حدیث دربارهپيكار پنج شنبه

وقعة صفّين عن جندب الأزدي:لَمّا كانَ غَداةُ الخَميسِ لِسَبعٍ خَلَونَ مِن صَفَرٍ مِن سَنَةِ سَبعٍ وثَلاثينَ، صَلّى عَلِيٌّ، فَغَلَّسَ بِالغَداةِ، ما رَأَيتُ عَلِيّا غَلَّسَ بِالغَداةِ أشَدَّ مِن تَغليسِهِ يَومَئِذٍ. ثُمَّ خَرَجَ بِالنّاسِ إلى أهلِ الشّامِ فَزَحَفَ إلَيهِم، وكانَ هُوَ يَبدَؤُهُم فَيَسيرُ إلَيهِم، فَإِذا رَأَوهُ وقَد زَحَفَ استَقبَلوهُ بِزُحوفِهِم. ۱

وقعة صِفّينـ به نقل از جُندَب اَزْدى ـ: آن گاه كه صبحگاه پنج شنبه هفتم صفر سال 37 فرا رسيد، على عليه السلام در تاريكْ روشن سحر نماز گزارْد و هرگز على را نديده بودم كه در چنان هنگامى كه هوا رو به روشنى مى رفت، نماز گزارده باشد. سپس سپاه را به جانب شاميان روان كرد و به سوى ايشان تاخت و خود، نخستين كسى بود كه يورش بُرد. شاميان چون او را در حال يورش ديدند، با نيروهاى يورش بَرنده خود به رويارويى اش رفتند.

۱.وقعة صفّين: ص 232؛ تاريخ الطبري: ج 5 ص 14 وفيه «بوجوههم» بدل «بزحوفهم»، الكامل في التاريخ: ج 2 ص 372 وفيه «فلمّا كان يوم الخميس، صلّى عليّ عليه السلام بغلس، وخرج بالناس إلى أهل الشام، فزحف إليهم وزحفوا معه».

کلیدواژه‌ها سخت ترین روزها پیکار پنج شنبه

احادیث دیگر این موضوع

تاريخ الطبرىـ به نقل از زيد بن وَهْب ـ: روز چهارشنبه، دو سپاه به هم نزديك شدند و تا شب، نبردى بس سخت انجام دادند و جز براى نماز گزاردن، از جنگ دست نكشيدند. بسيارى از ايشان كشته شدند تا آن كه شباهنگام از هم جدا گشتند، حال آن كه هيچ يك را ظفر حاصل نشده بود. صبحگاهانِ فرداى آن روز، على عليه السلام نماز صبح پنج شنبه را به امامتِ ايشان ايستاد، در حالى كه هوا رو به روشنايى گذاشته بود.

الفتوحـ در بـيان پيكار پـنج شنبه ـ: عـلى عليه السلام، زرهِ پيامبر خدا را خواست و آن را بر پوشيد؛ شمشير پيامبر خدا را طلبيد و آن را بربست؛ دستار پيامبر خدا را طلب كرد و بر سر انداخت. آن گاه، اسب پيامبر خدا را فرا خواست و بر آن نشست و [چنين]سخن آغاز كرد: «الا اى مردم! هر كه امروز جانش را بفروشد، سود خواهد بُرد، كه امروز، روزى است كه روزهاى آينده از آنِ اوست. هَلا! خداى را سوگند، اگر نبود كه حدودِ [شرع]فراموش گردند، حقوقِ [الهى] تباه شوند، و ستمگران چيرگى يابند و انديشه شيطان پيروز گردد، به گشايش زندگى و خوشى آن پشت پا نمى زديم و پاى نهادن در [دلِ]مرگ را بر نمى گزيديم. هَلا كه زنان به حنا خضاب مى كنند و مردان به خون؛ و صبر، برترين سرانجام كارهاست. هَلا كه اينها، خشم هاى بَدرى، كينه هاى اُحُدى، و نهفتهْ دردهاى جاهلى است كه معاويه، اكنون آنها را كه از ياد رفته بودند، برانگيخته تا انتقام خون هاى خاندان عبد شمس را ياد آورَد. «پس با پيشوايانِ كفر قتال كنيد، كه ايشان را رسمِ سوگندْ نگه داشتن نيست. باشد كه از كردارِ خود باز ايستند!» ».

وقعة صِفّينـ به نقل از قَعقاع بن اَبرَد طُهَوى ـ: به خدا سوگند، من در روز پيكار پنج شنبه، نزديكِ على عليه السلام ايستاده بودم. [مردمِ] مَذحِج كه در جناح راست سپاه على عليه السلام بودند، با [مردمِ]عَك و جُذام و لُخم و نيز اشعرى ها ـ كه بصيرت يافته بودند ـ و همراه على عليه السلام مى جنگيدند، رويارو شدند. خداى را سوگند، آن روز چنان نبردى ديدم و از فرود آمدنِ شمشيرها بر سرها و برخوردِ سُمِ اسبان با زمين و كشتگان، چنان صدايى شنيدم كه هرگز به صدايى دلهره انگيزتر از آن، كوه ها فرو نريخته اند و آذرخش ها نغريده اند. على عليه السلام را ديدم كه ايستاده بود. به وى نزديك شدم و شنيدم كه مى گفت: «لا حَوْلَ وَل_'c7 قُوَّةَ إلّا بِاللّه؛ قدرت و قوّتى جز به اتّكاى خدا نيست، و يارى دهنده خداست». سپس، هنگام ظهر برخاست و گفت: «اى پروردگار ما! ميان ما و قوممان، به حق راهى بگشا، كه تو بهترينِ راهگشايانى» . على عليه السلام، خود، با شمشيرى آخته در كف، به مردان حمله كرد. به خدا سوگند، [تا]نزديك به يك سومِ شب، [جنگى چنان شديد برقرار بود كه]كسى جز خداوند پروردگارِ جهان ها، ما را از يكديگر جدا نساخت. آن روز، نامداران عرب كشته شدند و على عليه السلام را سه ضربه بر سر و دو ضربه بر چهره فرود آمد. [البتّه] به گفته نصر بن مزاحم، برخى گفته اند: على عليه السلام هيچ زخمى برنداشت. آن روز، خُزَيمة بن ثابت ذو شهادتين (داراى دو گواهى، كه يك گواهى اش به منزله دو گواهى بود) ر. ك: ج 13 ص 187 (خزيمة بن ثابت، ذو شهادتين). كشته شد و از شاميان، عبد اللّه بن ذى كلاع حِميَرى از پاى درآمد.