امام عسكرى عليه السلام:در محضر امام صادق عليه السلام از جدال در دين سخن به ميان آمد و اين كه رسول خدا و امامان عليه السلام از اين كار نهى كرده اند. امام صادق عليه السلامفرمود: «به طور مطلق از آن نهى نشده؛ ولى از جدال به غير روش نيكو نهى شده است. مگر نشنيده ايد كه خداى ـ عزّوجلّ ـ مى فرمايد: و با اهل كتاب، جز به [شيوه اى] كه بهتر است، مجادله مكنيد و در جاى ديگر فرموده: با اندرز نيكو به راه پروردگارت دعوت كن و با آنان به [شيوه اى] كه نيكوتر است، مجادله نما. بنابراين، جدال به روش نيكو را دانشوران با دين همراه ساختند و جدال به غير روش احسن، حرام است. خدا آن را بر پيروان ما حرام ساخته است. چگونه خدا جدال را به طور كلّى حرام كرده است، در حالى كه مى فرمايد: وگفتند: هرگز كسى به بهشت در نيايد، مگر

مصباح المتهجّد:نيز هر روز، روزه دار، اين دعا را بخواند: «خداوندا! از احسان تو، بهترينش را مى خواهم و همه احسان تو، نيكوست. خداوندا! من از تو، همه احسان تو را مى خواهم. خداوندا! من از روزىِ تو، فراگيرترينش را مى خواهم و همه روزىِ تو، فراگير است. خداوندا! من از تو، همه روزىِ تو را مى خواهم. خداوندا! من از بخشش تو، گواراترينش را مى خواهم و همه بخشش تو، گواراست. خداوندا! من از تو، همه بخشش تو را مى خواهم. خداوندا! من از خير تو، نزديك ترينش را مى خواهم و همه خير تو، نزديك است. خداوندا! من از تو همه خير تو را مى خواهم. خداوندا! من از نيكى تو، بهترينش را مى خواهم و همه نيكى تو، زيباست. خداوندا! من از تو، همه نيكى تو را مى خواهم. خداوندا! تو را به چيزى مى خوانم كه هر گاه تو را به آن

تاريخ الطبرىـ به نقل از جعفر بن حُذَيفه ـ: سپاهيان درنگ ورزيدند تا آن كه فرجامِ ماه محرّم نزديك شد و على عليه السلام به مرثد بن حارث جشمى فرمان داد [تا ندا در دهد]و او هنگام غروب آفتاب، شاميان را ندا در داد: هلا كه امير مؤمنان به شما مى گويد: «همانا با شما مدارا كردم تا به سوى حق باز آييد و توبه كنيد. كتاب خداوند عز و جل را بر شما حجّت آوردم و به آن فرا خواندمتان؛ امّا از سركشى دست نكشيديد و حق را اجابت نكرديد. من به شما اعلام جنگ مى كنم. كه خدا خيانت پيشگان را دوست ندارد». سپس شاميان، غوغاگرانه به اميران و سَرانِ خويش پناه آوردند. معاويه و عمرو بن عاص برون شدند و فوج ها را آراستند و سپاه را آماده ساختند و آتش ها برافروختند. على عليه السلام [نيز] سراسرِ شب را به آماده سازى سپاه و فوج

امام باقر عليه السلام:آن گاه كـه امير مـؤمنـان عليه السلام از صـفّين باز مى گشت، به فرزندش حسن عليه السلام نوشت: «به نام خداوند بخشنده مهربان. از پدرى كه در آستانه فناست، و چيرگى زمان را پذيراست، زندگى را پشت سر نهاده، به گردش روزگار گردن داده، نكوهنده اين جهان است، جاى گيرنده در سراهاى مردگان و فردا، كوچنده از آن؛ به فرزندى آرزومندِ آنچه به دست نايد، رونده راهِ كسى كه به جهان نيستى درآمده، آماج بيمارى ها، گروگان روزگار، در تيررسِ بلاها و خود، دنيا را گوش به فرمان؛ سوداگر [دنياى پُر] فريب است، وامدارِ مرگ ها، اسيرِ مرگ، هم سوگند اندوه ها، هم نشين غم ها، آماج آفت ها، زمين خورده شهوت ها، و جانشين مردگان! امّا بعد؛ همانا من از پشت كردنِ دنيا به خود و سركشى روزگار بر خويش و روى آوردن آخرت

شرح الأخبارـ به نقل از عبد اللّه بن عبّاس ـ: على امير مؤمنان، مرا به سوى خوارجِ حَروريه روانه كرد تا با ايشان سخن گويم؛ و من چنين كردم. آنان گفتند: حكم تنها از آنِ خداست! گفتم: آرى؛ امّا مگر در قرآن نمى خوانيد كه خداى عز و جل فرموده است: «دو عادل از ميان شما در آن داورى كنند» و نيز فرموده: «و اين كه ميان ايشان بر پايه آنچه خداوند نازل فرموده، حكم كنى» ؛ و همچنين: «پس داورى از خويشانِ مرد و داورى از خويشانِ زن بر گزينيد» ؟ برخى از شما شاهد بوديد كه پيامبر خدا، سعد را در [ماجراى] بنى قريظه داور ساخت و آن گاه كه وى به حق درباره ايشان داورى كرد، پيامبر صلى الله عليه و آله داورى اش را جارى ساخت و [به وى]فرمود: «به راستى كه تو با همان حكم خدا كه از فراز هفت آسمان نازل كرده، درباره آنان