الغيبة، طوسىـ به نقل از حسن بن شمّون ـ: اين نامه را كه ابو جعفر ثانى (امام جواد عليه السلام) به خطّ خود به على بن مَهزِيار نوشته بود، بر او خواندم: «به نام خداوند مهرگستر مهربان. اى على! خدا به تو جزاى نيك دهد و تو را در بهشتش ساكن گرداند و در دنيا و آخرت، از خوارى، نگاهت دارد و با ما محشورت فرمايد! اى على! من تو را در خلوص و وفادارى و فرمان بردارى و خدمت گزارى و احترام نهادن و انجام دادن وظيفه آزموده ام و به اين صفات مى شناسمت، و اگر بگويم كه مانند تو نديده ام، اميدوارم راست گفته باشم. پس خداوند، پاداش تو را پذيرايى در باغ هاى پَرديس قرار دهد! جايگاه تو و خدمت گزارى تو در گرما و سرما، در شب و روز، بر من پوشيده نيست. از خداوند مى خواهم كه آن گاه كه خلايق را در قيامت گرد مى آورد، به تو

رجال الكشّى:نقل شده كه مروان بن حكم، كارگزار معاويه در مدينه، به او نوشت: امّا بعد، عمرو بن عثمان گزارش كرده كه مردانى از عراق و سرشناسان حجاز، نزد حسين بن على رفت و آمد مى كنند و گفته كه از قيام او ايمن نيست. من كاوش كردم و به من خبر رسيده كه او در فلان روز، قصد شورش دارد و من نيز آن را در آينده، محتمل مى دانم و از آن ايمن نيستم. در اين باره، نظرت را برايم بنويس. والسلام. معاويه به او نوشت: امّا بعد، نامه ات به من رسيد و آنچه را در باره حسين گزارش كرده اى، فهميدم. مبادا به حسين، اندك تعرّضى كنى. حسين را تا آن گاه كه تو را وا نهاده، وا بگذار، كه ما نمى خواهيم تو كوچك ترين تعرّضى به او بكنى، تا آن گاه كه به بيعت با ما وفادار است و بر سلطنت ما نپريده است. پس تا روى به دشمنى نگشوده است، تو

تاريخ اليعقوبى:عبيد اللّه بن زياد، وارد كوفه شد، در حالى كه مسلم در كوفه بود و در خانه هانى بن عروه سكونت داشت. هانى كه دوست ابن زياد بود، به شدّت بيمار بود. وقتى ابن زياد وارد كوفه شد، خبر بيمارى هانى به وى داده شد. او براى عيادت هانى آمد. هانى به مسلم بن عقيل و يارانش ـ كه گروهى بودند ـ گفته بود: چون عبيد اللّه نزد من نشست و جاگير شد، من مى گويم: به من آب بدهيد. [آن گاه] شما بيرون بياييد و او را بكشيد. [هانى،] آنان را داخل خانه كرد و خود در پيشخانِ خانه نشست. عبيد اللّه براى عيادت آمد و چون جاگير شد، هانى بن عروه گفت: به من آب بدهيد! چون بيرون نيامدند، گفت: به من آب بدهيد! چرا تأخير مى كنيد؟ پس از آن گفت: به من آب دهيد، گر چه جانم را از دست بدهم! ابن زياد، متوجّه شد. برخاست و از

الأخبار الطوال:چون روز، به نيمه رسيد و هوا به شدّت گرم شد ـ و ايّام گرما بود ـ، سپاهى از دور، نمايان شد. حسين عليه السلام به زُهَير بن قَين فرمود: «آيا در اين جا مكانى نيست كه بِدان پناه ببريم و يا بلندى اى كه آن را پشتِ سر خود قرار دهيم و از يك سو، با اين سپاه مواجه شويم؟». زهير گفت: چرا. در اين جا، كوه بزرگى است كه سمت چپ تو قرار گرفته است. ما را بِدان سمت ببَر كه اگر زودتر بدان جا برسى، همان گونه خواهد شد كه مى خواهى. حسين عليه السلام بِدان سمت حركت كرد و زودتر [از سپاه حُر] بِدان جا رسيد و كوه را پشت سر خود، قرار داد. سپاه ـ كه هزار سوار بودند ـ با حرّ بن يزيد تميمى يربوعى آمدند تا نزديك شدند. حسين عليه السلام به جوانان خود، دستور داد كه با آب، از آنان پذيرايى كنند. آنها آب

الطبقات الكبرى (الطبقة الخامسة من الصحابة):زين العابدين عليه السلام فرمود: «مردى از آنان، مرا پنهان مى كرد و مَقدم مرا گرامى مى داشت و پرستارى ام مى كرد و هر گاه بيرون مى رفت و داخل مى آمد، مى گريست، تا آن جا كه گفتم: اگر وفادارى ميان مردم باشد، نزد اين است. تا اين كه جارچى ابن زياد، ندا داد: هان! هر كس على بن الحسين را بيابد و او را بياورد، سيصد درهم به او مى دهيم. به خدا سوگند، او گريان نزد من آمد و شروع به بستن دستم به گردنم كرد، در حالى كه مى گفت: مى ترسم! به خدا سوگند، او مرا دست بسته، بيرون برد و به آنان سپرد و سيصد درهم گرفت و من به او مى نگريستم. مرا گرفتند و نزد ابن زياد بردند. گفت: نامت چيست؟ گفتم: على بن الحسين. گفت: مگر خداوند، على را نكُشت؟ گفتم: برادرى داشتم كه به او

الكامل فى التاريخـ به نقل از شقيق بن سلمه ـ: وقتى حسين عليه السلام كشته شد، عبد اللّه بن زبير شوريد و ابن عبّاس را به بيعت با خود، فرا خواند؛ ولى ابن عبّاس از آن خوددارى نمود. يزيد، گمان برد كه خوددارى ابن عبّاس از بيعت با ابن زبير، به خاطر بيعت با يزيد است. از اين رو، اين نامه را به او نوشت: «امّا بعد، به من خبر دادند كه عبد اللّه بن زبيرِ مُلحد، تو را به بيعت، دعوت كرده است و تو به جهت بيعت و وفادارى به ما، از بيعت با او خوددارى كرده اى. خداوند، بهترين پاداش خويشاوندى را كه به صِله كنندگانِ رَحِم و به وفا كنندگان به عهدشان مى دهد، به تو عطا فرمايد! من هر چه را فراموش كنم، نيكى به تو و نيز صِله اى را كه شايسته آنى، فراموش نمى كنم. پس به آنان كه از دوردست ها بر تو وارد مى شوند و كسانى كه

مصباح الزائر:ذكر زيارت مسلم بن عقيل. بر سر قبرش مى ايستى و مى گويى: ستايش، ويژه خداوند، مالك [همه چيز]، حق و آشكار است؛ او كه همه جبّاران سركش در برابر بزرگى اش، كوچك اند، و همه آسمانيان و زمينيان، به ربوبيتش، معترف اند، و همه آفريدگان، به يكتايى اش مُقِرّند. خداوند، بر سَرور مردمان و اهل بيت گرامى اش درودى فرستد كه چشم هايشان به آن، روشن شود و بينى دشمنشان از جن و اِنس، همه بر خاك، ماليده شود. سلام خداى والاى بزرگ، و سلام فرشتگان مقرّبش، پيامبران فرستاده شده اش، امامان برگزيده اش، بندگان صالحش و همه شهيدان و صدّيقان و پاكان و پاكيزگان [از فرشتگانى] كه هر صبح و شام، فرود مى آيند، بر تو باد، اى مسلم بن عقيل بن ابى طالب! و نيز رحمت و بركات خدا نثارت باد! گواهى مى دهم كه تو نماز بر پا

