المصباح كفعمى:دعاى جوشن كبير، از پيامبر صلى الله عليه و آله روايت شده است و صد بخش است و هر بخشى ده نام است و در آخر هر بخش آن، مى گويى: «سبحانك يا لا إله إلاّ أنت! الغَوث، الغَوث، الغَوث، خَلِّصنا مِنَ النّار يا ربّ؛ منزّهى تو، اى آن كه معبودى جز تو نيست! به فرياد رس، به فرياد رس، به فرياد رس. پروردگارا! ما را از آتش، نجات بده». يكم. «خداوندا! تو را به نامت مى خوانم: اى خداوند، اى بخشايشگر، اى مهربان، اى بزرگوار، اى برپادارنده، اى بزرگ، اى ديرين، اى دانا، اى بردبار، اى حكيم!». دوم. «اى سَرور سَروران، اى اجابت كننده دعاها، اى بالابرنده رتبه ها، اى سرپرست نيكى ها، اى آمرزنده خطاها، اى برآورنده خواسته ها، اى پذيرنده توبه ها، اى شنواى صداها، اى داناى نهان ها، اى زداينده بلاها!». سوم. «اى

المصباح كفعمى ۱۱: دعاى جوشن كبير، از پيامبر صلى الله عليه و آله روايت شده است و صد بخش است و هر بخشى ده نام است و در آخر هر بخش آن، مى گويى: «سبحانك يا لا إله إلاّ أنت! الغَوث، الغَوث، الغَوث، خَلِّصنا مِنَ النّار يا ربّ؛ منزّهى تو، اى آن كه معبودى جز تو نيست! به فرياد رس، به فرياد رس، به فرياد رس. پروردگارا! ما را از آتش، نجات بده». يكم. «خداوندا! تو را به نامت مى خوانم: اى خداوند، اى بخشايشگر، اى مهربان، اى بزرگوار، اى برپادارنده، اى بزرگ، اى ديرين، اى دانا، اى بردبار، اى حكيم!». دوم. «اى سَرور سَروران، اى اجابت كننده دعاها، اى بالابرنده رتبه ها، اى سرپرست نيكى ها، اى آمرزنده خطاها، اى برآورنده خواسته ها، اى پذيرنده توبه ها، اى شنواى صداها، اى داناى نهان ها، اى زداينده بلاها!».

الأخبار الطوالـ در بيان دليل آورى هاى امام على عليه السلام نزد خوارج ـ: على عليه السلام گفت: «مردى از شما كه خود مى پسنديد، به سوى من آيد تا گفتگو كنيم. اگر حجّت بر من واجب افتاد، نزد شما اقرار مى ورزم و به درگاه خدا توبه مى كنم؛ و اگر بر شما واجب افتاد، شما از خداوندى كه به سويش باز مى گرديد، پروا ورزيد». خوارج به عبد اللّه بن كوّاء ـ كه از بزرگانشان بود ـ، گفتند: به سوى او روان شو تا با وى احتجاج كنى. ابن كوّاء به سوى على عليه السلام حركت كرد. على عليه السلام گفت: «آيا اين را پسنديديد؟». گفتند: آرى!. گفت: «بار خدايا! گواه باش، كه گواهىِ تو بَس است!». [سپس] على عليه السلام گفت: «اى ابن كوّاء! پس از تن دادن به ولايتم و جنگيدنتان به همراهى ام و فرمان بردارى تان از من، چه عيبى در من

كمال الدينـ به نقل از ابن عبّاس ـ: در حركت به سوى صفّين، من همراه امير مؤمنان عليه السلام بودم. هنگامى كه در نينوا در [كناره] رود فرات فرود آمد، با صداى بلند فرمود: «اى ابن عبّاس! آيا اين جا را مى شناسى؟». گفتم: اى امير مؤمنان! آن را نمى شناسم. فرمود: «اگر آن را مانند من مى شناختى، از آن نمى گذشتى، جز اين كه مانند من گريه مى كردى». سپس امام عليه السلام مدّتى طولانى گريه كرد تا محاسنش خيس شد و قطره هاى اشك بر سينه اش چكيد و ما با او گريستيم و او مى فرمود: «آه، آه! خاندان ابو سفيان، از [جان] من چه مى خواهند؟! خاندان حرب، حزب شيطان و همدستان كفر، از [جان]من چه مى خواهند؟! اى ابا عبد اللّه! صبر داشته باش كه پدرت از آنها همان ديده كه تو از آنها خواهى ديد». آن گاه آبى خواست و براى نماز،

