فیلترها
نتایج جستجو برای «وفاداری»: ۲۴ حدیث
الإمام الجواد عليه السلامـ فِي رِسالَتِهِ لِعَلِيِّ بنِ مَهزِيارَ ـ: بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحِيمِ، يا عَلِيُّ أَحسَنَ اللّهُ جَزاكَ، وَأَسكَنَكَ جَنَّتَهُ، وَمَنَعَكَ مِنَ الخِزيِ فِي الدُّنيا وَالآخِرَةِ، وَحَشَرَكَ اللّهُ مَعَنا.
يا عَلِيُّ، قَد بَلَوتُكَ وَخَبَّرتُكَ فِي النَّصِيحَةِ وَالطّاعَةِ وَالخِدمَةِ، وَالتَّوقِيرِ وَالقِيامِ بِما يَجِبُ عَلَيكَ، فَلَو قُلتُ إِنِّي لَم أَرَ مِثلَكَ لَرَجَوتُ أَن أَكُونَ صادِقا. فَجَزاكَ اللّهُ جَنّاتِ الفِردَوسِ نُزُلاً، فَما خَفِيَ عَلَيَّ مَقامَكَ وَلا خِدمَتَكَ فِي الحَرِّ وَالبَردِ، فِي اللَّيلِ وَالنَّهارِ، فَأَسأَلُ اللّهَ إِذا جَمَعَ الخَلائِقَ لِلقِيامَةِ أَن يَحبُوَكَ ۱
بِرَحمَةٍ تَغتَبِطُ بِها، إِنَّهُ سَمِيعُ الدُّعاءِ. ۲
امام جواد عليه السلام ـ در نامه اش به على بن مهزيار ـ:به نام خداوند بخشاينده مهربان. اى على! خداوند به تو پاداش نيك عطا كند و تو را در بهشتش جاى دهد و در دنيا و آخرت، از خوارى، نگاهت دارد و با ما محشورت فرمايد!
اى على! من تو را در وفادارى و فرمان بردارى و خدمت گزارى و احترام گذاشتن [به ما] و انجام وظيفه امتحان و آزمايش كردم و اگر بگويم مانند تو را نديده ام، اميدوارم كه راست گفته باشم. پس خداوند، پذيرايى از تو را در باغ هاى فردوس قرار دهد! جايگاه تو و خدمت گزارى ات در گرما و سرما و در شب و روز، بر ما پوشيده نيست. از خدا مى خواهم كه چون خلايق را در قيامت گرد آورد، چنان رحمتى به تو بخشد كه بِدان شادمان شوى، كه او شنونده [و اجابت كننده]ى دعاست.
کلیدواژهها بهشتنام های بهشتنوید داده شدگان به بهشتشماری از یاران امام جواد علیه السلام +1 مورد دیگر
مقاتل الطالبيّين عن عتبة بن سمعان الكلبّي:قامَ الحُسَينُ عليه السلام في أصحابِهِ خَطيبا فَقالَ: اللّهُمَّ إنَّكَ تَعلَمُ أنّي لا أعلَمُ أصحابا خَيرا مِن أصحابي، ولا أهلَ بَيتٍ خَيرا مِن أهلِ بَيتي، فَجَزاكُمُ اللّهُ خَيرا، فَقَد آزَرتُم وعاوَنتُم، وَالقَومُ لا يُريدونَ غَيري، ولَو قَتَلوني لَم يَبتَغوا غَيري أحَدا، فَإِذا جَنَّكُمُ اللَّيلُ فَتَفَرَّقوا في سَوادِهِ وَانجوا بِأَنفُسِكُم.
