امام صادق عليه السلام:پدرم امام باقر، از جدّم على بن حسين و وى از پدرش حسين بن على، سرور شهيدان و وى از پدرش اميرالمؤمنين عليهم السلام برايم نقل كرد كه روزى پيروان دين هاى پنجگانه: يهود، مسيحيّت، طبيعت پرستان، دوگانه پرستان و مشركان عرب، با رسول خدا نشستى داشتند. يهوديان گفتند: ما مى گوييم عُزَير، پسر خداست. آمده ايم ببينيم تو چه مى گويى؟ اگر سخن ما را بگويى، پس در دستيابى به حقيقت، از تو پيشى گرفته، برتريم و اگر با ما مخالفت كنى، با تو مجادله مى كنيم. مسيحيان گفتند: ما مى گوييم مسيح، پسر خداست و با او يكى است. آمده ايم ببينيم تو چه مى گويى؟ اگر از رأى ما پيروى كنى، در باور به اين حقيقت، بر تو پيشى گرفته، برتريم و اگر مخالفت كنى، با تو مجادله خواهيم كرد. طبيعت گرايان گفتند: ما مى

امام عسكرى عليه السلام:به پدرم امام هادى عليه السلام گفتم: آيا رسول خدا با يهوديان و مشركان، زمانى كه وى را مورد عتاب قرار مى دادند، مناظره مى كرد و آيا [هنگامى كه آنان محاجّه مى كردند] با آنان محاجّه مى نمود؟ فرمود: «بلى، بارها و بارها! از جمله آنها همانى است كه خدا از قول مشركان نقل كرده است: و گفتند: اين چه پيامبرى است كه غذا مى خورد و در بازارها راه مى رود. چرا فرشته اى به سوى او نازل نشده؟ تا آن جا كه مى فرمايد: مردى افسون شده؛ و گفتند: چرا اين قرآن، مردى بزرگ از [آن] دو شهر، فرود نيامده است. و نيز قول خداوند ـ عزّوجل ـ كه مى فرمايد: و گفتند: تا از زمين، چشمه اى بر ما نجوشانى، هرگز به تو ايمان نخواهيم آورد… تا آن جا كه مى فرمايد: كتابى بخوانيم آن را…. و در پايان به وى گفته شد:

مصباح الزائر:بعضى از اصحاب ما گفته اند ۱۶: محمّد بن على بن ابى قُرّه گويد: دعاى «نُدبه» را از كتاب محمّد بن حسن بن سنان بَزوفَرى نقل كرده ام. او گفته است كه اين دعا براى صاحب الزمان عليه السلام [از آن حضرت روايت شده] است و مستحب است كه آن را در عيدهاى چهارگانه بخوانند. و دعا اين است: «خدا را سپاس، كه پروردگار جهانيان است و درود خداوند بر سَرور ما، محمّد كه پيامبر اوست ـ و سلام فراوان خدا بر او باد ـ. خداوندا! تو را سپاس بر آنچه تقدير تو درباره دوستانت جارى شده است؛ آنان كه ايشان را براى خودت و آيينت، خالص ساخته اى؛ چرا كه براى آنان نعمت فراوانى را كه پيش توست، برگزيدى؛ نعمتى هميشگى كه آن را زوال و نابودى نيست، پس از آن كه پارسايى در اين دنياى پست و [نيز درباره] زرق و برق آن را بر آنان

امام رضا عليه السلام:بدان ـ خدا تو را نيكى بياموزد ـ كه خداى والا و بلندپايه، ديرينه است و ديرينگى، صفت اوست كه خردمند را بر اين، رهنمون است كه چيزى پيش از او نبوده و در جاودانگى اش چيزى با او نيست. پس با اقرار همگان بر اين صفت اعجازگر، بر ما روشن گشت كه چيزى پيش از خدا نبوده و چيزى با خدا در پايدارى او نيست. و سخن آن كه پنداشت كه پيش از او يا همراه او چيزى هست، باطل است؛ زيرا اگر با او در بقايش چيزى مى بود، روا نبود كه او آفريدگارِ آن باشد؛ زيرا آن، همواره با او بوده است. پس چگونه آفريدگارِ كسى باشد كه همواره با او بوده است؟! و اگر پيش از خدا چيزى مى بود، نخستين، آن شى ء بود، نه اين (خدا)، و نخستين (آن شى ء)، سزاوارتر بود كه آفريدگارِ خدا باشد. پس، او خود را ـ كه والا و بلندپايه است ـ

امام صادق عليه السلامـ در باره زيارت امير المؤمنين عليه السلام ـ: اى صفوان! هرگاه برايت نيازى به درگاه خداوند پيش آمد، هرجا كه باشى، آن حضرت را با اين زيارت، زيارت كن: سلام بر تو، اى پيامبر خدا! سلام بر تو، اى برگزيده خدا! سلام بر تو، اى امين خدا! سلام بر كسى كه خداوندْ او را از ميان مخلوقاتش برگزيد و به خويش اختصاص داد. سلام بر تو، اى دوستِ خدا، تا هرگاه كه شبْ تاريك شود و ظلمتش فراگير گردد و روز، روشن شود و بتابد! سلام بر تو تا وقتى كه ساكتى خموش مى ماند و گويايى سخن مى گويد و تا خورشيد مى تابد، و رحمت و بركات خدا بر تو باد! سلام بر مولايمان امير مؤمنان، على بن ابى طالب، داراى سوابق و مناقب و بزرگوارى، و نابود كننده گُردان نيرومند و شجاعان قوى پنجه و قدرت هاىِ استوارْ پايه، ساقى

