حدیث دربارهسَرور اذان گويان

الخرائج والجرائح:دَخَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله مَكَّةَ، وكانَ وَقتُ الظُّهرِ، فَأَمَرَ بِلالاً فَصَعِدَ عَلى ظَهرِ الكَعبَةِ فَأَذَّنَ، فَما بَقِيَ صَنَمٌ بِمَكَّةَ إلّا سَقَطَ عَلى وَجهِهِ، فَلَمّا سَمِعَ وُجوهُ قُرَيشٍ الأَذانَ قالَ بَعضُهُم في نَفسِهِ: الدُّخولُ في بَطنِ الأَرضِ خَيرٌ مِن سَماعِ هذا، وقالَ آخَرُ: الحَمدُ للّهِِ الَّذي لَم يُعِش والِدي إلى هذَا اليَومِ. فَقالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: يا فُلانُ قَد قُلتَ في نَفسِكَ كَذا، ويا فُلانُ قُلتَ في نَفسِكَ كَذا. فَقالَ أبوسُفيانَ: أنتَ تَعلَمُ أنّي لَم أقُل شَيئاً. قالَ صلى الله عليه و آله: اللّهُمَّ اهدِ قَومي فَإِنَّهُم لا يَعلَمونَ ۱. ۲

الخرائج و الجرائح:پيامبر صلى الله عليه و آله وارد مكّه شد و هنگام ظهر بود. به بلال، دستور [اذان]داد. او بر بام كعبه رفت و اذان گفت. پس هر بتى كه در مكّه بود، با صورت بر زمين افتاد. چون سران قريش صداى اذان را شنيدند، يكى از آنان با خودش گفت: فرو رفتن در دل زمين، بهتر از شنيدن اين بانگ است! ديگرى گفت: خدا را شكر كه پدرم را تا امروز، زنده نگه نداشت! پيامبر خدا فرمود: «فلانى! تو در دلت چنين گفتى، و [تو] اى فلانى! در دلت چنان گفتى». ابو سفيان گفت: تو مى دانى كه من چيزى نگفتم. پيامبر صلى الله عليه و آله گفت: «بار خدايا! قوم مرا هدايت كن كه همانا نادان اند».

۱.في المصدر: «يعملون»، وهو تصحيف.

۲.الخرائج والجرائح: ج 1 ص 163 ح 252، بحارالأنوار: ج 21 ص 119 ح 17.

کلیدواژه‌ها اذان حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عبادی سرور اذان گویان

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:نيكو مردى است بلال! او سَرور مؤذّنان است و دنباله روانش [در قيامت]، همه، مؤذّن اند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اين بلال، در حالى محشور مى شود كه بر شترى از شترهاى بهشت، سوار است و بانگ مى زند: «أشهد أن لا إله إلّا اللّه و أشهد أنّ محمّدا رسول اللّه». و چون اين بانگ را سر دهد، جامه اى از جامه هاى بهشت بر او پوشانده مى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند. بلال را سوار بر يك شتر بر مى انگيزد، پس اذان مى گويد و ما او را به راستى و درستى مشاهده مى كنيم، و چون به جمله «أشهد أنّ محمّدا رسول اللّه» برسد، همه خلايق، از اوّلين و آخرينِ مؤمنان، به آن شهادت مى دهند و از هر كه بايد پذيرفته شود، پذيرفته مى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:روز قيامت، مؤذّنان، سوار بر شترى از شترهاى بهشت محشور مى شوند؛ جلودارشان بلال است و صداهايشان به اذان بلند است و همگان به آنان مى نگرند. پس گفته مى شود: اينان كيستند؟ پاسخ داده مى شود: مؤذّنانِ امّت محمّد. [آن روز،] مردم در بيم به سر مى برند؛ امّا آنان بيمى ندارند، و مردم، اندوهناك اند؛ ولى آنان اندوهى ندارند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در روز قيامت، پيامبران، سوار بر چارپايان، محشور مى شوند تا از قبرهايشان به محشر بيايند. صالح عليه السلام بر ناقه اش برانگيخته مى شود، فرزندانم (حسن و حسين عليهماالسلام) بر شتر من، عَضباء، برانگيخته مى شوند و من، سوار بر بُراق برانگيخته مى شوم كه گامَش تا دورترين نقطه نگاهش است. بلال، سوار بر شترى از شترهاى بهشت برانگيخته مى شود و بانگ ناب اذان را سر مى دهد و از روى راستى و درستى، شهادت مى دهد و چون بگويد: «أشهد أنّ محمّدا رسول اللّه»، همه اهل ايمان، از اوّلين و آخرينِ آنها، هم صدا با او گواهى مى دهند. پس، از هر كه بايد پذيرفته شود، پذيرفته مى شود و از هر كه نبايد پذيرفته شود، پذيرفته نمى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چون روز رستاخيز شود، من ـ خودستايى نباشد ـ نخستين كسى هستم كه زمين برايش شكافته مى شود. به دنبال من، بلالِ مؤذّن و در پىِ او، ديگر مؤمنان، از گورهايشان بيرون مى آيند و بلال، در حالى كه دستش را بر گوشش نهاده است، بانگ بر مى آورد كه: «گواهى مى دهم كه هيچ خدايى جز خداى يكتا نيست، و محمّد، فرستاده خداست. او را با هدايت و دينِ درست فرستاد تا آن را بر هر دينى، پيروز گردانَد، هر چند مشركان، خوش نداشته باشند»، و ديگر مؤذّنان، با او هم صدا مى شوند، تا اين كه به دروازه هاى بهشت مى رسيم.

سنن النسائىـ به نقل از سائب بن يزيد ـ: روز جمعه، هر گاه پيامبر خدا بر منبر مى نشست، بلالْ اذان مى گفت و چون از منبر فرود مى آمد، اقامه مى گفت.

سنن الترمذىـ به نقل از عون بن ابى جُحَيفه ـ: پدرم گفت: بلال را ديدم كه اذان مى گويد و مى چرخد و دهانش را اين طرف و آن طرف مى كند و دو انگشتش را در گوش هايش قرار داده است. پيامبر خدا نيز در خيمه سرخ رنگش بود. فكر مى كنم كه گفت: خيمه چرمى. پس بلال با چوبْ دستى اى كه نوك فلزى داشت، بيرون آمد و آن را در شن ها فرو برد و پيامبر خدا به طرف آن، نماز خواند، در حالى كه از برابر او سگ و الاغ عبور مى كردند. پيامبر صلى الله عليه و آله جامه اى قرمز به تن داشت، به طورى كه انگار درخشندگى ساق هاى پايش را مى ديدم.