تاريخ اليعقوبى:معاويه، عبد اللّه بن مسعده را با گروه ويژه اى فرستاد و دستور داد به سوى مكّه و مدينه برود. او با هزار و هفتصد نفر به راه افتاد. چون خبر به على عليه السلام رسيد، مسيّب بن نجبه فزارى را اعزام كرد و به او فرمود: «اى مسيّب! تو از كسانى هستى كه به صلاحيت، شجاعت و دلسوزى شان اطمينان دارم. به سوى اين قوم برو و با آنان جدى و اثرگذار برخورد كن، هرچند خويشاوندانت باشند». مسيّب گفت: اى اميرمؤمنان! برايم افتخار است كه مورد اعتماد شمايم. همراه دو هزار نفر از طايفه هاى هَمْدان و طَى و ديگران به راه ا فتاد و شتابان رفت و طلايه سپاه خويش را جلو فرستاد. آنان با عبد اللّه بن مسعده برخورد كرده، جنگيدند. مسيّب هم رسيد و به نبرد با آنان پرداخت، تا آن كه مى توانست عبد اللّه بن مسعده را دستگير

نهج البلاغة:از نوف بكالى روايت است كه اين خطبه را امير مؤمنان على عليه السلام در كوفه ايراد كرد، در حالى كه بر روى سنگى ايستاده بود كه جعدة بن هبيره مخزومى براى او نهاد، بر تن او جُبّه اى پشمين بود و بند شمشيرش از پوست درخت خرما بود، در پاهايش نيز كفشى از ليف خرما بود و پيشانى اش نيز [از سجده بسيار]همچون پينه زانوى شتر. فرمود: «ستايشْ خدايى را كه سرانجام مردم و فرجام كارها به سوى اوست. او را بر نيكىِ بزرگش، بر دليلِ آشكارش، بر بخشش و منّتش مى ستاييم؛ ستايشى كه اداى حقّ او و شكر او باشد و به پاداشش نزديك سازد و افزايش نعمتش را موجب شود. از او مدد مى جوييم، مدد خواستن كسى كه به عطاى او اميدوار و به سودِ او آرزومند و به دفعِ او مطمئن و به بزرگوارى اش معترف و با رفتار و گفتار، فرمانبردار

مُرُوج الذهب:در سال سى و ششم هجرى، حذيفه در كوفه بيمار بود. خبر كشته شدن عثمان و بيعت مردم با على عليه السلام به وى رسيد. گفت: مردم را به نماز جماعت فرا خوانيد و مرا ببريد. او را بالاى منبر بردند. سپاس و ثناى الهى را به جاى آورد و بر پيامبر صلى الله عليه و آله و خاندانش درود فرستاد و آن گاه گفت: اى مردم! مردم با على بيعت كردند. بر شما باد تقواى الهى و يارى رساندن و كمك كردن به على. سوگند به خدا كه او در آغاز و پايان، بر حقّ است و او پس از پيامبرتان، بهترينِ درگذشتگان و بازماندگان تا روز رستاخيز است. آن گاه، دست راستش را بر دست چپش زد و گفت: بار الها! گواه باش كه من با على، بيعت كردم، و گفت: سپاس، خدايى را كه مرا تا اين روز، زنده نگه داشت. و به دو پسرش صفوان و سعد گفت: مرا برگردانيد و با

الأخبار الطوال:هانى بن عروه، با شريك بن اَعوَر بصرى ـ كه با ابن زياد از بصره آمد ـ، ارتباط و آشنايى داشت. شريك در بصره داراى مكانت و موقعيت بالايى بود. هانى، نزد او رفت و او را به خانه خود آورد و او را در اتاقى كه مسلم سكونت داشت، جاى داد. شريك، از بزرگان شيعه بصره بود. وى هانى را بسيار تشويق مى كرد كه كارهاى مسلم را انجام دهد. مسلم نيز با هر يك از كوفيان كه نزد وى مى آمد، بيعت مى كرد و از آنان عهد و پيمان هاى محكم مى گرفت. شريك بن اَعوَر در منزل هانى بن عروه، سخت بيمار شد و خبر به عبيد اللّه بن زياد رسيد. او براى شريك، پيغام فرستاد كه براى عيادتش مى آيد. شريك به مسلم بن عقيل گفت: مقصود تو و شيعيان تو، نابودى اين ستمگر است و اينك خداوند، تو را بر او مسلّط كرده است. او براى عيادت من مى

