كاملانِ در خدا دوستى

رسول خدا صلى الله عليه و آله ـ در دعايش ـ:بارالها! دوستى ات را محبوب ترين چيزها برايم قرار ده، ترس از خودت را ترس آورترين چيزها نزدم قرار ده و با شوق به ديدارت، نيازهاى دنيايى را از من بِبُر.

امام على عليه السلام ـ در نيايشش ـ:بارالها! به عزّت و جلالت سوگند، چنان تو را دوست دارم كه شيرينى آن، در دلم استوار گشته است. هرگز جان هاى كسانى كه تو را به يگانگى مى پرستند، به اين باور نمى رسند كه تو دوستانت را دشمن مى دارى.

امام حسين عليه السلام ـ در دعايش ـ:اين تويى كه اغيار را از دل هاى دوستانت زدودى تا آن كه جز تو را دوست نداشتند. آن كه تو را از دست داد، چه به دست آورد؟ و آن كه تو را يافت، چه از دست داد؟ آن كه جز تو را به عنوان عوض پذيرفت، زيان كرد.

امام سجّاد عليه السلام ـ در دعايش ـ:بارالها! سرورا! چشم ها آرام گرفت، ستاره ها فرو رفت، جنبش پرندگان در آشيانه ها و ماهى ها در درياها آرام گرفت، و تو دادگرى هستى كه ستم نمى كند و عادلى هستى كه [از حق]منحرف نمى شود و پايدارى هستى كه زايل نمى شود. پادشاهان، درهاى خود را بسته اند و نگهبانان، بر آنها در گردش اند؛ امّا درِ [رحمت]تو، اى سرورم! براى آن كه تو را بخواند، گشوده است. هر دوستى با محبوبش خلوت كرده است و تو محبوب منى.

امام سجّاد عليه السلام ـ در دعايش ـ:بارالها! اگر مرا به زنجير كشى و عطاى خود را در ميان شاهدان از من بازدارى،. اميدم را از تو نخواهم بُريد و چهره اميدوار به گذشتت را از تو نخواهم گرداند و محبّتت از قلبم بيرون نخواهد رفت.

امام سجّاد عليه السلام ـ در زيارت امين اللّه ـ:بارالها! دل هاى خاشعان، شيفته تو، و راه هاى راغبانْ به سوى تو، هموار است.

امام سجّاد عليه السلام ـ در نيايشش ـ:سرورا! تو راهنماى كسى هستى كه بى راهنما شده و اميد كسى هستى كه اميدش نااميد گشته است. پس اگر گناهانم ميان دعايم و اجابت تو حايل شده است، كَرَم تو ميان من و بخششت حايل نشده است. تو آن را كه هدايت كرده اى، گمراه نمى سازى و آن را كه با او دوستى كرده اى، خوار نمى كنى. آن كه بى نيازش ساخته اى، محتاج و نيازمند نمى شود و آن كه شوربختش كرده اى، نيك بخت نمى شود. سوگند به عزتّت كه چنان دوستت مى دارم كه شيرينى آن، در قلبم جايگير شده و جانم به مژده آن، انس گرفته است. از داورى هاى عادلانه تو محال است كه دلبستگانِ به محبتت را از اسباب رحمتت محروم فرمايى.

امام سجّاد عليه السلام ـ در نيايشش ـ:بارالها! شكستگى ام را جز لطف و مهر تو درمان نمى كند. آتش درونم را جز ديدارت خاموش نمى سازد و درد اشتياقم به تو را جز نگريستن به چهره ات، بهبود نمى بخشد.

امام صادق عليه السلام ـ در دعايش ـ:بارالها! صداها فرو نشست و جنبش ها آرام گرفت و هر دوستى، با محبوب خود خلوت كرد. من نيز با تو خلوت كرده ام. تو محبوب منى. پس (تحفه) خلوت امشب مرا با خود، [سبب]رهايى از دوزخْ قرار ده.

امام صادق عليه السلام ـ در دعايش ـ:سرورم! من گرسنه دوستى توام و سير نمى شوم. من تشنه دوستى توام و سيراب نمى شوم. آه، چه اشتياقى دارم به آن كه مرا مى بيند و من او را نمى بينم! اى محبوبِ آن كه او را دوست بدارد! اى روشنى چشم آن كه به او پناه ببرد و يكسره به او بپيوندد! تو تنهايى و بى كسىِ مرا در ميان آدميزادگان مى بينى. پس بر محمّد و آل محمّد، درود بفرست و مرا بيامرز و وحشتم را به انس بدل كن، و به تنهايى و غربتم، رحم نما.

امام هادى عليه السلام ـ در زيارت جامعه براى همه امامان عليهم السلامـ: سلام بر دعوتگران به سوى خدا و راهنمايان به سوى خشنودى خدا! آنان كه به فرمان خدا پايدارند و در دوستى خدا، به كمال رسيده اند.