فَقامَ إلَيهِ العَبّاسُ بنُ عَلِيٍّ أخوهُ، وعَلِيٌّ ابنُهُ، وبَنو عَقيلٍ، فَقالوا لَهُ: مَعاذَ اللّهِ وَالشَّهرَ الحَرامَ، فَماذا نَقولُ لِلنّاسِ إذا رَجَعنا إلَيهِم، إنّا تَرَكنا سَيِّدَنا وَابنَ سَيِّدِنا وعِمادَنا وتَرَكناهُ غَرَضا لِلنَّبلِ ودَريئَةً ۱ لِلرِّماحِ وجَزَرا ۲ لِلسِّباعِ، وفَرَرنا عَنهُ
مقاتل الطالبيينـ به نقل از عتبة بن سمعان كلبى ـ: امام حسين عليه السلام ميان يارانش به سخن ايستاد و فرمود: «بار خدايا! تو مى دانى كه من، نه يارانى بهتر از ياران خود مى شناسم و نه خاندانى بهتر از خاندان خود. خداوند به شما جزاى خير دهد كه يارى و همكارى كرديد. اين قوم، جز مرا نمى خواهند و اگر مرا بكشند، كسى جز مرا نمى جويند. چون شب شما را فرا گرفت، در سياهىِ آن، پراكنده شويد و خود را نجات دهيد».
عبّاس بن على، برادر امام، على، فرزندش و فرزندان عقيل به پا خاستند و گفتند: پناه بر خدا و اين ماه حرام! چون باز گشتيم، به مردم چه بگوييم؟ [بگوييم:] ما سَرور و فرزند سَرور و تكيه گاهمان را رها كرديم و او را هدف تيرها و حلقه اى براى پرتاب نيزه ها و قربانى اى براى درندگان كرديم و از سرِ رغبت به دنيا
مثير الأحزان:جَمَعَ الحُسَينُ عليه السلام أصحابَهُ وحَمِدَ اللّهَ وأثنى عَلَيهِ، ثُمَّ قالَ: أمّا بَعدُ فَإِنّي لا أعلَمُ لي أصحابا أوفى ولا خَيرا مِن أصحابي، ولا أهلَ بَيتٍ أبَرَّ ولا أوصَلَ مِن أهلِ بَيتي فَجَزاكُمُ اللّهُ عَنّي جَميعا خَيرا، ألا وإنّي قَد أذِنتُ لَكُم فَانطَلِقوا أنتُم في حِلٍّ، لَيسَ عَلَيكُم مِنّي ذِمامٌ ۱، هذَا اللَّيلُ قَد غَشِيَكُم فَاتَّخِذوهُ جَمَلاً ۲.
فَقالَ لَهُ إخوَتُهُ وأبناؤُهُ وأبناءُ عَبدِ اللّهِ بنِ جَعفَرٍ: ولِمَ نَفعَلُ ذلِكَ؟ لِنَبقى بَعدَكَ؟! لا أرانَا اللّهُ ذلِكَ. وبَدَأَهُمُ العَبّاسُ أخوهُ ثُمَّ تابَعوهُ.
وقالَ لِبَني مُسلِمِ بنِ عَقيلٍ: حَسبُكُم مِنَ القَتلِ بِصاحِبِكُم مُسلِمٍ، اذهَبوا فَقَد أذِنتُ لَكُم.
فَقالوا: لا وَاللّهِ، لا
مثير الأحزان:امام حسين عليه السلام يارانش را گِرد آورد و پس از حمد و ثناى الهى فرمود: «امّا بعد، من، نه يارانى وفادارتر و بهتر از ياران خود مى شناسم، نه خاندانى برقرار كننده پيوند و نيكوكارتر از خاندانم. خداوند، به همه شما از جانب من» جزاى خير دهد. بدانيد كه من به شما اذن دادم برويد، كه مجازيد و حقّى بر گردن شما ندارم. اين، شب است كه شما را پوشانده است. پس آن را مَركب خود كنيد».
برادران و پسران امام و پسران عبد اللّه بن جعفر به او گفتند: چرا چنين كنيم؟ براى اين كه پس از تو باقى بمانيم؟! خدا، اين را از ما نبيند.
عبّاس، برادرش، آغازگر اين سخن بود و سايرين هم پيروى كردند. امام عليه السلام به پسران مسلم بن عقيل فرمود: «كشته شدن مسلم براى شما بس است. برويد كه من به شما اذن دادم».
