الإقبال ـ به نقل از ابو عمرو محمّد بن محمّد بن نصر سَكونى ـ :از ابو بكر احمد بن محمّد بن عثمان بغدادى خواستم دعاهاى ماه رمضان را كه عمويش ابو جعفر محمّد بن عثمان بن سعيد عَمرى مى خوانده، براى من درآورد. پس دفترى را كه جلد قرمز داشت، بيرون آورد. من، دعاهاى بسيارى را از روى آن نوشتم كه از جمله آنها، اين بود: و در هر شب از ماه رمضان، اين دعا را مى خوانى چرا كه فرشتگان دعاهاى ماه رمضان را مى شنوند و براى دعا كنندگان استغفار مى كنند، و آن دعا اين است: «خداوندا! من ستايشت را با حمد تو آغاز مى كنم و تو با نعمت خويش، توفيق دهنده بر راه درستى. يقين دارم كه تو، در جاى گذشت و رحمت، مهربان ترينِ مهربانانى و در جاى كيفر و انتقام، سرسخت ترينِ كيفردهندگانى و در جايگاه بزرگى و عظمت، بزرگ ترين جبّارانى.

مصباح المتهجّد ـ به نقل از ابو حمزه ثمالى ـ :امام سجّاد عليه السلام در ماه رمضان، همه شب را نماز مى خواند و چون سحر مى شد، اين دعا را مى خواند: «خدايا! مرا با كيفرت ادب نكن و با عقوبت غافلگيركننده ات، به من نيرنگ مزن. پروردگارا! برايم از كجا خير تواند بود، با آن كه جز از پيش تو يافت نمى شود؛ و برايم از كجا رهايى خواهد بود، با آن كه جز به يارى ات، در توان نيست؟ نه آن كه نيكى كند، از يارى و رحمتت بى نياز است و نه آن كه بدى كند و بر تو گستاخ شود و تو را ناخرسند سازد، از قلمرو قدرتت بيرون. اى پروردگار من، اى پروردگار من، اى پروردگار من!.». بگويد تا آن كه نفَس قطع شود. «تو را با تو شناختم و تو خود، مرا بر خودت راهنمايى كردى و به سويت خواندى و اگر تو نبودى، نمى دانستم كه تو چيستى. سپاس،

الإقبال ـ به نقل از ابو عمرو محمّد بن محمّد بن نصر سَكونى ـ:از ابو بكر احمد بن محمّد بن عثمان بغدادى خواستم دعاهاى ماه رمضان را كه عمويش ابو جعفر محمّد بن عثمان بن سعيد عَمرى ۱۴ مى خوانده، براى من درآورد. پس دفترى را كه جلد قرمز داشت، بيرون آورد. من، دعاهاى بسيارى را از روى آن نوشتم و از جمله آنها، اين دعا بود: «خداوندا! من ستايشت را با حمد تو آغاز مى كنم و تو با نعمت خويش، توفيق دهنده بر راه درستى. يقين دارم كه تو، در جاى گذشت و رحمت، مهربان ترينِ مهربانانى و در جاى كيفر و انتقام، سرسخت ترينِ كيفردهندگانى و در جايگاه بزرگى و عظمت، بزرگ ترين جبّارانى. ۱۵ خداوندا! اذنم داده اى تا تو را بخوانم و از تو بخواهم. پس، اى شنوا! ستايشم را بشنو، و اى مهربان! دعايم را اجابت كن، و اى آمرزنده!

مصباح المتهجّد ـ به نقل از ابو حمزه ثمالى ـ:امام سجّاد عليه السلام در ماه رمضان، همه شب را نماز مى خواند و چون سحر مى شد، اين دعا را مى خواند: «خدايا! مرا با كيفرت ادب نكن و با عقوبت غافلگيركننده ات، به من نيرنگ مزن. پروردگارا! برايم از كجا خير تواند بود، با آن كه جز از پيش تو يافت نمى شود؛ و برايم از كجا رهايى خواهد بود، با آن كه جز به يارى ات، در توان نيست؟ نه آن كه نيكى كند، از يارى و رحمتت بى نياز است و نه آن كه بدى كند و بر تو گستاخ شود و تو را ناخرسند سازد، از قلمرو قدرتت بيرون. اى پروردگار من، اى پروردگار من، اى پروردگار من!.». بگويد تا آن كه نفَس قطع شود. «تو را با تو شناختم و تو خود، مرا بر خودت راهنمايى كردى و به سويت خواندى و اگر تو نبودى، نمى دانستم كه تو چيستى. سپاس،

