باب

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد عيسى، از حسن بن محبوب، از جميل بن صالح، از عبدالملك بن غالب، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «سزاوار است مؤمن را كه هشت خصلت در او باشد: يكى آنكه در نزد امورى كه موجب اضطراب و بى آرامى است، آرميده باشد. دويم آنكه در نزد بلاء بسيار صابر باشد. سيم آنكه در نزد وسعت و خوشحالى به غايتِ شكر باشد. چهارم آنكه قناعت كند به آنچه خدا او را روزى كرده. پنجم آنكه بر دشمنان ستم نكند. ششم آنكه بار خويش را بر دوش دوستان خويش و آشنايان بار نكند. هفتم آنكه بدنش از او در رَنج و تعب باشد. هشتم آنكه مردم از او در راحت و خوشى و آسايش باشند. به درستى كه علم، دوست مؤمن است و حلم، وزير او و عقل، پادشاه لشكرهاى او و نرمى و مدارايى، برادر او و نيكى، پدر او است».

على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق، از پدرش عليهماالسلامروايت كرده است كه فرمود:«اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود: ايمان را چهار ركن است: يكى توكّل كردن بر خدا؛ دويم تفويض كردن هر كارى به خدا؛ سيم خوشنود بودن به قضاى خدا؛ چهارم تسليم كردن از براى امر خداى عز و جل و منقاد بودن كه از آن سر باز نزند».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از پدرش، از آنكه او را ذكر كرده، از محمد بن عبدالرحمان بن ابى ليلى، از پدرش، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«شما شايستگان نمى باشيد تا بشناسيد.» تا آخر آنچه در باب «معرفت امام و ردّ به سوى او» مذكور شد.

عَنْهُ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ سُلَيْمَانَ الْجَعْفَرِيِّ، عَنْ أَبِي الْحَسَنِ الرِّضَا، عَنْ أَبِيهِ عليهماالسلام، قَالَ:«رَفَعَ إِلى رَسُولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله قَوْمٌ فِي بَعْضِ غَزَوَاتِهِ، فَقَالَ: مَنِ الْقَوْمُ؟ فَقَالُوا: مُؤْمِنُونَ يَا رَسُولَ اللّهِ، قَالَ: وَمَا بَلَغَ مِنْ إِيمَانِكُمْ؟ قَالُوا: الصَّبْرُ عِنْدَ الْبَلَاءِ، وَالشُّكْرُ عِنْدَ الرَّخَاءِ، وَالرِّضَا بِالْقَضَاءِ. فَقَالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: حُلَمَاءُ، عُلَمَاءُ، كَادُوا مِنَ الْفِقْهِ أَنْ يَكُونُوا أَنْبِيَاءَ، إِنْ كُنْتُمْ كَمَا تَصِفُونَ فَلَا تَبْنُوا مَا لَا تَسْكُنُونَ، وَلَا تَجْمَعُوا مَا لَا تَأْكُلُونَ، وَاتَّقُوا اللّهَ الَّذِي إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ».