پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند متعال مى فرمايد: «هر گاه غالب حالات بنده ام پرداختن به من باشد، خوشى و لذّت او را در ياد كردنش از من قرار دهم، و هر گاه خوشى و ذلّتش را در يادم قرار دهم، او عاشق من مى شود و من، عاشق او مى شوم، و هر گاه او عاشق من شود و من عاشق او، پرده ميان خودم و او را كنار مى زنم و نشانه هايى فرا چشم او مى شوم، به طورى كه هر گاه مردم اشتباه كنند، او اشتباه نمى كند. اين گونه بندگان، سخنشان، سخن پيامبران است. اينان، پهلوانان حقيقى هستند. اينان، كسانى هستند كه هر گاه بخواهم زمينيان را كيفر و عذاب كنم، به ياد ايشان مى افتم و كيفر و عذاب را از مردمان مى گردانم».

إحياء علوم الدين:در اخبار داوود عليه السلام آمده است: خداى متعال به او وحى فرمود كه.: «اى داوود! من، دل هاى مشتاقان را از خشنودى خود آفريدم، و آنها را از نور چهره ام برخوردار كردم.». داوود عليه السلام گفت: بار پروردگارا! از چه رو، بدين مقام از تو دست يافتند؟ فرمود: «از نيك گمانى، و دست شستن از دنيا و دنياخواهان، و خلوت ها و راز و نيازهايشان با من. اين، منزلتى است كه بدان نمى رسد، مگر كسى كه دنيا و دنياخواهان را رها كند و هيچ ياد آن نكند و دلش را براى من، خالى گرداند و مرا بر همه آفريدگانم برگزيند. در اين صورت است كه بدو روى مى كنم و جانش را [از ماسواى خود]تهى مى سازم و پرده ميان خود و او را برمى دارم تا مرا چنان [عيان]بيند كه بيننده با چشم خود، چيزى را ببيند».

امام على عليه السلام:برادران ما را كه خون هايشان در صفّين ريخته شد، چه گزند كه امروز، زنده نباشند، كه غصّه بخورند و آب هاى تيره بنوشند؟! به خدا سوگند كه آنان، به ديدار خدا شتافتند و خداوند، مزدشان را كامل عطايشان فرمود و آنان را كه [در اين دنيا] بيم داشتند، در سراى امنيّت جاى داد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: «و پيش ما، فزون تر [هم] هست» . آن، تجلّى پروردگار عز و جل براى آنان است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چون بهشتيان به بهشت وارد شوند، خداى بزرگ و والا مى فرمايد: «مى خواهيد كه برايتان اضافه كنم؟». بهشتيان مى گويند: آيا ما را روسپيد نساختى؟ آيا ما را وارد بهشت ننمودى و از آتش، نجاتمان ندادى؟ در اين هنگام، پرده كنار زده مى شود. پس چيزى به آنان داده نشده كه برايشان خوش تر و محبوب تر از نگريستن به پروردگار بزرگ و توانايشان باشد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در باره اين سخن خداى بلندمرتبه: «براى كسانى كه نيكويى مى كنند، نيكى است و افزون تر» ـ: «نيكويى» ، بهشت است و «افزون تر» ، ديدن روى خدا.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در باره اين سخن خداى بلندمرتبه: «چهره هايى در آن روز، خرّم اند. به پروردگار خويش مى نگرند» ـ: به پروردگار خويش مى نگرند، بى آن كه او را چگونگى باشد، يا محدوديّتى، و يا صفتى خاص.

سنن ابن ماجةـ به نقل از جابر بن عبد اللّه ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «در حالى كه بهشتيان، غرق در نعمت خويش اند، به ناگاه، نورى برايشان درخشيدن مى گيرد. سرهايشان را بلند مى كنند و پروردگار را مى بينند كه از فراز سرشان بر آنان مشرف شده است و مى فرمايد: درود بر شما، اى بهشتيان!. اين، همان سخن خداست كه: «درودى كه از جانب پروردگارى مهربان به آنان گفته مى شود» ». پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «پس خدا به آنان مى نگرد و آنان به خدا مى نگرند و تا زمانى كه غرق در نگريستن به او هستند، به چيزى از نعمت ها توجّه ندارند، تا آن كه از آنان پنهان مى شود؛ ولى نور و بركت او براى آنان در خانه هايشان باقى مى ماند».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بامنزلت ترين آنان (اهل بهشت)، روزى دو بار به روى خداى بلندمرتبه، نظر مى كنند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بلندپايه ترينِ اهل بهشت، كسى است كه هر بام و شام، به روى پروردگارش نظر مى كند.