تذكرة الخواصّـ به نقل از ابن مُسَيَّب ـ: پادشاه روم به عمر نوشت:. امّا بعد؛ چند پرسش از تو دارم. از آنها مرا خبر ده. چه چيز است كه خدا آن را نيافريده؟ و چه چيز است كه خدا آن را نمى داند؟ و. على عليه السلام، نامه را خواند و بى درنگ در پشت نامه نوشت: «به نام خداوند بخشنده مهربان. امّا آنچه خدا نمى داند، سخن شماست كه مى گوييد: او فرزند و همراه و شريك دارد. «خدا، فرزندى اختيار نكرده است و با او معبودى ديگر نيست» . «نه كسى را زاده و نه از كسى زاييده شده است» . و امّا آنچه پيش خدا نيست، ستمكارى است. «و پروردگار تو به بندگان [خود]، ستمكار نيست» . و امّا آنچه همه اش دهان است، آتش است كه هر چه در آن افكنده شود، مى خورَد. و امّا آنچه همه اش پاست، آب است. و امّا آنچه همه اش چشم است،

امام على عليه السلامـ هنگامى كه تصميم به جنگ با خوارج گرفت ـ: «كشتنگاه آنان، اين سوى نُطفه (آب) است. به خدا سوگند كه ده نفر از آنان باقى نخواهد ماند و ده نفر از شما كشته نخواهد شد». ابن ابى الحديد در توضيح اين كلام امام عليه السلام گفته است: اين خبر به خاطر شهرت و كثرت نقل، نزديك به تواتر است و اين، از معجزه هاى و اَخبار تفصيلى او از امور غيبى است. خبرها دو گونه اند: بخشى، اخبار كلّى اند كه اعجازى در آنها نيست؛ مثل آن كه كسى به ياران خود بگويد: «فردا، شما بر اين گروهى كه با آن رو به رو مى شويد، پيروز خواهيد شد». اگر پيروزى به دست آمد، آن را پيش يارانش حجّت خود و معجزه قلمداد مى كند و اگر پيروز نشدند، مى گويد: «نيّت هاى شما تغيير كرد و در سخن من ترديد كرديد. لذا خداوند، يارى اش را از

الإرشادـ به نقل از سُوَيد بن غَفْله ـ: مردى پيش امير مؤمنان آمد و گفت: اى امير مومنان! من از منطقه وادى القُرى ۳ گذشتم و ديدم كه خالد بن عُرفُطه در آن جا مُرده است. براى او استغفار كن! امير مؤمنان فرمود: «دست بردار. او نمرده و نخواهد مرد تا آن كه فرماندهى سپاه گم راهى را ـ كه پرچمدار آن، حبيب بن حِماز است ـ به عهده گيرد». مردى از پايين منبر گفت: اى امير مؤمنان! به خدا سوگند، من پيرو تو هستم و تو را دوست مى دارم. فرمود: «تو كيستى؟». گفت: من حبيب بن حِماز هستم. [على عليه السلام] فرمود: «آن پرچم را برندار؛ گر چه برمى دارى و از اين در به مسجد، وارد مى شوى» و با دست به باب الفيل اشاره كرد. وقتى امير مؤمنان در گذشت و پس او حسن بن على عليهماالسلام [نيز] در گذشت وجريان حسين بن على

حسين بن محمد، از احمد بن محمد سيّارى، از ابو يعقوب بغدادى روايت كرده است كه گفت: ابن سكيت به خدمت حضرت امام رضا عليه السلام عرض كرد كه: چرا خدا موسى بن عمران را با عصا و يد بيضا (كه سفيدى آن به طورى بود كه شعاع آن بر شعاع آفتاب غلبه مى نمود) و با آلت سحر و جادو (چيزى چند كه به جادوگرى مى مانست)، فرستاد و حضرت عيسى را با آلت طبابت مبعوث گردانيد و جناب محمد را ـ صلى اللّه عليه و آله و على جميع الانبياء ـ به معجزه سخن و خطبه هاى فصيحه بليغه فرستاد؟ حضرت امام رضا عليه السلام فرمود كه:«خدا چون موسى عليه السلام را مبعوث گردانيد، سحر بر اهل عصرش غالب بود (چه ساحران در آن زمان بسيار بودند). پس از نزد خدا به سوى ايشان چيزى را آورد كه مثل آن در قوه ايشان نبود، و آورد آنچه را كه سحر ايشان به آن را

على بن محمد به طريق مرسل، از ابوالحسن حضرت امام رضا عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود كه:«خدا خير و خوبى را به تو تعليم فرمايد. بدان كه خداى تبارك و تعالى، قديم است و قديم بودن، صفت اوست كه عاقل را دلالت مى كند بر اين كه چيزى پيش از او نبوده، و نيز هيچ چيز در وجود ازلى هميشه با او نبوده، پس ظاهر شد از براى ما به اقرار و اعتراف عامه مردمان (يا همه آفريدگان به زبان حال يا مقال)، به واسطه صفتى كه ايشان را عاجز نموده كه به آن متصف شوند، كه چيزى پيش از خدا نبوده و چيزى در ماندن دائمى با او نخواهد بود. و باطل شد گفته كسى كه گمان نمود كه پيش از او، يا با او هميشه چيزى بوده است. و بيانش اين است كه اگر هميشه چيزى در ماندن با او مى بود، جائز نبود كه خدا خالق آن چيز باشد؛ زيرا كه هميشه با او