خطبه هاى پيامبر ، هنگام فرا رسيدن ماه رمضان
10 حدیث
الإمام الرضا عن آبائه عن الإمام عليّ عليهم السلام: إنَّ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله خَطَبَنا ذاتَ يَومٍ فَقالَ:
«أيُّهَا النّاسُ، إنَّهُ قَد أقبَلَ إلَيكُم شَهرُ اللّهِ بِالبَرَكَةِ وَالرَّحمَةِ وَالمَغفِرَةِ، شَهرٌ هُوَ عِندَ اللّهِ أفضَلُ الشُّهورِ، وَأيّامُهُ أفضَلُ الأَيّامِ، ولَياليهِ أفضَلُ اللَّيالي، وساعاتُهُ أفضَلُ السّاعاتِ.
هُوَ شَهرٌ دُعيتُم فيهِ إلى ضِيافَةِ اللّهِ، وجُعِلتُم فيهِ مِن أهلِ كَرامَةِ اللّهِ، أنفاسُكُم فيهِ تَسبيحٌ، ونَومُكُم فيهِ عِبادَةٌ، وعَمَلُكُم فيهِ مَقبولٌ، ودُعاؤُكُم فيهِ مُستَجابٌ.
فَاسأَلُوا اللّهَ رَبَّكُم بِنِيّاتٍ صادِقَةٍ وقُلوبٍ طاهِرَةٍ أن يُوَفِّقَكُم لِصِيامِهِ وتِلاوَةِ كِتابِهِ؛ فَإِنَّ الشَّقِيَّ مَن حُرِمَ غُفرانَ اللّهِ في هذَا
امام رضا عليه السلام ـ به نقل از پدرانش عليهم السلام، از امام على عليه السلام ـ: روزى، پيامبر خدا براى ما خطبه خواند و فرمود:
«اى مردم! همانا ماه خدا، همراه با بركت و رحمت و آمرزش، به شما روى آورده است؛ ماهى كه نزد خدا برترينِ ماه هاست و روزهايش برترينِ روزها، شب هايش برترينِ شب ها و ساعاتش برترينِ ساعات است.
ماهى است كه در آن به ميهمانى خدا دعوت شده ايد و از شايستگانِ كرامت الهى قرار داده شده ايد. نَفَس هايتان در آن، تسبيح است، خوابتان در آن، عبادت، عملتان در آن، پذيرفته و دعايتان در آن، مورد اجابت است.
پس با نيّت هاى راست و دل هاى پاك، از پروردگارتان بخواهيد تا براى روزه دارىِ آن و تلاوت كتاب خويش، توفيقتان دهد؛ چرا كه بدبخت، كسى است كه در اين ماه بزرگ، از آمرزش الهى محروم بماند.
۱.فضائل الأشهر الثلاثة: 77 / 61، الأمالي للصدوق: 154 / 149، عيون أخبار الرضا عليه السلام: 1 / 295 / 53، الإقبال: 1 / 26 كلّها عن الحسن بن عليّ بن فضّال، بحار الأنوار: 96 / 356 / 25.
الإمام الباقر عليه السلام:خَطَبَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله النّاسَ في آخِرِ جُمُعَةٍ مِن شَعبانَ، فَحَمِدَ اللّهَ وأثنى عَلَيهِ، ثُمَّ قالَ:
«أيُّهَا النّاسُ، قَد أظَلَّكُم شَهرٌ فيهِ لَيلَةٌ خَيرٌ مِن ألفِ شَهرٍ، وهُوَ شَهرُ رَمَضانَ؛ فَرَضَ اللّهُ عز و جل صِيامَهُ، وجَعَلَ قِيامَ لَيلِهِ نافِلَةً، فَمَن تَطَوَّعَ بِصَلاةِ لَيلَةٍ فيهِ كانَ كَمَن تَطَوَّعَ بِسَبعينَ لَيلَةً فيما سِواهُ مِنَ الشُّهورِ، وجَعَلَ لِمَن تَطَوَّعَ فيهِ بِخَصلَةٍ مِن خِصالِ الخَيرِ وَالبِرِّ كَأَجرِ مَن أَدّى فَريضَةً مِن فَرائِضِ اللّهِ تَعالى، ومَن أدّى فيهِ فَريضَةً مِن فَرائِضِ اللّهِ تَعالى كانَ كَمَن أدّى سَبعينَ فَريضَةً مِن فَرائِضِ اللّهِ تَعالى فيما سِواهُ مِنَ الشُّهورِ.
