فیلترها
نتایج جستجو برای «عذاب دوزخ»: ۲۶ حدیث
الإمام الحسن عليه السلام:العَقلُ أفضَلُ ما وَهَبَهُ اللّهُ تَعالى لِلعَبدِ؛ إذ بِهِ نَجاتُهُ فِي الدُّنيا مِن آفاتِها وسَلامَتُهُ فِي الآخِرَةِ مِن عَذابِها. ۱
امام حسن عليه السلام:خرد، بهترين بخشش خداوند متعال به بنده است؛ زيرا بِدان از آفت هاى دنيا مى رَهد و از عذاب دوزخ در امان مى ماند.
۱.إرشاد القلوب: ص 199.
مسند ابن حنبل عن عَبد اللّهِ بن سائِب:سَمِعتُ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله يَقرَأُ بَينَ الرُّكنِ اليَمانِيِّ والحَجَرِ: «رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنيا حَسَنَةً وفِي الآخِرَةِ حَسَنَةً وقِنا عَذابَ النّارِ» ۱.
مسند ابن حنبلـ به نقل از عبد اللّه بن سائب ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله را بين رُكن يَمانى و حجر الأسود ديدم كه مى گفت: «خدايا! در دنيا به ما نيكى اى عطا كن، و در آخرت هم به ما نيكى اى عطا كن و ما را از [عذاب] دوزخ، نگه بدار» .
۱.مسند ابن حنبل: ج 5 ص 251 ح 15399.
الإمام زين العابدين عليه السلام: ألا ومَنِ اشتاقَ إلَى الجَنَّةِ سَلا ۱ عَنِ الشَّهَواتِ، ومَن أشفَقَ مِنَ النّارِ رَجَعَ عَنِ المُحَرَّماتِ، ومَن زَهِدَ فِي الدُّنيا هانَت عَلَيهِ المَصائِبُ.
ألا إنَّ للّهِِ عِبادا كَمَن رَأى أهلَ الجَنَّةِ فِي الجَنَّةِ مُخَلَّدينَ، وكَمَن رأى أهلَ النّارِ فِي النّارِ مُعَذَّبينَ، شُرورُهُم مَأمونَةٌ، وقُلوبُهُم مَحزونَةٌ، أنفُسُهُم عَفيفَةٌ، وحَوائِجُهُم خَفيفَةٌ، صَبَروا أيّاما قَليلَةً، فَصاروا بِعُقبى راحَةٍ طَويلَةٍ، أمَّا اللَّيلَ فَصافّونَ أقدامَهُم، تَجري دُموعُهُم عَلى خُدودِهِم وهُم يَجأَرونَ إلى رَبِّهِم، يَسعَونَ في فَكاكَ رِقابِهِم، وأمَّا النَّهارَ فَحُلَماءُ، عُلماءُ، بَرَرَةٌ، أتقِياءُ، كَأَنَّهُمُ القِداحُ، قَد بَراهُمُ الخَوفُ مِنَ
امام زين العابدين عليه السلام: بدانيد كه هر كس مشتاق بهشت باشد، از هوسهاى خويش غافل مىشود و آن كه از آتش بهراسد، از حرامها روى مىگرداند و آن كه به دنيا بىرغبت باشد، مصيبتها بر او آسان مىگردند.
بدانيد كه خداوند، بندگانى دارد كه [در دنيا] چونان كسى هستند كه بهشتيان را در بهشت، جاويدان مىبيند، و نيز چونان كسى هستند كه دوزخيان را در دوزخ، معذّب مىبيند. گزندشان به كس نمىرسد و دلهايشان اندوهناك است، جانهايشان خويشتندار و نيازهايشان اندك. چند روزه اندك [ـِ دنيا]را تحمّل كردهاند و در نتيجه، به فرجامى آسوده و بىپايان، دست يافتهاند. شبهنگام، برپا مىخيزند و اشكهايشان بر گونههايشان روان مىشود و به پروردگار خويش پناه مىبرند، و براى آزادىِ خود [از عذاب دوزخ] مىكوشند.
ولى روز
۱.سَلَوتُ: أي صَبَرتُ (مجمع البحرين: ج 2 ص 875 «سلا»).
