حدیث دربارهپيكار پنج شنبه

وقعة صِفّينـ به نقل از قَعقاع بن اَبرَد طُهَوى ـ: به خدا سوگند، من در روز پيكار پنج شنبه، نزديكِ على عليه السلام ايستاده بودم. [مردمِ] مَذحِج كه در جناح راست سپاه على عليه السلام بودند، با [مردمِ]عَك و جُذام و لُخم و نيز اشعرى ها ـ كه بصيرت يافته بودند ـ و همراه على عليه السلام مى جنگيدند، رويارو شدند. خداى را سوگند، آن روز چنان نبردى ديدم و از فرود آمدنِ شمشيرها بر سرها و برخوردِ سُمِ اسبان با زمين و كشتگان، چنان صدايى شنيدم كه هرگز به صدايى دلهره انگيزتر از آن، كوه ها فرو نريخته اند و آذرخش ها نغريده اند. على عليه السلام را ديدم كه ايستاده بود. به وى نزديك شدم و شنيدم كه مى گفت: «لا حَوْلَ وَل_'c7 قُوَّةَ إلّا بِاللّه؛ قدرت و قوّتى جز به اتّكاى خدا نيست، و يارى دهنده خداست». سپس، هنگام ظهر برخاست و گفت: «اى پروردگار ما! ميان ما و قوممان، به حق راهى بگشا، كه تو بهترينِ راهگشايانى» . على عليه السلام، خود، با شمشيرى آخته در كف، به مردان حمله كرد. به خدا سوگند، [تا]نزديك به يك سومِ شب، [جنگى چنان شديد برقرار بود كه]كسى جز خداوند پروردگارِ جهان ها، ما را از يكديگر جدا نساخت. آن روز، نامداران عرب كشته شدند و على عليه السلام را سه ضربه بر سر و دو ضربه بر چهره فرود آمد. [البتّه] به گفته نصر بن مزاحم، برخى گفته اند: على عليه السلام هيچ زخمى برنداشت. آن روز، خُزَيمة بن ثابت ذو شهادتين (داراى دو گواهى، كه يك گواهى اش به منزله دو گواهى بود) ۳ كشته شد و از شاميان، عبد اللّه بن ذى كلاع حِميَرى از پاى درآمد.