وهُوَ شَهرُ
امام باقر عليه السلام:پيامبر خدا در آخرين جمعه شعبان، خطبه خواند. خدا را حمد و ثنا گفت و سپس فرمود:
«اى مردم! ماهى بر شما سايه افكنده كه در آن، شبى است بهتر از هزار ماه، و آن، ماه رمضان است. خداوند، روزه اش را واجب ساخته و نماز در شبش را مستحب قرار داده است. پس هر كس يك شب در آن، نماز مستحب بخواند، گويا هفتاد شب نماز مستحب در ماه هاى ديگر خوانده است. و براى كسى كه در آن، كار نيك مستحبّى از كارهاى نيك انجام دهد، پاداشى همچون پاداش كسى قرار داده كه واجبى از واجبات الهى را انجام داده است، و هر كس در آن، واجبى از واجبات خداوند را ادا كند، همچون كسى خواهد بود كه در ماه هاى ديگر، هفتاد واجب از واجبات الهى را انجام داده است.
اين ماه، ماه صبر است و پاداش صبر، بهشت است. اين ماه، ماه مواسات
۱.المقنعة: 306، الكافي: 4 / 66 / 4، تهذيب الأحكام: 3 / 57 / 198 وج 4 / 152 / 423، كتاب من لا يحضره الفقيه: 2 / 94 / 1831، فضائل الأشهر الثلاثة: 71 / 51، وفيه «المساواة» بدل «المواساة» وكلّها عن أبي الورد، بحار الأنوار: 96 / 359 / 26.
دعائم الإسلام:عَن رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله أ نَّهُ خَطَبَ النّاسَ آخِرَ يَومٍ مِن شَعبانَ، فَقالَ:
«أيُّهَا النّاسُ، إنَّهُ قَد أظَلَّكُم شَهرٌ عَظيمٌ، شَهرٌ مُبارَكٌ، شَهرٌ فيهِ لَيلَةٌ العَمَلُ فيها خَيرٌ مِنَ العَمَلِ في ألفِ شَهرٍ. مَن تَقَرَّبَ فيهِ بِخَصلَةٍ مِن خِصالِ الخَيرِ كانَ كَمَن أدّى فَريضَةً فيما سِواهُ، ومَن أدّى فيهِ فَريضَةً كانَ كَمَن أدّى سَبعينَ فَريضَةً فيما سِواهُ. وهُوَ شَهرُ الصَّبرِ؛ وَالصَّبرُ ثَوابُهُ الجَنَّةُ، وشَهرُ المُواساةِ، شَهرٌ يُزادُ فيهِ في رِزقِ المُؤمِنِ؛ مَن فَطَّرَ فيهِ صائِما كانَ لَهُ مَغفِرَةٌ لِذُنوبِهِ وعِتقُ رَقَبَتِهِ مِنَ النّارِ، وكانَ لَهُ مِثلُ أجرِهِ مِن غَيرِ أن يَنقُصَ مِن أجرِهِ شَيءٌ».
فَقالَ بَعضُ القَومِ: يا رَسولَ
دعائم الإسلام:در آخرين روز شعبان، پيامبر خدا براى مردم خطبه خواند و فرمود:
«اى مردم! ماهى بزرگ بر شما سايه افكنده است، ماهى مبارك، ماهى كه در آن، شبى است كه عمل در آن، بهتر از عمل در هزار ماه است. هر كس با كار نيكى از نيكى ها در آن به خداوند تقرّب جويد، گويا واجبى را در ماه هاى ديگر ادا كرده است، و هر كس واجبى را در آن انجام دهد، همچون كسى است كه هفتاد واجب را در ماه هاى ديگر انجام داده است.
و آن، ماه صبر است و پاداش صبر، بهشت است. ماه مواسات (همدردى) است و ماهى است كه روزىِ مؤمن در آن افزوده مى شود. هر كس روزه دارى را در آن افطار دهد، پاداشش آمرزش گناهانش و آزادى اش از آتش است و براى او به اندازه آن [روزه دار]، پاداش است، بى آن كه از اجر او چيزى كاسته شود».
برخى گفتند: اى پيامبر خدا!
۱.دعائم الإسلام: 1 / 268، فضائل الأشهر الثلاثة: 129 / 134 عن سلمان، بحار الأنوار: 96 / 342 / 6 وص 350 / 18؛ صحيح ابن خزيمة: 3 / 191 / 1887، شُعب الإيمان: 3 / 305 / 3608، فضائل الأوقات للبيهقي: 38 / 48 كلّها عن سلمان.