۲.الكافي: ج 2 ص 132 ح 15 عن أبيحمزة عن الإمام الباقر عليه السلام، تحف العقول: ص 281، كنز الفوائد: ج 1 ص 90 عن نوف البكالي عن الإمام عليّ عليه السلام وكلاهما نحوه، بحار الأنوار: ج 73 ص 43 ح 18؛ عيون الأخبار لابن قتيبة: ج 2 ص 353، البداية والنهاية: ج 8 ص 6 وزاد فيه «ومن طلب الجنّة سارع إلى الطاعات» بعد «المحرّمات» وليس فيهما «قد براهم الخوف من العبادة» و «من ذِكر النار وما فيها»، كنز العمّال: ج 3 ص 719 ح 8565 وراجع: مختصر تاريخ دمشق: ج 26 ص 222.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله: عوذوا بِاللّهِ مِن عَذابِ القَبرِ ومِن عَذابِ جَهَنَّمَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: از عذاب قبر و از عذاب دوزخ، به خدا پناه ببريد.
۱.السنن الكبرى للنسائي: ج 4 ص 462 ح 7946 عن أبي هريرة، كنز العمّال: ج 1 ص 484 ح 2119.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله: توبوا إلَى اللّهِ مِن فُضولِ الدُّنيا وسَيِّئاتِ أعمالِكُم؛ تَنجوا مِن شِدَّةِ العَذابِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: از زوايدِ دنيا و كردارهاى بد خويش، به درگاه خدا توبه كنيد تا از سختى عذاب [دوزخ]، نجات يابيد.
۱.مستدرك الوسائل: ج 12 ص 54 ح 13496 نقلاً عن القطب الراوندي في لبّ اللباب.
الإمام عليّ عليه السلام: زِيارَةُ بَيتِ اللّه أمنٌ مِن عَذابِ جَهَنَّمَ. ۱
امام على عليه السلام: زيارت خانه خدا، امان از عذاب دوزخ است.
۱.غرر الحكم: ح 5473، عيون الحكم والمواعظ: ص 276 ح 5025.
عيون أخبار الرضا بإسناده عن الحسين بن عليّ عليه السلام:قالَ أميرُ المُؤمِنينَ عليه السلام في قَولِ اللّهِ عز و جل: «هُوَ الَّذِى خَلَقَ لَكُم مَّا فِى الْأَرْضِ جَمِيعًا ثُمَّ اسْتَوَى إِلَى السَّمَآءِ فَسَوَّاهُنَّ سَبْعَ سَمَـوَ تٍ وَ هُوَ بِكُلِّ شَىْ ءٍ عَلِيمٌ» ۱ قالَ: «هُوَ الَّذِى خَلَقَ لَكُم مَّا فِى الْأَرْضِ جَمِيعًا» لِتَعتَبِروا ولِتَتَوَصَّلوا بِهِ إلى رِضوانِهِ وتَتَوَقَّوا بِهِ مِن عَذابِ نيرانِهِ، «ثُمَّ اسْتَوَى إِلَى السَّمَآءِ» أخَذَ في خَلقِها وإتقانِها، «فَسَوَّاهُنَّ سَبْعَ سَمَـوَ تٍ وَ هُوَ بِكُلِّ شَىْ ءٍ عَلِيمٌ» ولِعِلمِهِ بِكُلِّ شَيءٍ عَلِمَ المَصالِحَ، فَخَلَقَ لَكُم كُلَّ ما فِي الأَرضِ لِمَصالِحِكُم يا بَني آدَمَ. ۲
عيون أخبار الرضا عليه السلامـ به سندش، از امام حسين عليه السلام ـ: اميرمؤمنان، درباره گفته خداوند عز و جل كه: «اوست كه همه آنچه را كه در زمين است، براى شما آفريد، سپس به آسمان پرداخت و آنها را به [شكل] هفت آسمان، ترتيب داد، و او به همه چيز، داناست» ، فرمود: « «اوست كه همه موجودات زمين را براى شما آفريد» تا عبرت گيريد و با آن به رضوانش برسيد و از عذاب دوزخش محفوظ بمانيد. «سپس به آسمان پرداخت» و به آفرينش و استوار كردن آنها آغازيد «و آنها را به شكل هفت آسمان، ترتيب داد، و او به همه چيز، داناست» و به دليل همين دانايى به همه چيز، مصلحت ها را مى داند و تمام موجودات زمين را براى مصلحت شما فرزندان آدم، آفريده است».