امّا آنان
الملهوف:خَرَجَ عَمرُو بنُ قَرَظَةَ الأَنصارِيُّ فَاستَأذَنَ الحُسَينَ عليه السلام فَأَذِنَ لَهُ، فَقاتَلَ قِتالَ المُشتاقينَ إلَى الجَزاءِ، وبالَغَ في خِدمَةِ سُلطانِ السَّماءِ، حَتّى قَتَلَ جَمعا كَثيرا مِن حِزبِ ابنِ زِيادٍ، وجَمَعَ بَينَ سَدادٍ ۱ وجِهادٍ، وكانَ لا يَأتي إلَى الحُسَينِ عليه السلام سَهمٌ إلاَّ اتَّقاهُ بِيَدِهِ ولا سَيفٌ إلاّ تَلَقّاهُ بِمُهجَتِهِ فَلَم يَكُن يَصِلُ إلَى الحُسَينِ عليه السلام سوءٌ، حَتّى اُثخِنَ بِالجِراحِ، فَالتَفَتَ إلَى الحُسَينِ عليه السلام وقالَ: يَابنَ رَسولِ اللّهِ، أوَفَيتُ؟
قالَ: نَعَم، أنتَ أمامي فِي الجَنَّةِ، فَاقرَأ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله عَنِّي السَّلامَ، وأعلِمهُ أنّي فِي الأَثَرِ.
فَقاتَلَ حَتّى قُتِلَ رِضوانُ اللّهِ عَلَيهِ. ۲
الملهوف:عمرو بن قرظه انصارى، بيرون آمد و از امام حسين عليه السلام اجازه خواست. امام عليه السلام اجازه داد. عمرو، مانند مشتاقان به پاداش [الهى] جنگيد و در خدمت گزارى فرمان رواى آسمان، بسى كوشيد تا آن كه گروه فراوانى از گروه ابن زياد را كُشت و ميان استوارى و جهاد، جمع كرد، و تيرى به سوى امام حسين عليه السلام نمى آمد، جز آن كه با دستش از امام عليه السلام در برابر آن، محافظت مى كرد و شمشيرها را هم با خون خود [و زخمى شدن]دفع مى كرد.
به امام حسين عليه السلام آسيبى نرسيد تا آن كه زخم ها، عمرو را از پاى درآوردند. [آن گاه] به امام حسين عليه السلام رو كرد و گفت: اى فرزند پيامبر خدا! آيا وفا كردم؟
امام عليه السلام فرمود: «آرى. تو زودتر به بهشت مى روى. از جانب من به پيامبر خدا سلام برسان و به او
عنه عليه السلام:إنّ اللّهَ عزّ وجلّ وَضعَ الإيمانَ على سَبْعةِ أسْهُمٍ: على البِرِّ والصِّدقِ واليقينِ والرِّضا والوَفاءِ والعِلمِ والحِلمِ. ۱
امام صادق عليه السلام:خداوند عز و جل ايمان را به هفت بخش تقسيم كرده است: نيكوكارى، راستگويى، يقين، خشنودى، وفادارى، دانش و بردبارى.
۱.الكافي: 2 / 42 / 1، انظر تمام الحديث.
عنه عليه السلام:آفةُ الوفاءِ الغَدْرُ. ۱
امام على عليه السلام:آفت وفادارى، پيمان شكنى است.
۱.غرر الحكم: 3960
الإمامُ الصّادقُ عليه السلام:خَمسُ خِصالٍ مَن لم تَكُنْ فيهِ خَصْلَةٌ مِنها فلَيس فيهِ كَثيرُ مُسْتَمْتَعٍ، أوَّلُها: الوَفاءُ، والثّانيةُ: التَّدْبيرُ، والثّالثةُ: الحَياءُ، والرّابعةُ: حُسنُ الخُلقِ، والخامِسةُ ـ وهِي تَجْمَعُ هذهِ الخِصالَ ـ: الحُرِّيّةُ. ۱
امام صادق عليه السلام:پنج خصلت است كه درهر كس يكى از آنها نباشد خير و بهره زيادى در او نيست: اول: وفادارى، دوم تدبير، سوم: شرم و حيا، چهارم: خوش خويى و پنجم ـ كه چهار خصلت ديگر را نيز در خود دارد ـ: آزادگى.