امام على عليه السلامـ در سخنش با كوفيان ـ: اى مردم! شما را به جهاد با اين گروه (شاميان) فرا خواندم، نكوچيديد، به گوشتان رساندم، پاسخ نداديد، پندتان دادم، نپذيرفتيد. حاضرانى هستيد همچون غايبان! بر شما حكمت مى خوانم، از آن رويگردان مى شويد، با موعظه هاى رسا پندتان مى دهم، پراكنده مى شويد. گويى درازگوشانِ رميده از شير هستيد! شما را به پيكار با ستمگران برمى انگيزم، هنوز سخنم به پايان نرسيده كه مى بينم به هر سو پراكنده و به مجالس خويش بازگشته ايد. حلقه حلقه نشسته ايد، مَثَل مى زنيد و شعر مى خوانيد و در جستجوى اخباريد، و چون پراكنده شويد، از نرخ ها مى پرسيد. جاهلانى هستيد بى دانش و غافلانى بى پارسايى و عيبجويانى بى ترس! جنگ و آمادگى براى رزم را از ياد برده ايد. دل هايتان تهى از ياد جنگ شده است و

امام صادق عليه السلامـ هنگامى كه از كوفه ياد كرد ـ: به زودى، كوفه از مؤمنان تخليه مى گردد و دانش در آن فرو مى رود، همان گونه كه مار در سوراخش فرو مى رود. پس دانش، در شهرى كه قُم ناميده مى شود، آشكار مى گردد و آن شهر، جايگاه دانش و فضيلت مى گردد، چنان كه ناتوان در [شناخت] دين، بر روى زمين يافت نمى شود، حتّى زنان پرده نشين؛ و اين پيشگويى، در نزديكى آشكار شدن قائم ما تحقّق مى يابد. پس خداوند، قم و مردمانش را جانشينان حجّت مى گرداند. اگر چنين نباشد، زمين، اهلش را فرو مى بلعد، در حالى كه حجّتى در زمين نيست. [از آن] پس، دانش از شهر قم به همه شهرها در شرق و غرب، سرازير مى گردد تا حجّت خداوند بر مردم، تمام شود و كسى نباشد كه دين و دانش، به او نرسيده باشد. پس از آن، «قائم» آشكار مى شود و وسيله

امام حسين عليه السلامـ در امر به معروف و نهى از منكر ـ: اى مردم! از آنچه خدا دوستانش را بدان پند داده، پند گيريد؛ همچون بدگويى او از كاهنانِ يهود، آن جا كه مى فرمايد: «چرا علماى ربّانى و دانشمندانشان، آنان را از گفتار گناه آلودشان نهى نمى كنند؟» و مى فرمايد: «كافران بنى اسرائيل، لعنت شدند» تا آن جا كه فرمايد: «چه بد بود آنچه كردند» و خداوند، ايشان را نكوهش كرد؛ زيرا از ستمكارانى كه در ميانشان بودند، زشتى و فساد، بسيار ديدند، ولى به طمع بهره اى كه از آن ستمگران مى بردند و از بيم آن كه بى نصيب بمانند، ايشان را نهى نمى كردند؛ در حالى كه خدا مى فرمايد: «و از مردم نترسيد و از من پروا كنيد» و نيز مى فرمايد: «مردان و زنان مؤمن، برخى دوست برخى ديگرند؛ امر به معروف و نهى از منكر مى كنند» .

عيسى عليه السلام:به حقيقت مى گويم: بدترينِ مردم، مرد دانشمندى است كه دنيايش را بر دانشش ترجيح داده و آن را دوست دارد و مى طلبد و براى (تحصيل) آن مى كوشد و حتّى اگر مى توانست مردم را در سرگردانى بگذارد، مى گذاشت. گستره نور خورشيد به چه كار نابينا مى آيد، وقتى كه آن را نمى بيند؟ همين گونه، دانش به كار دانشمند نمى آيد، هنگامى كه به آن عمل نمى كند. ميوه هاى درخت، بسيار است؛ ولى همه آنها سودمند و خوردنى نيستند. دانشمندان هم فراوان اند؛ ولى همه آنها از دانش خود، بهره نمى برند و زمين فراخ است؛ ولى همه آن مسكونى نيست. سخنرانان، بسيارند؛ ولى همه سخنانشان در خور تصديق نيست. پس خود را حفظ كنيد از دانشمندان دروغ پردازى كه پشمينه پوش و سر به زيرند، تا خطاياى خود را بدان زينت دهند و از زير ابروان خود،

بحار الأنوارـ به نقل از صحف ادريس عليه السلام ـ: اى اَخنوخ! ۲ هر كس مرا شناخت، رستگار شد و هر كس مرا باور نداشت، هلاك شد. شگفت از كسى كه مرا نمى يابد، در حالى كه هيچ گاه بدون من نيست. چگونه بدون من باشد، در حالى كه من از هر نزديكى به او نزديك ترم و حتّى از رگ گردنش به او نزديك ترم؟! اى انسان كه بنيان خويش را بزرگ مى دانى و به گاه همّت، اركان خود را نيرومند مى پندارى! آيا تو از نطفه اى بد بو آفريده نشده اى و از جاهايى كثيف بيرون نيامده اى؟ همچون آب بينى از پشتِ پدران به زِهدان زنان فرود آمدى و سپس، امر من آمد و خون بسته شده گشتى. اگر چشم ها تو را مى ديدند، پليدت مى شمردند و اگر انسان ها تو را نيك مى ديدند، ناخوشَت مى داشتند. سپس با قدرت من، استخوان دار شدى، بدون زيبايى در ظاهر و نفع در