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عقلی و علمیعلم و حکمتتفسیر یا تاویل برخی آیات +1 مورد دیگر
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:مَن عَرَضَت لَهُ دُنيا وآخِرَةٌ فَاختارَ الدُّنيا عَلَى الآخِرَةِ، لَقِيَ اللّهَ يَومَ القِيامَةِ ولَيسَت لَهُ حَسَنَةٌ يَتَّقي بِهَا النّارَ، ومَنِ اختارَ الآخِرَةَ عَلَى الدُّنيا وتَرَكَ الدُّنيا رَضِيَ اللّهُ عَنهُ وغَفَرَ لَهُ مَساوِئَ عَمَلِهِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه به او [كارى از] دنيا و [كارى از] آخرت عرضه شود و او دنيا را بر آخرت برگزيند، روز قيامت، خداوند را در حالى ديدار مى كند كه حتّى يك حسنه هم ندارد تا با آن، خود را از آتش نگه بدارد؛ و هر كس آخرت را بر دنيا مقدّم بدارد و [كار] دنيا را وا گذارد، خداوند از او خشنود مى گردد و كارهاى بدش را مى آمرزد.
۱.كتاب من لا يحضره الفقيه: ج 4 ص 14 ح 4968 عن الحسين بن زيد عن الإمام الصادق عن آبائه عن الإمام عليّ عليهم السلام، بحار الأنوار: ج 73 ص 103 ح 92.
عنه صلى الله عليه و آله:مَن عَرَضَت لَهُ الدُّنيا وَالآخِرَةُ فَأَخَذَ الآخِرَةَ وتَرَكَ الدُّنيا فَلَهُ الجَنَّةُ، وإن أخَذَ الدُّنيا وتَرَكَ الآخِرَةَ فَلَهُ النّارُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس دنيا و آخرت برايش پيش بيايد و او آخرت را بگيرد و دنيا را وا گذارد، بهشت براى او خواهد بود، و اگر دنيا را بگيرد و آخرت را وا گذارد، براى او آتش خواهد بود.
۱.كنز العمّال: ج 3 ص 227 ح 6276 نقلاً عن ابن عساكر عن أبي هريرة وابن عبّاس؛ جامع الأخبار: ص 296 ح 805 عن جابر بن عبد اللّه نحوه.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه بى فكر و تأمّل، خود را در دنيا بيفكند، خويش را در آتش افكنده است.
أعلام الدين عن أبي سعيد الخُدريّ:سَمِعتُ رَسولَ اللّه صلى الله عليه و آله يَقولُ لِرَجُلٍ يَعِظُهُ:. لَيَجيئَنَّ أقوامٌ يَومَ القِيامَةِ لَهُم حَسَناتٌ كَأَمثالِ الجِبالِ، فَيُؤمَرُ بِهِم إلَى النّارِ.
فَقيلَ: يا نَبِيَّ اللّهِ، أمُصَلّونَ كانوا؟
قالَ: نَعَم، كانوا يُصَلّونَ ويَصومونَ، ويَأخُذونَ وَهنا مِنَ اللَّيلِ، لكِنَّهُم كانوا إذا لاحَ لَهُم شَيءٌ مِن أمِر الدُّنيا وَثَبوا عَلَيِه. ۱
أعلام الدينـ به نقل از ابو سعيد خُدرى ـ: شنيدم كه پيامبر خدا به مردى اندرز مى دهد و مى فرمايد: «. روز قيامت، مردمانى مى آيند كه به اندازه كوه ها كار نيك دارند؛ امّا امر مى شود كه آنان را به آتش ببرند».
گفته شد: اى پيامبر خدا! آيا نمازگزار هم بوده اند؟
فرمود: «آرى. نماز مى خوانده اند، روزه مى گرفته اند و پاسى از شب را هم به عبادت مى گذرانده اند؛ ليكن آدم هايى بوده اند كه هر گاه چشمشان به چيزى از دنيا مى افتاد، به طرف آن مى شتافتند».
۱.أعلام الدين: ص 343، بحار الأنوار: ج 77 ص 186 ح 10.
المحجّة البيضاء عن طلحة:انطَلَقَ رَجُلٌ ذاتَ يَومٍ فَنَزَعَ ثِيابَهُ وتَمَرَّغَ في الرَّمْضاءِ وكانَ يقولُ لنفسِهِ: ذُوقِي وعَذابُ جَهَنَّمَ أشَدُّ حَرّا! أجِيفَةٌ بالليلِ بَطَّالَةٌ بالنهارِ؟! فبَيْنا هُو كذلكَ إذ أبصَرَ النبيَّ صلى الله عليه و آله في ظِلِّ شَجَرَةٍ فَأتاهُ فقالَ: غَلَبَتنِي نَفسِي، فقالَ لَهُ النبيُّ صلى الله عليه و آله: ألَمْ يَكُنْ لكَ بُدٌّ مِنَ الذي صَنَعتَهُ؟ أمَا لقد فُتِحَتْ لكَ أبوابُ السماءِ وبَاهَى اللّهُ عز و جل بكَ الملائكَةَ. ثُمّ قالَ لأصحابِهِ: تَزَوَّدُوا مِن أخِيكُم، فَجَعَلَ الرجلُ يقولُ لَهُ: يا فلانُ، ادْعُ لِي ۱.