الإمام الباقر عليه السلام:قالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله لَمّا حَضَرَ شَهرُ رَمَضانَ وذلِكَ في ۱ ثَلاثٍ بَقينَ مِن شَعبانَ، قالَ لِبِلالٍ: «نادِ فِي النّاسِ»، فَجَمَعَ النّاسَ، ثُمَّ صَعِدَ المِنبَرَ فَحَمِدَ اللّهَ وأثنى عَلَيهِ، ثُمَّ قالَ:
«أيُّهَا النّاسُ، إنَّ هذَا الشَّهرَ قَد خَصَّكُمُ اللّهُ بِهِ وحَضَرَكُم، وهُوَ سَيِّدُ الشُّهورِ، لَيلَةٌ فيهِ خَيرٌ مِن ألفِ شَهرٍ، تُغَلَّقُ فيهِ أبوابُ النّارِ وتُفَتَّحُ فيهِ أبوابُ الجِنانِ؛ فَمَن أدرَكَهُ ولَم يُغفَر لَهُ فَأَبعَدَهُ اللّهُ، ومَن أدرَكَ والِدَيهِ ولَم يُغفَر لَهُ فَأَبعَدَهُ اللّهُ، ومَن ذُكِرتُ عِندَهُ فَلَم يُصَلِّ عَلَيَّ فَلَم يَغفِرِ اللّهُ لَهُ فَأَبعَدَهُ اللّهُ». ۲
امام باقر عليه السلام:چون ماه رمضان در حال فرا رسيدن بود و سه روز از شعبان مانده بود، پيامبر خدا به بلال فرمود: «مردم را خبر كن».
مردم گرد آمدند. [پيامبر صلى الله عليه و آله] بر منبر رفت و خدا را حمد و ثنا گفت. سپس فرمود:
«اى مردم! خداوند، شما را به اين ماه، ويژه ساخته است و اينك فرا مى رسد. آن، سرور ماه هاست [و]در آن، شبى بهتر از هزار ماه است. درهاى آتش در آن بسته مى شوند و درهاى بهشت در آن گشوده مى گردند. پس دور باد از رحمت حق، كسى كه اين ماه را دريابد و آمرزيده نشود! دور باد از رحمت حق، كسى كه پدر و مادرش را دريابد و [با نيكى به آنان] آمرزيده نشود! دور باد از رحمت حق، كسى كه مرا نزد او ياد كنند و او بر من درود نفرستد! خدا او را نيامرزد!».
الكافي عن جابر عن الإمام الباقر عليه السلام:كانَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله يُقبِلُ بِوَجهِهِ إلَى النّاسِ فَيَقولُ:
«يا مَعشَرَ النّاسِ، إذا طَلَعَ هِلالُ شَهرِ رَمَضانَ غُلَّت مَرَدَةُ الشَّياطينِ، وفُتِّحَت أبوابُ السَّماءِ وأبوابُ الجِنانِ وأبوابُ الرَّحمَةِ، وغُلِّقَت أبوابُ النّارِ، وَاستُجيبَ الدُّعاءُ، وكانَ للّهِِ فيهِ عِندَ كُلِّ فِطرٍ عُتَقاءُ يُعتِقُهُمُ اللّهُ مِنَ النّارِ، ويُنادي مُنادٍ كُلَّ لَيلَةٍ: هَل مِن سائِلٍ؟ هَل مِن مُستَغفِرٍ؟ اللّهُمَّ أعطِ كُلَّ مُنفِقٍ خَلَفا، وأعطِ كُلَّ مُمسِكٍ تَلَفا. حَتّى إذا طَلَعَ هِلالُ شَوّالٍ نودِيَ المُؤمِنونَ: أنِ اغدوا إلى جَوائِزِكُم فَهُوَ يَومُ الجائِزَةِ».
ثُمَّ قالَ أبو جَعفَرٍ عليه السلام: أما وَالَّذي نَفسي
الكافى ـ به نقل از جابر، از امام باقر عليه السلام ـ:پيامبر خدا روى به مردم مى كرد و مى فرمود:
«اى گروه مردم! هر گاه هلال ماه رمضان طلوع كند، شياطينِ سركش به بند كشيده مى شوند، درهاى آسمان و درهاى بهشت و درهاى رحمت گشوده مى گردند، درهاى آتش بسته مى شوند، و دعا اجابت مى شود.
خدا را در هر عيد فطرى، آزادشدگانى است كه آنان را از آتش مى رهاند. و هر شب منادى ندا مى دهد: «آيا خواهنده اى هست؟ آيا استغفاركننده اى هست؟ خدايا! به هر انفاق كننده اى جايگزين عطا كن و هر امساك كننده [از انفاق] را دچار تلف ساز!». تا آن كه هنگامى كه هلال شوّال بر مى آيد، مؤمنان را ندا مى دهند كه: «به سوى جايزه هايتان بشتابيد، كه امروز روز جايزه است!».
[سپس امام باقر عليه السلام فرمود:] به خدايى كه جانم در دست اوست، آن
۱.الكافي: 4 / 67 / 6، تهذيب الأحكام: 4 / 193 / 550 وليس فيه «وأبواب الجنان»، كتاب من لا يحضره الفقيه: 2 / 97 / 1833، ثواب الأعمال: 89 / 2، فضائل الأشهر الثلاثة: 80 / 62، بحار الأنوار: 96 / 360 / 27؛ تاريخ دمشق: 51 / 186 / 10845 نحوه، كنز العمّال: 8 / 590 / 24288.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:ـ مِن كَلامٍ لَهُ وقَد حَضَرَ شَهرُ رَمَضانَ ـ: أتاكُم رَمَضانُ شَهرُ بَرَكَةٍ، يُغنيكُمُ اللّهُ فيهِ فَيُنزِلُ الرَّحمَةَ، ويَحُطُّ الخَطايا، ويَستَجيبُ فيهِ الدُّعاءَ، يَنظُرُ اللّهُ إلى تَنافُسِكُم، ويُباهي بِكُم مَلائِكَتَهُ؛ فَأَرُوا اللّهَ مِن أنفُسِكُم خَيرا؛ فَإِنَّ الشَّقِيَّ مَن حُرِمَ فيهِ رَحمَةَ اللّهِ عز و جل. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در سخنى در آستانه ماه رمضان ـ:ماه رمضان بر شما آمد، ماه بركت. خداوند در آن بى نيازتان مى كند، رحمت فرو مى فرستد، خطاها را از شما فرو مى ريزد و دعا را در آن مستجاب مى كند.
[خداوند] به مسابقه و پيشتازى شما [در عبادت] مى نگرد و با شما بر فرشتگانش مباهات مى كند. پس به خداوند از جانب خود نيكى نشان دهيد. بدبخت، كسى است كه در اين ماه از رحمت خدا محروم شود.
۱.مجمع الزوائد: 3 / 344 / 4783، الدرّ المنثور: 1 / 453 وفيه «يغشاكم» بدل «يغنيكم» وكلاهما نقلاً عن الطبراني عن عبادة بن الصامت، كنز العمّال: 8 / 467 / 23692.
فضائل الأشهر الثلاثة عن الحسن بن عليّ بن فضّال عن الإمام الرضا عن آبائه عليهم السلام: قالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: «إنَّ شَهرَ رَمَضانَ شَهرٌ عَظيمٌ، يُضاعِفُ اللّهُ فيهِ الحَسَناتِ، ويَمحو فيهِ السَّيِّئاتِ، ويَرفَعُ فيهِ الدَّرَجاتِ؛ مَن تَصَدَّقَ في هذَا الشَّهرِ بِصَدَقَةٍ غَفَرَ اللّهُ لَهُ، ومَن أحسَنَ فيهِ إلى ما مَلَكَت يَمينُهُ غَفَرَ اللّهُ لَهُ».
ثُمَّ قالَ عليه السلام: إنَّ شَهرَكُم هذا لَيسَ كَالشُّهورِ؛ إذا أقبَلَ إلَيكُم أقبَلَ بِالبَرَكَةِ وَالرَّحمَةِ، وإذا أدبَرَ عَنكُم أدبَرَ بِغُفرانِ الذُّنوبِ. هذا شَهرٌ الحَسَناتُ فيهِ مُضاعَفَةٌ، وأعمالُ الخَيرِ فيهِ مَقبولَةٌ، مَن صَلّى مِنكُم في هذَا الشَّهرِ للّهِِ عز و جل رَكعَتَينِ يَتَطَوَّعُ بِهِما غَفَرَ اللّهُ
فضائل الأشهر الثلاثة ـ به نقل از حسن بن على بن فضّال، از امام رضا عليه السلام، از پدرانش عليهم السلامـ: پيامبر خدا فرمود: «ماه رمضان، ماهى بزرگ است. خداوند در اين ماه، حسنات را دو برابر مى كند و سيّئات را محو مى سازد و درجات را بالا مى برد. هر كس در اين ماه، صدقه اى دهد، خداوند او را مى آمرزد و هر كس در اين ماه به برده خويش نيكى كند، خداوند او را مى آمرزد».
سپس فرمود: «اين ماه شما، همچون ماه هاى ديگر نيست. وقتى به سراغ شما مى آيد، با بركت و رحمت مى آيد و چون مى رود، با آمرزش گناهان مى رود. اين [ماه]، ماهى است كه حسنات، در آن دو برابر مى گردند و كارهاى خير در آن قبول مى شوند. هر كس از شما در اين ماه، دو ركعت نماز مستحب براى خدا بخواند، خداوندْ او را مى آمرزد».
سپس فرمود: «بدبخت واقعى،
۱.فضائل الأشهر الثلاثة: 73 / 53، عيون أخبار الرضا عليه السلام: 1 / 293 / 46، الأمالي للصدوق: 109 / 82، روضة الواعظين: 372، بحار الأنوار: 96 / 361 / 29.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:إنَّ بَينَ شَعبانَ وشَوّالٍ شَهرَ رَمَضانَ الَّذي اُنزِلَ فيهِ القُرآنُ، وهُوَ شَهرُ اللّهِ ـ تَعالى ذِكرُهُ ـ وهُوَ شَهرُالبَرَكَةِ، وهُوَ شَهرُالمَغفِرَةِ، وهُوَ شَهرُ الرَّحمَةِ، وهُوَ شَهرُ التَّوبَةِ، وهُوَ شَهرُ الإِنابَةِ، وهُوَ شَهرُ قِراءَةِ القُرآنِ، وهُوَ شَهرُ الاِستِغفارِ، وهُوَ شَهرُ الصِّيامِ، وهُوَ شَهرُ الدُّعاءِ، وهُوَ شَهرُ العِبادَةِ، وهَوُ شَهرُ الطّاعَةِ، وهُوَ شَهرُ العِتقِ مِنَ النّارِ وَالفَوزِ بِالجَنَّةِ.
مَن لَم يُغفَر لَهُ في شَهرِ رَمَضانَ لَم يُغفَر لَهُ إلى قابِلٍ، فَأَيُّكُم مُتَّثِقٌ (يَثِقُ) بِبُلوغِ شَهرِ رَمَضانَ قابِلٍ؟! صوموهُ صِيامَ مَن يَرى أ نَّهُ لا يَصومُ بَعدَهُ أبَدا؛ فَكَم مِن صائِمٍ لَهُ عاما أوَّلَ أمسى
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ميان ماه شعبان و شوّال، ماه رمضان است كه قرآن در آن نازل شده است و آن، ماه خداى متعال است، ماه بركت، ماه آمرزش، ماه رحمت، ماه توبه و ماه بازگشت به سوى خدا، ماه قرائت قرآن، ماه استغفار، ماه روزه دارى، ماه دعا، ماه عبادت، ماه طاعت و ماه آزاد شدن از آتش و دست يافتن به بهشت.
هر كه در ماه رمضان آمرزيده نشود، تا سال آينده آمرزيده نخواهد شد. پس، كدامتان اطمينان داريد كه به ماه رمضان آينده برسيد؟
آن را روزه بداريد، روزه داشتن كسى كه مى انديشد پس از آن، ديگر آن ماه را روزه نخواهد داشت. چه بسا روزه دارى كه آن را سال نخست، روزه گرفته؛ امّا امسال در گور آرميده است و در خاك، يكه و تنها مانده است. خداوند، شما را از خواب غفلت بيدار كند و ما و شما را در روز جزا بيامرزد!
۱.فضائل الأشهر الثلاثة: 117 / 112 عن عليّ بن الحسين البرقي عن أبيه عن جدّه [عن] الإمام الحسن عليه السلام.
