محمد بن أبى مسهرـ از پدرش از جدشـ: مفضّل بن عمر جُعفى به جعفر بن محمد صادق عليه السلامنوشت: در بين اين ملّت، كسانى پيدا شده اند كه ربوبيّت خدا را منكر هستند و بر اين عقيده استدلال مى كنند؛ و از وى خواست كه پاسخ آنها را بدهد و طبق آنچه كه بر ديگران استدلال مى كند، درباره ادّعاهايشان بر آنان استدلال كند. امام صادق عليه السلام [در پاسخ] نوشت:. از نعمت هاى بزرگ و لطف هاى ارزشمندى كه خدا داده است، تثبيت دل بندگانش به ربوبيّت اوست و گرفتن پيمان در شناخت او و فرستادن كتابى است كه در آن، داروى همه بيمارى هاى دل و كارهاى مشتبه است و بر آنان و ديگر آفريده هايش نيازى به غير او نگذاشت و خود، از آنان بى نياز است كه خدا بى نياز و ستوده است. به جانم سوگند كه جاهلان، از سوى پروردگارشان چنين نشده اند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى آن كه بوده است و خواهد بود و چيزى همانند او نيست! اى خداى ناميرا كه جز ذات مقتدرِ او پاينده نيست! اى آن كه رعد، با ستايش او، تسبيحگوى اوست و فرشتگان از بيم او تسبيح گوى اويند! اى آن كه چون خوانده شود، پاسخ مى دهد! اى آن كه چون از او رحمت خواهند، ترحّم مى كند! اى آن كه از نهايت عظمتش توصيفگران، توصيف او را نتوانند! اى آن كه چشم ها او را در نمى يابند و او چشم ها را درك مى كند و او صاحب لطف است و آگاه است! اى آن كه مى بيند و ديده نمى شود و بر فرازِ نگريستن است! اى آن كه چيزى او را شكست نمى دهد و كسى برتر از او نيست! اى آن كه اختيار بندگان به دست اوست! تو را مى خوانم به حقّ محمّد بر تو و به حقّ تو بر محمّد، كه بر محمّد و خاندان محمّد درود فرستى و بر محمّد و

امام سجّاد عليه السلام ـ در مناجات المحبّين ـ:بارالها! چه كسى شيرينى محبّت تو را چشيد و پس از آن، در پىِ جايگزينى برايت برآمد؟ چه كسى با نزديكى تو انس گرفت و پس از آن، خواستار جابه جايى از كنارت شد؟ بارالها! ما را از كسانى قرار ده كه براى نزديكى و دوستى ات برگزيدى، و براى محبّت و دوستى ات خالصشان ساختى، و به ديدارت مشتاقشان كردى، و به قضايت خشنودشان نمودى، و نگريستن به رخسارت را به آنان بخشيدى، و خشنودى ات را به آنان عطا كردى، و از دورى و هجرانت ايمنشان ساختى، و در كنارت در جايگاهى راستينْ جايشان دادى، وشناختت را ويژه ايشان ساختى، و آنان را اهليّت عبادتت دادى و شيفته اراده ات كردى، و براى مشاهده خودت برگزيدى و چهره ات را برايشان بى پرده ساختى و دلشان را به دوستى خودت پرداختى و آنان را

امام باقر عليه السلام:آن گاه كـه امير مـؤمنـان عليه السلام از صـفّين باز مى گشت، به فرزندش حسن عليه السلام نوشت: «به نام خداوند بخشنده مهربان. از پدرى كه در آستانه فناست، و چيرگى زمان را پذيراست، زندگى را پشت سر نهاده، به گردش روزگار گردن داده، نكوهنده اين جهان است، جاى گيرنده در سراهاى مردگان و فردا، كوچنده از آن؛ به فرزندى آرزومندِ آنچه به دست نايد، رونده راهِ كسى كه به جهان نيستى درآمده، آماج بيمارى ها، گروگان روزگار، در تيررسِ بلاها و خود، دنيا را گوش به فرمان؛ سوداگر [دنياى پُر] فريب است، وامدارِ مرگ ها، اسيرِ مرگ، هم سوگند اندوه ها، هم نشين غم ها، آماج آفت ها، زمين خورده شهوت ها، و جانشين مردگان! امّا بعد؛ همانا من از پشت كردنِ دنيا به خود و سركشى روزگار بر خويش و روى آوردن آخرت