المحجّة البيضاءـ به نقل از طلحه ـ: يك روز مردى جامه خود را از تن در آورد و در ميان شن هاى داغ، شروع به غلتيدن كرد و با خود مى گفت: بچش، كه عذاب دوزخ داغ تر است. آيا شب [همچون]مُردارى و روز، بيكاره؟!
آن مرد در همين حال، چشمش به پيامبر صلى الله عليه و آله افتاد كه در سايه درختى ايستاده بود. پس، خدمت ايشان آمد و گفت: نَفْسَم بر من چيره شد.
پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود: «آيا چاره اى جز اين كار نداشتى؟ بدان كه درهاى آسمان براى تو گشوده شد و خداوند عز و جل به وجود تو بر فرشتگانش افتخار كرد».
آن گاه به يارانش فرمود: «از برادر خود، توشه بستانيد».
اين شد كه هر كس به او مى گفت: فلانى! براى من دعا كن.
۱.المحجّة البيضاء: ج 8 ص 68 ح 1.
عنه صلى الله عليه و آله:تَجاوَزوا عَن ذُنوبِ النّاسِ يَدفَعِ اللّهُ عَنكُم بِذلكَ عَذابَ النّارِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:از گناهان مردم در گذريد تا خداوند بدين سبب، عذاب دوزخ را از شما دور گردانَد.
۱.تنبيه الخواطر: ج 2 ص 120.
عنه صلى الله عليه و آله:رَبَّنا آمَنّا فَاغفِر لَنا ذُنوبَنا وكَفِّر عَنّا سَيِّئاتِنا وتَوَفَّنا مَعَ الأَبرارِ، رَبَّنا وآتِنا ما وَعَدتَنا عَلى رُسُلِكَ ولا تُخزِنا يَومَ القِيامَهِ إنَّكَ لا تُخلِفُ الميعادَ، رَبَّنا أمَتَّنَا اثنَتَينِ وأحيَيتَنَا اثنَتَينِ فَاعتَرَفنا بِذُنوبِنا فَهَل إلى خُروجٍ مِن سَبيلٍ.
رَبَّنَا اصرِف عَنّا عَذابَ جَهَنَّمَ إنَّ عَذابَها كانَ غَراماً، رَبَّنا هَب لَنا مِن أزواجِنا وذُرِّيّاتِنا قُرَّةَ أعيُنٍ وَاجعَلنا لِلمُتَّقينَ إماماً، رَبَّنا عَلَيكَ تَوَكَّلنا وإلَيكَ أنَبنا وإلَيكَ المَصيرُ.
رَبَّنا لا تَجعَلنا فِتنَةً لِلَّذينَ كَفَروا، رَبَّنَا اغفِر لَنا ولِاءِخوانِنَا الَّذينَ سَبَقونا بِالإِيمانِ، ولا تَجعَل في قُلوبِنا غِلّاً لِلَّذينَ آمَنوا،
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:پروردگارا! ايمان آورديم.پس، گناهانمان را بيامرز و خطاهايمان را بپوشان و ما را با نيكانْ بميران.
پروردگارا! آنچه به وسيله پيامبرانت به ما وعده داده اى، به ما عطا كن و روز قيامت، خوارمان مگردان. همانا تو از وعده [ات] تخلّف نمى كنى.
پروردگارا! ما را دو بار ميراندى و دو بار زنده كردى. پس به گناهانمان اعتراف كرديم. پس آيا راهى براى بيرون رفتن هست؟
پروردگارا! عذاب دوزخ را از ما بگردان، كه عذاب آن، هميشگى و هلاكت بار است.
پروردگارا! از همسران و فرزندان ما براى ما نور چشمى عطا كن و ما را پيشواى پرهيزگاران قرار بده.
پروردگارا! بر تو تكيه كرديم و به سوى تو روى آورديم و بازگشت، به سوى توست.
پروردگارا! ما را وسيله آزمايش كافران، قرار مده.