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:يونس عليه السلام، زمانى كه ديد قومش دعوت او را نمى پذيرند و به او ايمان نمى آورند، آزرده شد و احساس بى تابى كرد. از اين رو، به پروردگارش شِكوه نمود. در بخشى از شِكوه هاى او چنين بود: اى پروردگار من! تو مرا در سى سالگى به سوى قومم مبعوث فرمودى و من، سى و سه سال در ميانشان ماندم و آنان را به ايمان آوردن به تو و تصديق رسالتم دعوت نمودم و از عذاب و نقمت تو بيمشان دادم؛ امّا آنان تكذيبم كردند و به من ايمان نياوردند، و نبوّتم را انكار نمودند و رسالتم را سبُك شمردند و مرا تهديد نمودند و ترسيدم كه مرا بكشند. پس، عذابت را بر آنان فرود آر؛ زيرا آنان قومى هستند كه ايمان نمى آورند. آن گاه خداوند به يونس عليه السلام وحى فرمود: «در ميان آنان، زن باردار و جنين و كودك خردسال

امام هادى عليه السلامـ در بخشى از رساله خود در ردّ اهل جبر و تفويض، و اثبات عدل [الهى] و امرِ بين دو امر ـ: ما در اين باره از سخن صادق عليه السلام آغاز مى كنيم: «نه جبر است و نه تفويض؛ ليكن جايگاهى بين دو جايگاه است و آن، درستى آفرينش [انسان]، و باز بودن راه [و نبود موانع]، و داشتن فرصت و داشتن توشه (مثل باركش)، و عاملى است كه فاعل را بر انجام دادن كار برانگيزاند». پس اين امور، پنج تاست كه صادق عليه السلام مجموعه فضيلت ها را با آنها گرد آورده است. پس هر گاه بنده يكى از آنها را نداشته باشد، به همان ميزان فاعل در انجام كار با مانع مواجه مى گردد. و صادق عليه السلام به اساس آنچه شناخت آن بر مردم لازم است، خبر داده و قرآن نيز در تصديق آن، سخن گفته است و محكماتِ آيات فرستاده خدا، به آن گواهى مى

شرح نهج البلاغة:روايت شده است كه محمّد بن على باقر عليه السلام به يكى از ياران خود گفت: «فلانى! چقدر از قريش و حمايت آنان از هم عليه ما ستم ديديم و شيعيان و دوستداران ما چه قدر ستم ديدند! پيامبر خدا در گذشت و به مردم، خبر داده بود كه ما سزاوارترينِ مردم [در سرپرستى] بر آنان هستيم. قريش، عليه ما همدست شدند تا آن كه حكومت را از سر جاى خودش بيرون بردند و با همان حق و حجّت ما، بر ضدّ انصارْ استدلال نمودند. آن گاه، حكومت را دست به دست گرداندند تا اين كه به ما باز گشت؛ ولى باز، بيعت ما را شكستند و عليه ما جنگ به راه انداختند؛ و صاحب حكومت (على عليه السلام)، همواره در سختىِ فزاينده بود تا آن كه كشته شد. آن گاه با پسرش حسن عليه السلام بيعت شد و با او پيمانْ بسته شد؛ ولى بعدا به وى نيرنگ زدند و

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:يونس عليه السلام، زمانى كه ديد قومش دعوت او را نمى پذيرند و به او ايمان نمى آورند، آزرده شد و احساس بى تابى كرد. از اين رو، به پروردگارش شِكوه نمود. در بخشى از شِكوه هاى او چنين بود: اى پروردگار من! تو مرا در سى سالگى به سوى قومم مبعوث فرمودى و من، سى و سه سال در ميانشان ماندم و آنان را به ايمان آوردن به تو و تصديق رسالتم دعوت نمودم و از عذاب و نقمت تو بيمشان دادم؛ امّا آنان تكذيبم كردند و به من ايمان نياوردند، و نبوّتم را انكار نمودند و رسالتم را سبُك شمردند و من را تهديد نمودند و ترسيدم كه مرا بكُشند. پس، عذابت را بر آنان فرود آور؛ زيرا آنان، قومى هستند كه ايمان نمى آورند. آن گاه خداوند به يونس عليه السلام وحى فرمود: «در ميان آنان، زن باردار و جنين و كودك