پيكار پنج شنبه

الفتوحـ در بـيان پيكار پـنج شنبه ـ: عـلى عليه السلام، زرهِ پيامبر خدا را خواست و آن را بر پوشيد؛ شمشير پيامبر خدا را طلبيد و آن را بربست؛ دستار پيامبر خدا را طلب كرد و بر سر انداخت. آن گاه، اسب پيامبر خدا را فرا خواست و بر آن نشست و [چنين]سخن آغاز كرد: «الا اى مردم! هر كه امروز جانش را بفروشد، سود خواهد بُرد، كه امروز، روزى است كه روزهاى آينده از آنِ اوست. هَلا! خداى را سوگند، اگر نبود كه حدودِ [شرع]فراموش گردند، حقوقِ [الهى] تباه شوند، و ستمگران چيرگى يابند و انديشه شيطان پيروز گردد، به گشايش زندگى و خوشى آن پشت پا نمى زديم و پاى نهادن در [دلِ]مرگ را بر نمى گزيديم. هَلا كه زنان به حنا خضاب مى كنند و مردان به خون؛ و صبر، برترين سرانجام كارهاست. هَلا كه اينها، خشم هاى بَدرى، كينه هاى

وقعة صِفّينـ به نقل از قَعقاع بن اَبرَد طُهَوى ـ: به خدا سوگند، من در روز پيكار پنج شنبه، نزديكِ على عليه السلام ايستاده بودم. [مردمِ] مَذحِج كه در جناح راست سپاه على عليه السلام بودند، با [مردمِ]عَك و جُذام و لُخم و نيز اشعرى ها ـ كه بصيرت يافته بودند ـ و همراه على عليه السلام مى جنگيدند، رويارو شدند. خداى را سوگند، آن روز چنان نبردى ديدم و از فرود آمدنِ شمشيرها بر سرها و برخوردِ سُمِ اسبان با زمين و كشتگان، چنان صدايى شنيدم كه هرگز به صدايى دلهره انگيزتر از آن، كوه ها فرو نريخته اند و آذرخش ها نغريده اند. على عليه السلام را ديدم كه ايستاده بود. به وى نزديك شدم و شنيدم كه مى گفت: «لا حَوْلَ وَل_'c7 قُوَّةَ إلّا بِاللّه؛ قدرت و قوّتى جز به اتّكاى خدا نيست، و يارى دهنده خداست». سپس،