چند نفر از اصحاب ما از احمد بن محمد، از على بن حديد، از سَماعه بن مهران روايت كرده اند كه گفت: در خدمت امام جعفر صادق عليه السلام بودم و در نزد آن حضرت گروهى از دوستان او بودند كه ذكر عقل و جهل در ميان آمد. امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه:«عقل و لشكر او، و جهل و سپاه او را بشناسيد تا راه راست يابيد». سماعه گفت كه: عرض كردم كه: فداى تو گردم، ما چيزى را نشناسيم، مگر آنچه تو ما را بشناسانى. آن حضرت فرمود كه: «خدا عقل را آفريد، و آن اول آفريده اى است از روحانيان (و آنها جسم هاى لطيف اند كه به چشم در نيايند). از طرف راست عرش از نور خويش. پس فرمود كه: پشت كن، عقل پشت كرد، و بعد از آن فرمود كه: رو كن، رو كرد. خداى تبارك و تعالى فرمود كه: تو را آفريدم آفريده بزرگ و تو را بر همه آفريدگان خود

به همين اسناد از محمد بن خالد، از محمد بن سنان مروى است و آن را مرفوع ساخته كه گفت:«عيسى بن مريم عليه السلام به حواريان فرمود كه: اى گروه حواريان، مرا به سوى شما، حاجتى است، آن را از براى من روا كنيد. گفتند كه: يا روح اللّه، حاجت تو برآورده است. پس عيسى برخاست و پاى هاى ايشان را شست (در بعضى از نسخه ها مذكور است كه آن را بوسيد). گفتند كه: يا روح اللّه، ما به اين، از تو سزاوارتر بوديم. حضرت عيسى فرمود كه: سزاوارترين مردمان به خدمت، كه كارى كردن است براى رضاى خدا با فروتنى، آن است كه عالم باشد. جز اين نيست كه من، اين چنين فروتنى نمودم از براى آن كه شما بعد از من در ميان مردمان فروتنى كنيد؛ چون فروتنى كردن من از براى شما بعد از آن بود. سپس حضرت عيسى عليه السلام فرمود كه: به فروتنى، حكمت،

على بن محمد، از صالح بن ابى حمّاد، از حسين بن يزيد، از حسن بن على بن ابى حمزه، از ابراهيم بن عمر، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود كه:«خداى تبارك و تعالى، نامى را آفريد بى آن كه صوتى از او سرزند و به حروف آن آواز دهد، و بدون آن، به لفظى تلفظ كند، يا جسدى داشته باشد كامل در مرتبه جسميت، كه سياهى آن از دور نمايان باشد، و موصوف نبود به تشبيه (كه كسى او را به چيزى تشبيه كند)، و به رنگى رنگ نشده بود، گوشه و كنارها از او برده شده، و اندازه ها از او دور شده بود. حس و شعور هر صاحب توهمى، از او پوشيده پنهانى بود كه پوشيده نبود (چه كُنه ذات و حقيقتش، از خلق پنهان و آثارش هويدا و ظاهر است. يا آن كه در كمال پنهانى، نهايت ظهور دارد و مى تواند همه اينها، بيان احوال آن نام