پروردگارا! ما را و
۱.الإقبال: ج 1 ص 403، بحار الأنوار: ج 98 ص 63 ح 2 وص 81 ح 2.
مسند ابن حنبل عن عَبد اللّهِ بن سائِب:سَمِعتُ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله يَقرَأُ بَينَ الرُّكنِ اليَمانِيِّ والحَجَرِ: «رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنيا حَسَنَةً وفِي الآخِرَةِ حَسَنَةً وقِنا عَذابَ النّارِ» ۱.
مسند ابن حنبلـ به نقل از عبد اللّه بن سائب ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله را بين رُكن يَمانى و حجر الأسود ديدم كه مى گفت: «خدايا! در دنيا به ما نيكى اى عطا كن، و در آخرت هم به ما نيكى اى عطا كن و ما را از [عذاب] دوزخ، نگه بدار» .
۱.مسند ابن حنبل: ج 5 ص 251 ح 15399.
الإمامُ الكاظمُ عليه السلام:كانَ في بني إسرائيلَ رجُلٌ مؤمنٌ، و كانَ لَهُ جارٌ كافِرٌ، فكانَ يَرفُقُ بالمؤمنِ و يُولِيهِ المَعروفَ في الدُّنيا، فلَمّا أنْ ماتَ الكافرُ بنى اللّهُ لَهُ بَيتا في النّارِ مِن طِينٍ، فكانَ يَقيهِ حَرَّها و يَأتيهِ الرِّزقُ مِن غَيرِها، و قيلَ لَهُ: هذا بما كُنتَ تُدخِلُ على جارِكَ المؤمِن. ۱
امام كاظم عليه السلام:در ميان بنى اسرائيل مردى مؤمن بود كه همسايه كافرى داشت. او با آن مرد مؤمن رفتارى نرم داشت و به وى نيكى مى كرد. وقتى آن كافر از دنيا رفت خداوند در دوزخ خانه اى گِلى برايش ساخت كه او را از گرماى جهنّم حفظ مى كرد و روزيش از غير دوزخ مى آمد. به او گفته شد: اين به سبب رفتارى است كه با همسايه مؤمنت داشتى.
۱.بحار الأنوار: 8/297/48.
عنه عليه السلام:و لَو فَكّروا في عَظيمِ القُدرَةِ و جَسيمِ النِّعمَةِ لرَجَعوا إلى الطَّريقِ و خافوا عذابَ الحَريقِ، و لكنّ القُلوبَ عَليلَةٌ و الأبْصارَ مَدْخولَةٌ.
أ فَلا يَنْظُرون إلى صَغيرِ ما خَلقَ: كيفَ أحكَمَ خَلْقَهُ، و أتْقَنَ تَرْكيبَهُ، و فَلقَ لَهُ السَّمعَ و البَصرَ، و سَوّى لَهُ العَظْمَ و البَشَرَ؟
انْظُروا إلى النَّملَةِ في صِغَرِ جُثَّتِها و لَطافَةِ هَيْئَتِها لا تَكادُ تُنالُ بلَحْظِ البَصَرِ و لا بمُسْتَدرَكِ الفِكَرِ، كيفَ دَبَّتْ على أرْضِها و ضَنَّتْ على رِزْقِها.
لو فَكّرْتَ في مَجاري أكْلِها، في عُلُوِّها و سُفْلِها، و ما في الجَوفِ مِن شَراسِيفِ بَطْنِها، و ما في الرّأسِ مِن عَيْنِها و اُذُنِها، لَقَضَيتَ مِن خَلْقِها عَجَبا و لَقِيتَ مِن وَصْفِها تَعَبا.
امام على عليه السلام:اگر در قدرت شگرف و نعمتهاى عظيم [خداوند] مى انديشيدند بى گمان به راه مى آمدند و از عذاب دوزخ مى هراسيدند امّا دلها بيمار است و انديشه ها آفت زده.
آيا به موجود كوچك مخلوق او نمى نگرند كه چگونه آن را استوار آفريد و اجزايش را به دقّت به هم پيوست و برايش سوراخ گوش و چشم گشود و استخوان و پوست برايش پديد آورد؟
به همين مورچه ريز و نازك اندام كه تقريبا به چشم نمى آيد و با انديشه درك نمى گردد، بنگريد كه چگونه روى زمين راه مى رود و براى به دست آوردن روزيش تلاش مى كند.