۱.الخصال: 284/33.
الإمامُ عليٌّ عليه السلامـ في وصيَّتِهِ لابنِهِ الحَسنِ عليه السلام لمّا ضَرَبَهُ ابنُ مُلجَمٍ ـ: واعلَمْ أنّ معاويةَ سَيُخالِفُكَ كما خالَفَنِي، فإن وادَعتَهُ وصالَحتَهُ كُنتَ مُقتَدِيا بِجَدِّكَ صلى الله عليه و آله في مُوادَعَتِهِ بَنِي ضَمرَةَ وبَنِي أشجَعَ. فإن أرَدتَ مُجاهَدَةَ عَدُوِّكَ فَلَن يَصلُحَ لكَ مِن شِيعَتِكَ مَن يَصلُحُ لأبيكَ. ۱
امام على عليه السلامـ پس از ضربت خوردن به وسيله ابن ملجم، در سفارش به فرزند بزرگوار خود حسن عليه السلام ـفرمود: بدان كه معاويه همچنان كه با من مخالفت كرد با تو نيز مخالفت خواهد كرد. پس اگر با او از در صلح وآشتى درآيى به جدّت تأسّى جسته اى كه با بنى ضمره و بنى اشجع. صلح كرد و اگر بخواهى با دشمنت بجنگى [بدان كه]هرگز آن صلاحيت و وفادارى كه پيروان پدرت داشتند پيروان تو نخواهند داشت.
۱.نهج السعادة: 2/742.
عنه عليه السلامـ في قولهِ تعالى: «وَلا تَكونوا كَالَّتي نَقَضَتْ غَزْلَها مِنْ بَعْدِ قُوة» ۱ ـ: الّتي نَقَضَت غَزلَها امرَأةٌ مِن بَني تَيمِ بنِ مُرَّةَ يُقالُ لَها: رابِطَةُ (ريطَةُ) بِنتُ كَعبِ بنِ سَعدِ بنِ تَيمِ بنِ كَعبِ بنِ لُؤيَّ بنِ غالِبٍ، كانَت حَمقاءَ تَغزِلُ الشَّعَرَ، فإذا غَزَلَت نَقَضَتهُ ثُمَّ عادَت فَغَزَلَتهُ، فقالَ اللّهُ: «وَلا تَكونوا كَالَّتي نَقَضَتْ غَزلَها مِنْ بَعْدِ قُوة» إنَّ اللّهَ تَبارَكَ وتَعالى أمَرَ بِالوَفاءِ ونَهى عَن نَقضِ العَهدِ، فضَرَبَ لَهُم مَثَلاً. ۲
امام باقر عليه السلامـ درباره آيه «مانند آن زنى مباشيد كه رشته خود را پنبه كرد پس از محكم بافتن» ـفرمود: آن زنى كه رشته هاى خود را پنبه كرد، زنى از بنى تيم بن مرّه بود به نام رابطه (ريطه) دختر كعب بن سعد بن تيم بن كعب بن لوى بن غالب. او زن احمقى بود كه پشم مى ريسيد و آنچه رشته بود پنبه مى كرد و دوباره مى ريسيد. پس، خداوند فرمود: «مباشيد مانند آن زنى كه رشته خود را پس از محكم بافتن پنبه مى كرد.» . خداى تبارك و تعالى به وفادارى فرمان داد و از پيمان شكنى نهى فرمود و اين مثل را براى آنان زد.
عنه عليه السلام:مِن الكَرَمِ الوَفاءُ بالذِّمَمِ. ۱
امام على عليه السلام:وفادارى به پيمانها، از بزرگوارى است.
