پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بهشت، يك خشتش از طلاست و خشتى از نقره و خشتى ديگر از ياقوت، و ملاطش مشك تيزبوى است، و كنگره هايش ياقوت سرخ و سبز و زرد، و درهايش گوناگون اند: درِ رحمت، از ياقوت سرخ است. درِ صبر، درِ كوچكى است از ياقوت سرخ كه يك لنگه دارد و حلقه ندارد. درِ شُكر، از ياقوت سفيد است و دو لنگه دارد كه فاصله ميان آنها، پانصد سال راه است. و آن، فرياد و ناله دارد و مى گويد: «بارخدايا! اهل مرا برايم بياور». [پروردگارِ] باشكوه و بزرگوار، آن را به سخن مى آورد. درِ بلا، از ياقوت زرد است و يك لنگه دارد. كسانى كه از آن وارد مى شوند، بسيار اندك اند. امّا بزرگ ترين در، بندگان شايسته، از اين در وارد مى شوند؛ يعنى اهل زهد و پارسايى، و مشتاقان خداى بلندمرتبه و پاك و انس گيرندگان با

المعجم الكبيرـ به نقل از اُمّ سلمه ـ: گفتم: اى پيامبر خدا! مرا از اين سخن خداوند، آگاه فرما: «وَ حُورٌ عِينٌ» . فرمود: «سيه چشمانى هستند سيمين بر، درشت چشم، موبور مانند پر عقاب». گفتم: اى پيامبر خدا! مرا از اين سخن او آگاه فرما: «گويى مرواريدى نهفته اند» . فرمود: «به شفافيّت دُر در صدف اند كه هيچ دستى به آنها نرسيده است». گفتم: اى پيامبر خدا! مرا از اين سخن او آگاه فرما: «در آن جا زنانى خوب و نيكويند» . فرمود: «خوب در اخلاق و نيكو در رخسارند». گفتم: اى پيامبر خدا! مرا از اين سخن او آگاه فرما: «گويى تخم مرغ زير پَرند» . فرمود: «نازكى آنها، به نازكى پوستى است كه در زير پوسته تخم مرغ مى بينى؛ يعنى همان پوست نازكى كه بر روى سفيده تخم مرغ كشيده شده است». گفتم: اى پيامبر خدا!

امام على عليه السلامـ در توصيف اهل بهشت ـ: آن گاه به جانب نگهبانان بهشت مى روند و آنان مى گويند: «سلام بر شما! خوش آمديد! به بهشت، جاودانه وارد شويد» . سپس فرزندان به ديدارشان مى آيند و بر گِردشان مى چرخند، آن گونه كه مردم دنيا بر گرد عزيزى مى چرخند. فرزندان مى گويند: «بشارت باد تو را به كرامتى كه خدا برايت آماده ساخته است!». آن گاه پسركى از ميان آن فرزندان، به حورى اى از همسرانِ او مى گويد: «فلانى آمده است» و نام او را كه در دنيا به آن خوانده مى شده است، مى برد. آن حورى مى گويد: تو خود، او را ديدى؟ مى گويد: آرى، خودم ديدمش. حورى، شادى كنان مى دود و بر درگاه بهشت مى ايستد. چون [آن بهشتى] به منزل خود مى رسد، چشمش به قسمتى از پى ساختمانش مى افتد. سنگ هايى از مرواريد را مى بيند كه

دلائل الإمامةـ به سندش، از امام حسين، از امام على عليهماالسلام، از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ: چون روز قيامت شود، منادى ندا مى دهد: «اى مردم! ديده هايتان را فرو بخوابانيد و سرهايتان را پايين بيندازيد تا فاطمه دختر محمّد، بگذرد». پس، نخستين كسى كه پوشانده مى شود و دوازده هزار حوريه از بهشت به استقبالش مى آيند و نيز پنجاه هزار فرشته، سوار بر مَركب هايى از ياقوت كه بال ها و زمام هايشان از مرواريد نو و ركاب هايشان از زِبَرجد و جهازشان از درّ است و بر هر جهازى، فرشى از ابريشم گسترده است، تا او را از صراط بگذرانند و به بهشت درآورند و بهشتيان، همديگر را به آمدنش مژده مى دهند. فاطمه عليهاالسلام، بر صندلى اى از نور مى نشيند و آنان، گِرد او مى نشينند. آن، بهشتِ فردوس است كه سقفش عرش رحمان

أنساب الأشراف:معاويه به امام حسين عليه السلام نوشت: امّا بعد، خبر كارهايى از تو به من رسيده كه آنها را از تو بعيد مى دانم. اگر آن خبرها درست باشد، با تو بر آنها موافقت نمى كنم. به جانم سوگند، كسى كه به پيمان خود و عهد و ميثاق الهى وفا كند، سزاوار وفاست؛ و اگر آنها درست نباشند، تو در ميان مردم، بيشترين سهم را از اين دارى و به بهره خود مى آغازى و به عهد خدا وفا مى كنى. مرا به قطع پيوند و بدى با خود، وادار مكن. اگر مرا انكار كنى، انكارت مى كنم و اگر به من نيرنگ بزنى، به تو نيرنگ مى زنم. از شكستن اجتماع اين امّت و بازگرداندن آنها به فتنه بپرهيز. تو مردم را تجربه كرده و آزموده اى و پدرت از تو برتر بود، و نظر كسانى كه به تو پناه مى آورند، بر او گِرد آمده بود و گمان نمى برم آنچه براى پدرت نكردند،

امام صادق عليه السلام:روزى پيامبر خدا نماز صبح را با مردم خواند. بعد از نماز، چشمش به جوانى در مسجد افتاد كه چرت مى زد و سرش پايين مى افتاد، رنگى زرد و بدنى نحيف و چشمانى گود افتاده داشت. پيامبر خدا به او فرمود: «فلانى! حالت چه طور است؟». گفت: اى پيامبر خدا! من به يقين رسيده ام. پيامبر خدا از گفته او تعجّب كرد و فرمود: «هر يقينى را حقيقتى است. حقيقت يقين تو چيست؟». گفت: اى پيامبر خدا! يقين من به راستى اندوه به جانم افكنده و شبم را به شب زنده دارى (و عبادت) و روزهاى گرمم را به تشنگى كشيدن (و روزه دارى) كشانده است و جانِ من به دنيا و آنچه در آن است، بى رغبت شده، تا آنجا كه گويى عرش پروردگارم را مى بينم كه براى رسيدگى به حساب، بر پا شده و مردم براى حساب، گرد آمده اند و من نيز در ميان آنها

امام صادق عليه السلام:پيامبر صلى الله عليه و آله بعد از اين كه نماز صبح را گزارد، به يكى از جوانان كه در مسجد بود، نگاه كرد، در حالى كه لرزان بود و سرش را پايين انداخته بود و رنگش زرد و جسمش ضعيف و چشم هايش فرو رفته بود. پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود:«چگونه صبح كردى، اى فلان؟». گفت: صبح كردم ـ اى پيامبر خدا ـ در حالى كه به درجه يقين رسيده ام. پيامبر صلى الله عليه و آله از گفته او تعجّب كرد و فرمود: «هر يقينى، حقيقتى دارد. حقيقت يقين تو چيست؟». جوان گفت: به درستى كه يقين من ـ اى پيامبر خدا ـ مرا غمگين كرده و شب ها مرا بى خواب و روزها مرا بى اشتها ساخته است. از دنيا و آنچه در آن است، روگردان شده ام و گويا عرش خدا را مى بينم كه براى حسابرسى خلق، برپا شده است، و همه مردم جمع شده