اگر در مجارى خوراك و بالا و پايين مورچه و اطراف و پهلوهاى شكمش و در چشم و گوشش بينديشى، از آفرينش او شگفت زده مى شوى و در وصف آن به زحمت مى افتى.
به خورشيد و ماه و گياه و درخت و آب و سنگ و گردش اين شب و روز
۱.بحار الأنوار: 3/26/1.
المحجّة البيضاء عن طَلحَة:انطَلَقَ رَجُلٌ ذاتَ يَومٍ فَنَزَعَ ثِيابَهُ و تَمَرَّغَ في الرَّمْضاءِ و كانَ يقولُ لنفسِهِ: ذُوقِي و عَذابُ جَهَنَّمَ أشَدُّ حَرّا! أجِيفَةٌ بالليلِ بَطَّالَةٌ بالنهارِ؟! فبَيْنا هُو كذلكَ إذ أبصَرَ النبيَّ صلى الله عليه و آله في ظِلِّ شَجَرَةٍ فَأتاهُ فقالَ: غَلَبَتنِي نَفسِي، فقالَ لَهُ النبيُّ صلى الله عليه و آله: أ لَمْ يَكُنْ لكَ بُدٌّ مِنَ الذي صَنَعتَهُ؟ أمَا لقد فُتِحَتْ لكَ أبوابُ السماءِ و بَاهَى اللّهُ عزّ و جلّ بكَ الملائكَةَ. ثُمّ قالَ لأصحابِهِ: تَزَوَّدُوا مِن أخِيكُم، فَجَعَلَ الرجلُ يقولُ لَهُ: يا فلانُ، ادْعُ لِي ۱. ۲
المحجّة البيضاءـ به نقل از طلحه ـ: يك روز مردى جامه خود را از تن درآورد و در ميان شنهاى داغ شروع به غلتيدن كرد، و با خود مى گفت: بچش، كه عذاب دوزخ داغتر است. آيا شب [همچون]مردارى و روز بيكاره؟! آن مرد در همين حال چشمش به پيامبر افتاد كه در سايه درختى ايستاده بود. پس، خدمت آن حضرت آمد و عرض كرد: نَفْسَم بر من چيره شد. پيامبر به او فرمود: آيا چاره اى جز اين كار نداشتى؟ بدان، كه درهاى آسمان براى تو گشوده شد و خداوند عزّ و جلّ به وجود تو بر فرشتگانش افتخار كرد. آن گاه به اصحابش فرمود: از برادر خود توشه بستانيد. اين شد كه هر كس به او مى گفت: فلانى، براى من دعا كن.
عنه صلى الله عليه و آله:تَجاوَزوا عَن ذُنوبِ النّاسِ يَدفَعِ اللّهُ عَنكُم بِذلكَ عَذابَ النّارِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:از گناهان مردم در گذريد، تا خداوند بدين سبب عذاب دوزخ را از شما دور گرداند.
۱.تنبيه الخواطر: 2/120.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:مَن عَرَضَت لَهُ دُنيا وآخِرَةٌ فَاختارَ الدُّنيا عَلَى الآخِرَةِ، لَقِيَ اللّهَ يَومَ القِيامَةِ ولَيسَت لَهُ حَسَنَةٌ يَتَّقي بِهَا النّارَ، ومَنِ اختارَ الآخِرَةَ عَلَى الدُّنيا وتَرَكَ الدُّنيا رَضِيَ اللّهُ عَنهُ وغَفَرَ لَهُ مَساوِئَ عَمَلِهِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه به او [كارى از] دنيا و [كارى از] آخرت عرضه شود و او دنيا را بر آخرت برگزيند، روز قيامت، خداوند را در حالى ديدار مى كند كه او را حتّى يك حسنه هم نيست كه با آن، خود را از آتش نگه بدارد؛ و هر كس آخرت را بر دنيا مقدّم بدارد و [كار] دنيا را وا گذارد، خداوند از او خشنود مى گردد و كارهاى بدش را مى آمرزد.
۱.كتاب من لا يحضره الفقيه: ج 4 ص 14 ح 4968، الأمالي للصدوق: ص 515 ح 707 كلاهما عن الحسين بن زيد عن الإمام الصادق عن آبائه عن الإمام عليّ عليهم السلام، ثواب الأعمال: ص 334 ح 1 عن ابن عبّاس وأبي هريرة، عوالي اللآلي: ج 1 ص 365 ح 58 كلاهما نحوه، بحار الأنوار: ج 73 ص 103 ح 92.
نمایش ۱ تا ۲۰ از ۲۶