۱.بحار الأنوار: 77/209/1
عنه عليه السلام:تَسَربَلِ الحَياءَ وادَّرِعِ الوَفاءَ واحفَظِ الإخاءَ وأقلِلْ مُحادَثَةَ النِّساءِ، يَكمُلْ لكَ السَّناءُ. ۱
امام على عليه السلام:جامه شرم بپوش و زره وفادارى به تن كن و برادرى را نگه دار و با زنان كم سخن گوى، تا بلند مرتبگى تو كامل شود.
۱.غرر الحكم: 4536.
رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:مَن كانَ يُؤمِنُ باللّهِ واليَومِ الآخِرِ فَلْيَفِ إذا وَعَدَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه به خدا و روز قيامت ايمان دارد بايد هرگاه وعده مى دهد [بدان]وفا كند.
۱.بحار الأنوار: 77/149/77.
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:الوَفاءُ حِصنُ السُّؤدَدِ. ۱
امام على عليه السلام:وفادارى، دژ سَروَرى است.
۱.غرر الحكم: 1044
عنه عليه السلام:الوَفاءُ عُنوانُ وُفُورِ الدِّينِ، وقُوَّةِ الأمانَةِ. ۱
امام على عليه السلام:وفادارى، نشان ديندارى زياد و امانتدارى قوى است.
۱.غرر الحكم: 1430
عنه عليه السلام:أفضَلُ الأمانَةِ الوَفاءُ بِالعَهدِ. ۱
امام على عليه السلام:برترين امانتدارى، پايبندى به عهد است.
۱.غرر الحكم: 3018
عنه عليه السلام:أفضلُ الصِّدقِ الوَفاءُ بِالعُهودِ. ۱
امام على عليه السلام:بالاترين صداقت، وفاى به پيمان هاست.
۱.غرر الحكم: 3020
عنه عليه السلام:لا تَعتَمِدْ على مَوَدَّةِ مَن لا يُوفي بعَهدِهِ. ۱
امام على عليه السلام:به دوستى كسى كه به عهد خودوفادار نيست، اعتماد مكن.
۱.غرر الحكم: 10260.
الإمامُ زينُ العابدينَ عليه السلامـ لَمّا سُئلَ عَن جَميعِ شَرايعِ الدِّينِ ـ: قَولُ الحَقِّ، والحُكمُ بِالعَدلِ، والوَفاءُ بِالعَهدِ. ۱
امام زين العابدين عليه السلامـ در پاسخ به اين سؤال كه: چكيده شرايع دين چيست؟ ـفرمود: حقگويى، داورى عادلانه، و وفاى به عهد.
۱.الخصال: 113/90
الإمامُ الصّادقُ عليه السلام:ثَلاثَةٌ لا عُذرَ لأحَدٍ فيها: أداءُ الأمانَةِ إلَى البَرِّ والفاجِرِ، والوَفاءُ بِالعَهدِ لِلبَرِّ والفاجِرِ، وبِرُّ الوالِدَينِ بَرَّينِ كانا أو فاجِرَينِ. ۱
امام صادق عليه السلام:سه چيز است كه هيچ كس در آنها معذور نيست: برگرداندن امانت به نيك و بد، وفاى به عهد با نيك و بد، و خوشرفتارى با پدر و مادر، خوب باشند يا بد.
۱.الخصال: 123/118.
الإمامُ الباقرُ عليه السلام:مَنِ استَفادَ أخا في اللّهِ على إيمانٍ باللّهِ و وفَاءٍ بإخائهِ، طَلَبا لِمَرضاة اللّهِ، فَقَدِ اسْتَفادَ شُعاعا مِن نورِ اللّهِ. ۱
امام باقر عليه السلام:هر كس تنها براى رضاى خدا و بر پايه ايمان به او و وفادارى به برادرى، برادرى به دست آورد، پرتوى از نور خدا را به دست آورده است.
۱.تحف العقول: 295.
نمایش ۱ تا ۲۰ از ۲۴