مقاتل الطالبيّينـ به نقل از عُتبَة بن سَمعان كَلْبى ـ: امام حسين عليه السلام ميان يارانش به سخن گفتن ايستاد و فرمود: «بار خدايا! تو مى دانى كه من، نه يارانى بهتر از ياران خود مى شناسم و نه خاندانى بهتر از خاندان خود. خداوند به شما جزاى خير دهد كه يارى و همكارى كرديد. اين قوم، جز مرا نمى خواهند و اگر مرا بكُشند، كسى جز مرا نمى جويند. چون شب شما را فرا گرفت، در سياهىِ آن، پراكنده شويد و خود را نجات دهيد». عبّاس بن على عليه السلام، برادرش و على اكبر، فرزندش و فرزندان عقيل به پا خاستند و گفتند: پناه بر خدا، در اين ماه حرام! چون باز گشتيم، به مردم، چه بگوييم؟ [بگوييم:]ما سَرورمان و فرزند سَرورمان و تكيه گاهمان را رها كرديم و او را هدف تيرها و حلقه اى براى پرتاب نيزه ها و قربانى اى براى درندگان

مثير الأحزان:حسين عليه السلام يارانش را گِرد آورد و پس از حمد و ثناى خداوند فرمود: «امّا بعد: من، نه يارانى وفادارتر و بهتر از ياران خود مى شناسم، نه خاندانى پيوند برقرار كننده تر و نيكوكارتر از خاندانم. خداوند، به همه شما از جانب من، جزاى خير دهد. بدانيد كه من به شما اذن دادم كه برويد. مُجازيد و حقّى بر گردن شما ندارم. اين، شب است كه شما را پوشانده است. پس آن را مَركب خود كنيد». برادران و پسران حسين عليه السلام و پسران عبد اللّه بن جعفر به او گفتند: چرا چنين كنيم؟ براى اين كه پس از تو باقى بمانيم؟! خدا، اين را از ما نبيند. عبّاس عليه السلام، برادرش، آغازگر اين گونه سخنان بود و سايرين هم از او پيروى كردند. حسين عليه السلام به پسران مسلم بن عقيل فرمود: «كشته شدن مسلم، براى شما بس است.

الملهوف:عمرو بن قَرَظه انصارى، جلو آمد و از امام حسين عليه السلام اجازه [ى به ميدان رفتن] خواست. امام عليه السلام اجازه داد. عمرو، مانند مشتاقان به پاداش [الهى] جنگيد و در خدمت گزارى فرمان رواى آسمان، بسى كوشيد تا آن كه گروه فراوانى از سپاه ابن زياد را كُشت و ميان استوارى و جهاد، جمع كرد، و تيرى به سوى حسين عليه السلام نمى آمد، جز آن كه با دستش از ايشان در برابر آن، محافظت مى كرد و شمشيرها را هم با خون خود [و زخمى شدن] دفع مى كرد. به امام حسين عليه السلام آسيبى نرسيد تا آن كه زخم ها، عمرو را از پاى در آوردند. [آن گاه] به حسين عليه السلام رو كرد و گفت: اى فرزند پيامبر خدا! آيا وفا كردم؟ فرمود: «آرى. تو زودتر به بهشت مى روى. از جانب من به پيامبر خدا صلى الله عليه و آله سلام برسان و به او

إثبات الوصيّة ـ در باره سخنان امام حسن عليه ‏السلام پس از آن كه مردى از قبيله كنده با چهارهزار نفر را به جنگ معاويه فرستاد، پس آن مرد حيله ورزيد و به معاويه پيوست. سپس مردى از قبيله مراد را نيز با چهار هزار نفر فرستاد و او هم به معاويه ملحق شد ـ : امام حسن عليه ‏السلام ايستاد و خطبه‏اى خواند و پس از حمد و ثناى الهى فرمود: «شما خود مى‏دانيد كه به هيچ پيمانى وفا نمى‏كنيد و به هيچ قرارى كه شما بگذاريد، اطمينانى نيست. مرادى و پيش از او كندى را بر گزيديد؛ ولى پيمان شكستند و خيانت كردند». عدّه‏اى برخاستند و گفتند: اگر آن دو، خيانت كردند، ما وفاداريم و خيانت نمى‏كنيم. امام عليه ‏السلام به آنان فرمود: «هرگز، و ليكن من حجّت را بر شما تمام مى‏كنم، با آن كه مى‏دانم چه انديشه بدى در سر مى‏پرورانيد