حدیث دربارهپرهيز از حرام ها

دانشنامه عقاید اسلامی ج ۴، ص ۴۶۶، ح ۳۷۱۴

امام علی علیه‌السلام

پرهيز از حرام ها

الإمام عليّ عليه السلام:مَن عَرَفَ كَفَّ. ۱

امام على عليه السلام:هر كه [خدا را] شناخت، [از انجام دادن محرمات] باز ايستاد.

۱.غرر الحكم: ح 7645، عيون الحكم والمواعظ: ص 428 ح 7269.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عقلی و علمی عقل و جهل نشانه های عقل +4 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

۲

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه خدا و عظمت او را بشناسد، كام از كلام و درون از طعام، باز مى دارد و نفس خويش را به روزه و شب زنده دارى رام مى كند.

امام رضا عليه السلام:اگر گوينده اى بگويد: «چرا مردم به اقرار به خدا و پيامبر و حجّتش و به آنچه از نزد خدا آورده است، فرمان يافتند؟»، گفته مى شود: به خاطر علّت هايى فراوان. يكى اين كه: آن كه به خدا اقرار نكند، از نافرمانى او نپرهيزد و از ارتكاب گناهان كبيره، باز نَايستد و هيچ كس را در آنچه از تباهى و ستم دوست بدارد و لذّت برد، نپايد و چون مردم اين گونه كنند و هر انسانى آنچه را دوست داشته باشد و هوس كند، انجام بدهد، بى آن كه كسى را بپايد، موجب تباهى همه مردم و پريدن هر يك به ديگرى مى شود و ناموس و دارايى يكديگر را غصب مى كنند و خونريزى و اسارت را روا مى شمرند و همديگر را بدون حق و يا گناهى مى كشند و اين، موجب خرابى دنيا و هلاكت مردم و تباهى كِشت و نسل آدمى مى شود. و علّت ديگر حكيم بودن خدا اين است كه كسى حكيم نيست و به حكمت، توصيف نمى شود، مگر آن كه از تباهى باز دارد و به صلاح، فرمان دهد و از ستم، پرهيز دهد و از زشتكارى ها نهى كند و باز داشتن از تباهى و فرمان دادن به صلاح و نهى از زشتكارى ها، جز پس از اقرار به خدا و شناخت فرمان دهنده و بازدارنده نيست. پس اگر مردم بدون اقرار به خدا و شناخت او رها شوند، نه فرمان به نيكى به سامان آيد و استوار شود و نه نهى از تباهى؛ زيرا فرمان دهنده و نهى كننده اى نخواهد بود. و علّت ديگر اين كه ما مردم را مى بينيم كه فسادهايى پنهانى و به دور از چشم مردم مى كنند كه اگر اقرار به خدا و بيم او در نهان نباشد، هر كس چون با شهوت و خواسته خود تنها شود، هيچ كس را در ترك معصيت و هتك حرمت و ارتكاب گناهان كبيره نمى پايد؛ چون كار خود را پوشيده از چشم مردم و بدون مراقب مى بيند و در اين، هلاكت همه مردمان است. پس بر پا بودن مردم و صلاح آنان، جز با اقرار آنان به وجود عالمى باخبر و آگاه از سرّ و نهان كه به صلاح، فرمان دهنده و از تباهى، نهى كننده است و هيچ پنهانى بر او پوشيده نيست، نباشد؛ تا بدين گونه باز ايستند و از انواع تباهى تهى شوند.