سنن الترمذىـ به نقل از ابن عمر ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «دون پايه ترينِ اهل بهشت، چنان است كه باغستان ها و همسران و خدمتكاران و تخت هاى خود را از فاصله هزار سال مى بيند، و گرامى ترينِ آنان نزد خدا، هر بام و شام، به روى او (خدا) نظر مى كند». پيامبر خدا صلى الله عليه و آله سپس اين آيات را خواند: «چهره هايى در آن روز، خرّم اند. به پروردگار خويش مى نگرند» .

تاريخ الطبرىـ به نقل از عقبة بن ابى عيزار ـ: امام حسين عليه السلام در ذى حُسُم ۸ ايستاد و پس از حمد و ثناى الهى فرمود: «آنچه مى بينيد، امرى است كه فرود آمده است و دنيا، دگرگون و زشت گشته و نيكى اش روى گردانده است و اين حالت، چنان ادامه يافته كه از آن، جز چكّه آب تهِ ظرف، و زندگى پستى چون چريدنى كوتاه، باقى نمانده است. آيا نمى بينيد كه به حق عمل نمى شود و از باطل، جلوگيرى نمى شود؟ [در چنين وضعى]مؤمن بايد در راه حق، در اشتياق ديدار خدا (مرگ) باشد. من، مرگ را جز سعادت و زندگى با ستمكاران را جز ملالت، نمى بينم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به ابن مسعود ـفرمود: آرزويت را كوتاه گردان و چون صبح شد [پيش خود]بگو: من روز را به شب نخواهم رساند. و چون شب درآمد بگو: من تا صبح زنده نخواهم بود، و بر جدا شدن از دنيا مصمّم باش و ديدار خدا را دوست بدار.

امام رضا عليه السلامـ در پاسخ به پرسش از صفت زاهد ـفرمود: كسى كه به كمتر از قُوت خود بسنده مى كند، براى روز مرگش آماده است و از زنده ماندن خود دلتنگ است (شوق آخرت و ديدار خدا را دارد).

امام حسين عليه السلامـ در دعا ـگفت: بار خدايا! سر گرم شدنم به آثار و نشانه ها، موجب دورى زيارتگاه (ديدار خدا) مى شود، پس تمام قواى مرا متوجه كارى كن كه من را به تو برساند. چيزى كه خود در هستى اش نيازمند توست، چگونه تواند دليل و رهنماى بر تو باشد؟! آيا جز تو را ظهورى است كه تو را نيست تا اين كه آنان آشكاركننده تو باشند؟! كى غايب بوده اى تا نياز داشته باشى (راهنمايى) به جايگاه تو راهنمايى كند؟!. به واسطه توست كه ره به تو مى برم؛ پس، با نور خود مرا به سويت رهنمون شو.

المحجّة البيضاء:در اخبار داوود عليه السلام آمده است كه خداوند عز و جل، به او وحى فرمود: اى داوود! من دل هاى مشتاقان را از خشنودى خود آفريدم و آنها را به نور ذات خود منعّم گردانيدم. داوود عرض كرد: پروردگارا! به چه وسيله به اين مقام نزد تو، رسيدند؟ فرمود: به خوش گمانى و دور نگه داشتن خويش از دنيا و اهل آن و خلوت كردن و مناجات نمودن با من. و اين مقامى است كه بدان دست نيابد، مگر كسى كه دنيا و اهل آن را به كنار نهد و هرگز از آن ياد نكند و دلش را براى من خالى گرداند ومرا بر همه آفريدگانم برگزيند. در اين صورت است كه من به او رو مى كنم و نفْس او را براى او فارغ گردانم وحجابِ ميان خود و او را كنار زنم، به طورى كه مرا [با چشم دل]ببيند همچون كسى كه با چشم [سر] خود چيزى را مى بيند.

المحجّة البيضاء:در اخبار داوود عليه السلام آمده است كه خداوند عز و جل به او وحى فرمود: اى داوود! اگر رويگردانانِ ازمن بدانند كه چه انتظارى براى آنان مى كشم و چه مهرى به آنان مى ورزم و چه اشتياقى به ترك معاصى ازسوى آنها دارم، هر آينه از شوقِ به من بميرند و از عشق به من بندهاى بدنشان از هم بگسلد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در دعا ـگفت: [بار خدايا!]خشنودى به قضاى تو و زندگى خوشِ بعد از مرگ و لذّت ديدنِ روى تو و شوق به مشاهده و ديدار تو را، از درگاهت مسألت دارم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هركه ديدار خدا را دوست داشته باشد، خدا ديدار او را دوست دارد و هركه ديدار خدا را خوش نداشته باشد، خدا نيز ديدار او را خوش ندارد.