چند نفر از اصحاب ما، از احمد بن محمد، از عبدالعظيم بن عبداللّه حسنى، از امام محمدتقىّ عليه السلام، از پدرش، از جدّش (صلوات اللّه عليهم) روايت كرده اند كه فرمود:«اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود: رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: خدا اسلام را آفريد و از براى آن عرصه اى ۱ قرار داد، و از براى آن نورى قرار داد، و او را حصارى مقرّر فرمود، و ياورى از براى آن قرارداد نمود. امّا عرصه آن قرآن است، و امّا نور آن، حكمت و راست گفتارى و درست كردارى است، و امّا حصار آن، معروف و نيكى است، و امّا ياوران آن، من و اهل بيت من ايم با شيعيان ما؛ پس اهل بيت من و شيعيان ايشان و ياوران ايشان را دوست داريد؛ چرا كه، چون در آن شبى كه مرا به آسمان بردند و جبرئيل عليه السلام نسب مرا از براى اهل آسمان ذكر و بيان نمود،

امام باقر عليه السلامـ در سفارش به برخى شيعيان خودـ: اى گروه شيعيان ما، توصيه ها و سفارش ما به دوستانمان را بشنويد و نيك دريابيد. راست گفتار باشيد، به سوگندتان با دوستان و دشمنانتان وفادار باشيد، با اموالتان به مدد يكديگر بشتابيد، قلباً يكديگر را دوست بداريد، به درويشانتان صدقه دهيد، در كار خود متحد باشيد، به هيچ كس دغلى و خيانت روا مداريد، بعد از يقين [در عقيده به حقّانيت ما] دچار شكّ و ترديد نشويد، بعد از پيشروى، از ترس، گام واپس ننهيد، هيچ يك از شما به دوستدار خود پشت نكند، زنهار به دوستى با غير خود ميل نكنيد وبه اغيار دست مودّت ندهيد و كارتان جز براى پروردگارتان نباشد و ايمان و عقيده تان به كسى جز پيامبرتان نباشد و از خدا يارى طلبيد و شكيبا باشيد كه «زمين از آنِ خداست و آن را به هركس از

فتح الأبواب از احمد بن محمّد بن يحيى:يكى از دوستان ما قصد كرد كه براى تجارت روانه گردد؛ گفت: «روانه نمى شوم تا نزد جعفر بن محمّد روم و او را سلام دهم و در اين كار با او مشورت كنم و از وى طلب دعا نمايم». ـ [راوى] گفت: ـ پس نزد امام رفت و گفت: «اى پسر رسول خدا! من قصد كرده ام كه براى تجارت روانه شوم و بر خويش سوگند خورده ام كه روان نشوم تا شما را ديدار كنم و با شما مشورت نمايم و از شما طلب دعا نمايم». گفت: «پس برايم دعا كرد و آن گاه، فرمود: بر تو باد راست گفتارى؛ و عيبى را كه در كالاى تو است، مپوشان؛ و آن را كه به تو اعتماد ورزيده، مفريب كه فريفتنِ او [در حكم]رباخوارى است؛ و براى مردم جز آن چه را كه براى خويشتن مى پسندى، مپسند؛ و حق را بده و بستان؛ و [حقيقت را] مپوشان و خيانت نورز؛ كه بازرگان

المصباح، كفعمى:دعاى «جوشن كبير»، ۱۳ از پيامبر صلى الله عليه و آله روايت شده است و صد بخش است و در هر بخشى ده نام آمده است ۱۴ و در آخر هر بخش آن، مى گويى: «منزّهى تو، اى آن كه معبودى جز تو نيست! به فرياد رس، به فرياد رس. پروردگارا! ما را از آتش، نجات بده». يكم. «خداوندا! تو را به نامت مى خوانم: اى اللّه، اى بخشايشگر، اى مهربان، اى بزرگوار، اى بر پا دارنده، اى بزرگ، اى ديرين، اى دانا، اى بردبار، اى حكيم!». دوم. «اى سَرور سَروران، اى اجابت كننده دعاها، اى بالابَرَنده رتبه ها، اى سرپرست نيكى ها، اى آمرزنده خطاها، اى برآورنده خواسته ها، اى پذيرنده توبه ها، اى شنواى صداها، اى داناى نهان ها، اى زداينده بلاها!». سوم. «اى بهترينِ آمرزندگان، اى بهترينِ گشايندگان، اى بهترينِ ياوران، اى بهترينِ