درباره آمدن معاويه به مدينه به قصد حج و گرفتن بيعت براى يزيد و خطبه اش كه در آن، يزيد طغيانگر را ستود و او را به سنّت دانى و قرآن خوانى و بردبارى توصيف مى كند ـ: امام حسين عليه السلام برخاست و خدا را ستود و بر پيامبر صلى الله عليه و آله درود فرستاد و سپس فرمود: «امّا بعد، اى معاويه! سخنران، هر چند كه توصيف پيامبر صلى الله عليه و آله را طول دهد، جز اندكى از آن را نمى تواند بگويد. من، آنچه را كه تو با توصيف كوتاهت بر خليفگان پوشاندى و از تكميل توصيف، شانه خالى كردى، دريافتم؛ هيهات؛ هيهات، اى معاويه! صبح، تاريكىِ شب را رسوا كرده و خورشيد، همه چراغ ها را در پرتو خود گرفته است. [برخى از آنان را]چنان برترى دادى كه به افراط كشيدى و آن قدر ويژه خوارى كردى كه اجحاف نمودى و [از

الإقبال:از دعاهاى وارد شده در روز عرفه، دعاى مولايمان امام حسين ـ كه درودهاى خدا بر او باد ـ است ۵۴: «ستايش، خداوندى را سِزَد كه نه از قضاى او مى توان جلوگيرى كرد، نه مى توان كسى را از عطاى او محروم ساخت. ساخته هيچ سازنده اى همچون ساخته او نيست. او بخشنده فراگير است. انواع پديده هاى بديع را آفريد و با حكمت خويش، ساخته ها را استوار كرد. طلايه ها [ى عالم وجود]بر او پنهان نيستند و امانت ها در نزد او تلف نمى شوند. كتاب جامع و شريعت اسلام را به مثابه نورى درخشان آورد. آفريدگان را ساخت و فريادرس در گرفتارى هاست. هرسازنده اى را پاداش مى دهد و زندگى هر قناعت پيشه اى را تأمين كند و بر هر نالانى، مهربان است. منفعت ها و كتاب جامع را با نورى درخشان، فرو فرستاد. اوست كه شنواى دعاهاست و بالا برنده درجه

مصباح المتهجّد:آخرين دعاى امام عليه السلام هنگامى كه او در ميان گرفتند و مغلوب شد، [اين بود]: «خداى والا مكان، سِتُرگِ چيره، چاره ساز، بى نياز از آفريده ها، بزرگى ات فراگير، توانا بر هر چه بخواهى، رحمتت نزديك، وعده ات راست، فرو ريزنده نعمت، نيكوْ آزمون، نزديك چون خوانده شوى، محيط بر هر چه آفريدى، پذيرنده توبه آن كه به سويت باز گردد، توانا بر هر چه اراده كنى، دريابنده هر چه بجويى، سپاس گزار، چون سپاسَت بگزارند و ياد كننده، چون يادت كنند! از سرِ نياز، تو را مى خوانم و از سرِ نادارى به تو رغبت مى ورزم و از سرِ ترس، به تو پناه مى برم و از سرِ اندوه، نزد تو مى گِريم و از سرِ ضعف، يارى ات را مى طلبم و براى كفايت كردن، بر تو توكّل مى كنم. ميان ما و قوم ما داورى كن كه آنان، ما را فريفتند و نيرنگ

شرح نهج البلاغة:از ميان اشعارى كه در صدر اسلام سروده شد و دربردارنده اين مطلب بود كه على عليه السلام وصىّ پيامبر خداست، گفته عبد اللّه بن ابى سفيان بن حارث بن عبد المطّلب است: و از ماست على، آن فاتح خيبر و فاتح بدر، هنگامى كه سواران سرازير شدند. وصىّ پيامبرِ برگزيده و پسر عموى اوست پس چه كس به او نزديك مى گردد و بدو مى رسد؟ و عبد الرحمان بن جعيل سروده است: به جانم سوگند، با كسى بيعت كرديد كه ديندار است و به عفّت، مشهور و موفّق. على را مى گويم، وصىّ مصطفى و پسر عموى او و نخستين كسى كه نماز خوانْد، و برادر دين و تقوا. و ابو هيثم بن تَيّهان، از مجاهدان بدر، چنين سروده است: به زبير و طلحه بگو كه ما همانانيم كه شعارمان اين است: [ما]انصاريم. ما