الفتوح:شريك بن عبد اللّه اَعوَر همْدانى، در خانه هانى بن عروه بيمار شد و عبيد اللّه بن زياد تصميم گرفت نزد او برود و با او ديدار كند. شريك بن عبد اللّه، مسلم بن عقيل را خواست و به وى گفت: جانم فدايت! فردا اين فاسق به عيادت من مى آيد. من او را با سخن، سرگرم مى كنم و وقتى چنين كردم، برخيز و از اندرون، بيرون بيا و او را بكش. اگر من زنده ماندم، خيالت را از بصره نيز راحت مى كنم [و كار آن جا را سامان مى دهم]. چون صبح شد، عبيد اللّه سوار شد و به سمت خانه هانى حركت كرد تا از شريك بن عبد اللّه عيادت كند. عبيد اللّه نشست و شروع به پرسيدن از شريك كرد. مسلم خواست بيرون بيايد تا عبيد اللّه را بكشد؛ ولى هانى، صاحب منزل، او را باز داشت. سپس گفت: جانم فدايت! در خانه، دختركان و كنيزكانى دارم و من از

الملهوف:بشير بن حَذلَم، گزارش كرده است كه: چون به مدينه نزديك شديم، امام زين العابدين عليه السلام، اُتراق كرد و خيمه بر افراشت و زنان را پياده نمود و فرمود: «بشير! خداوند، پدرت را رحمت كند كه شاعر [ى توانا]بود. آيا تو نيز در اين كار (سُرودن شعر) توانايى؟». گفتم: اى فرزند پيامبر خدا! آرى، من نيز شاعرم. فرمود: «پس وارد مدينه شو و خبر شهادت ابا عبد اللّه الحسين عليه السلام را فرياد كن». من سوار اسبم شدم و با شتاب، وارد مدينه شدم. وقتى به مسجد پيامبر صلى الله عليه و آله رسيدم، صداى خود را به گريه، بلند كردم و چنين سرودم: اى مردم يثرب! ديگر جاى ماندن شما در اين شهر نيست.حسين عليه السلام كشته شد. پس، از ديده، سرشك بباريد! تنَش، در كربلا، به خون آغشته استو سرش، بر فراز نيزه، گردانده

امام على عليه السلامـ هان! بدانيد كه آنچه از دنيا روى آورده بود، پشت كرد، و آنچه پشت كرده بود، روى آورد.و بندگان گزيده خدا دل بر رخت بستن دوختند، و اندكِ اين جهان را، كه نپايد، به بسيارِ آن جهان، كه به سر نيايد، فروختند. برادرانِ ما كه خونشان در صفّين ريخته شد، زيان نكردند كه امروز زنده نيستند [و بِهْ كه نديدند اينان كه مانده اند، كيستند] تا پياپى ساغرِ غصّه در گلو ريزند و شرنگ تيره [چنين زندگى را] بدان بياميزند. به خدا سوگند، خدا را ديدار كردند و مزد آنان را به كمال پرداخت، و از پسِ آن كه ترسان بودند، در خانه امانشان ساكن ساخت. كجايند برادران من كه راه حق را سپردند، و با حق، رخت به خانه آخرت بردند؟ كجاست عمّار؟ كجاست پسر تيّهان؟ و كجاست ذوالشهادتين؟ و كجايند همانندانِ ايشان از برادرانشان