عنه صلى الله عليه و آله:شَهرُ رَمَضانَ لَيسَ كَالشُّهورِ؛ لِما تُضاعَفُ فيهِ مِنَ الاُجورِ. هُوَ شَهرُ الصِّيامِ، وشَهرُ القِيامِ، وشَهرُ التَّوبَةِ وَالاِستِغفارِ، وشَهرُ تِلاوَةِ القُرآنِ؛ هُوَ شَهرٌ أبوابُ الجِنانِ فيهِ مُفَتَّحَةٌ وأبوابُ النّيرانِ فيهِ مُغَلَّقَةٌ؛ هُوَ شَهرٌ يُكتَبُ فيهِ الآجالُ، ويُبَثُّ فيهِ الأَرزاقُ، وفيهِ لَيلَةٌ فيها يُفرَقُ كُلُّ أمرٍ حَكيمٍ، ويُكتَبُ فيها وَفدُ بَيتِ اللّهِ الحَرامِ، تَتَنَزَّلُ المَلائِكَةُ وَالرّوحُ فيها عَلَى الصّائِمينَ وَالصّائِماتِ بِإِذنِ رَبِّهِم في كُلِّ أمرٍ، سَلامٌ هِيَ حَتّى مَطلَعِ الفَجرِ.
مَن لَم يُغفَر لَهُ في شَهرِ رَمَضانَ لَم يُغفَر إلى قابِلٍ؛ فَبادِروا بِالأَعمالِ الصّالِحاتِ الآنَ وبابُ التَّوبَةِ مَفتوحٌ وَالدُّعاءُ
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ماه رمضان، همچون ماه هاى ديگر نيست، به خاطر پاداش هايى كه در آن، دو برابر مى شود. آن، ماه روزه دارى و عبادت است، ماه توبه و استغفار، و ماه تلاوت قرآن. آن، ماهى است كه در آن، درهاى بهشت، گشوده و درهاى آتش، بسته اند. و ماهى است كه اجل ها در آن نوشته مى شوند و روزى ها پخش مى گردند.
و در آن، شبى است كه هر فرمان حكمت آميزى، در آن مقدّر (جدا) مى گردد و ميهمانان خانه خدا، در اين ماه نوشته مى شوند. در اين ماه، فرشتگان و روح الأمين به اذن پروردگارشان، بر مردان و زنان روزه دار، درباره هر كارى فرود مى آيند. آن شب تا دميدن صبح، سلامت است.
هر كس در ماه رمضان آمرزيده نشود، تا سال آينده آمرزيده نگردد. پس، هم اكنون كه درِ توبه گشوده است و دعا مستجاب است، به كارهاى نيك
عنه صلى الله عليه و آله:شَهرُ رَمَضانَ شَهرُ اللّهِ عز و جل، وهُوَ شَهرٌ يُضاعِفُ اللّهُ فيهِ الحَسَناتِ ويَمحو فيهِ السَّيِّئاتِ، وهُوَ شَهرُ البَرَكَةِ، وهُوَ شَهرُ الإِنابَةِ، وهُوَ شَهرُ التَّوبَةِ، وهُوَ شَهرُ المَغفِرَةِ، وهُوَ شَهرُ العِتقِ مِنَ النّارِ وَالفَوزِ بِالجَنَّةِ. ألا فَاجتَنِبوا فيهِ كُلَّ حَرامٍ، وأكثِروا فيهِ مِن تِلاوَةِ القُرآنِ، وسَلوا فيهِ حَوائِجَكُم، وَاشتَغِلوا فيهِ بِذِكرِ رَبِّكُم. ولا يَكونَنَّ شَهرُ رَمَضانَ عِندَكُم كَغَيرِهِ مِنَ الشُّهورِ؛ فَإِنَّ لَهُ عِندَ اللّهِ حُرمَةً وفَضلاً عَلى سائِرِ الشُّهورِ. ولا يَكونَنَّ شَهرُ رَمَضانَ يَومُ صَومِكُم كَيَومِ فِطرِكُم. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ماه رمضان، ماه خداست؛ ماهى كه خداوند، حسنات را در آن، دو برابر مى كند و سيّئات را محو مى كند، ماه بركت، ماه بازگشت به سوى خدا، ماه توبه، ماه آمرزش، ماه آزاد شدن از آتش و دست يافتن به بهشت.
پس، در اين ماه از هر حرامى بپرهيزيد و در آن، زياد قرآن تلاوت كنيد و در آن، حاجت هاى خويش را بخواهيد و در آن، به ذكر پروردگارتان بپردازيد و مبادا ماه رمضان نزد شما، مانند ماه هاى ديگر باشد؛ چرا كه آن نزد خداوند، نسبت به ماه هاى ديگر، حرمت و برترى دارد و مبادا در ماه رمضان، روز روزه دارى تان مثل روز خوردنتان باشد.
۱.فضائل الأشهر الثلاثة: 95 / 78 عن محمّد بن أبي عمير عن غير واحد عن الإمام الصادق عليه السلام.