حدیث دربارهپيكار پنج شنبه
الفتوحـ في ذِكرِ وَقعَةِ الخَميسِ ـ: دَعا عَلِيٌّ رضى الله عنه بِدِرعِ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله فَلَبِسَهُ، وبِسَيفِ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله فَتَقَلَّدَهُ، وبِعِمامَةِ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله فَاعتَجَرَ بِها، ثُمَّ دَعا بِفَرَسِ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله فَاستَوى عَلَيهِ وجَعَلَ يَقولُ:
أيُّهَا النّاسُ! مَن يَبِع نَفسَهُ يَربَح هذَا اليَومَ؛ فَإِنَّهُ يَومٌ لَهُ ما بَعدَهُ مِنَ الأَيّامِ، أما وَاللّهِ! أن لَولا أن تُعَطَّلَ الحُدودُ، وتَبطُلَ الحُقوقُ، ويَظهَرَ الظّالِمونَ، وتَفوزَ كَلِمَةُ الشَّيطانِ، مَا اختَرنا وُرودَ المَنايا عَلى خَفضِ العَيشِ وطيبِهِ.
ألا إنَّ خِضابَ النِّساءِ الحِنّاءُ، وخِضابَ الرِّجالِ الدِّماءُ، وَالصَّبرُ خَيرُ عَواقِبِ الاُمورِ.
ألا إنَّها إحَنٌ بَدرِيَّةٌ، وضَغائِنُ اُحُدِيَّةٌ، وأحقادٌ جاهِلِيَّةٌ، وَثَبَ بِها مُعاوِيةُ حينَ الغَفلَةِ لِيَذكُرَ بِها ثاراتِ بَني عَبدِ شَمسٍ: «فَقَـتِلُواْ أَئِمَّةَ الْكُفْرِ إِنَّهُمْ لآَ أَيْمَـنَ لَهُمْ لَعَلَّهُمْ يَنتَهُونَ» ۱. ۲
الفتوحـ در بـيان پيكار پـنج شنبه ـ: عـلى عليه السلام، زرهِ پيامبر خدا را خواست و آن را بر پوشيد؛ شمشير پيامبر خدا را طلبيد و آن را بربست؛ دستار پيامبر خدا را طلب كرد و بر سر انداخت. آن گاه، اسب پيامبر خدا را فرا خواست و بر آن نشست و [چنين]سخن آغاز كرد:
«الا اى مردم! هر كه امروز جانش را بفروشد، سود خواهد بُرد، كه امروز، روزى است كه روزهاى آينده از آنِ اوست. هَلا! خداى را سوگند، اگر نبود كه حدودِ [شرع]فراموش گردند، حقوقِ [الهى] تباه شوند، و ستمگران چيرگى يابند و انديشه شيطان پيروز گردد، به گشايش زندگى و خوشى آن پشت پا نمى زديم و پاى نهادن در [دلِ]مرگ را بر نمى گزيديم.
هَلا كه زنان به حنا خضاب مى كنند و مردان به خون؛ و صبر، برترين سرانجام كارهاست.
هَلا كه اينها، خشم هاى بَدرى، كينه هاى اُحُدى، و نهفتهْ دردهاى جاهلى است كه معاويه، اكنون آنها را كه از ياد رفته بودند، برانگيخته تا انتقام خون هاى خاندان عبد شمس را ياد آورَد. «پس با پيشوايانِ كفر قتال كنيد، كه ايشان را رسمِ سوگندْ نگه داشتن نيست. باشد كه از كردارِ خود باز ايستند!» ».