پيامبر خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند با چيزى شايسته‏تر از خرد، عبادت نشد و مؤمن، خردمند نيست، مگر آن كه ده فضيلت در او جمع شود: خوبى از او اميد برود، و بدى از او انتظار نرود؛ خوبىِ اندكِ ديگران را زياد بشمرد، و خوبى‏هاى بسيارِ خود را كم بشمرد؛ در سراسر زندگى‏اش از دانش‏طلبى خسته نگردد؛ از رفت و آمد نيازمندان به نزد خويش، دل‏تنگ نشود؛ خوارى در نزد او دوست‏داشتنى‏تر از عزّت باشد؛ فقر را بهتر از ثروتمندى دوست بدارد؛ بهره او از دنيا قوت (نيازمندى‏هاى ضرورى زندگى) باشد؛ و امّا دهم ـ و چيست دهم؟! ـ كسى را نبيند، جز آن كه بگويد: او از من بهتر و پارساتر است. همانا مردمان، دو دسته‏اند: دسته‏اى كه از مؤمن، بهتر و پارساترند و دسته‏اى ديگر، كه بدتر از او و پايين‏تر از وى‏اند. پس هنگامى كه مؤمن،

امام صادق عليه السلام:روز غرّش، آن گاه كه بر دوستان على عليه السلام كار سخت شد، وى «دعاى غُصّه» را خواند؛ همان دعايى كه هر كه به گاه اندوه و غم آن را بخواند، خداوند از آن نجاتش مى دهد. و آن دعا اين است: «بار خدايا! آنچه را مايه خشم توست، براى من دوست داشتنى نساز و آنچه را دوست مى دارى، برايم دشمن داشتنى مكن. بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه به مايه خشم تو خشنود شوم يا بر مايه خشنودىِ تو خشم آورم يا به قضاى تو تن نسپارم يا گفتار تو را وا گذارم يا خيرخواهِ دشمنانت باشم و يا از فرمان تو درباره ايشان، سر باز زنم. بار خدايا! هر كارى يا گفتارى كه مرا به خشنودى ات نزديك سازد و از خشمت دور گردانَد، مرا بر آن پايدار و به آن وادار ساز، اى مهربان ترين مهربانان! بار خدايا! زبانى ذكرگو، دلى

امام على عليه السلامـ آن گاه كه قرآن برافراشتنِ معاويه، ياران امام عليه السلام را فريفت و ايشان در صفّين از نبرد دست كشيدند ـ: شما كارى كرديد كه نيروى اسلام را فرو كاست و توانش را از ميان برد و سستى و خوارى بر جاى نهاد. آن گاه كه شما سربلندى يافته بوديد و دشمنتان بيم داشت كه ريشه كن شود و كشتارى سخت به ايشان روى آورده بود و دردِ جراحت را مى چشيدند، ايشان قرآن ها را برافراشتند و شما را [به دروغ] به حكم آن فرا خواندند تا خشمتان را از خود، دور كنند و جنگ ميان شما و خويش را فرو بنشانند و به حيله و فريب، شما را منتظر حوادث آينده روزگار سازند. آن گاه كه بر آنچه ايشان دوست داشتند، همدست شديد و آنان را به خواستشان رسانديد، جز فريب خوردگانى نبوديد. به خدا سوگند، گمان ندارم كه از اين پس راه هدايت

امام باقر عليه السلام:آن گاه كه افراد از على عليه السلام خواستند تا دو حَكَم برگزيند، وى به ايشان گفت: «معاويه كسى نيست كه براى اين كار، كسى جز عمرو بن عاص را برگزيند كه به انديشه و نظرش اطمينان داشته باشد؛ و براى فرد قُرشى، جز شخص همتاى او [در هوش و انديشه] روا نيست. پس بر شما باد كه عمرو عاص را با [تيرى چون]عبد اللّه بن عبّاس بزنيد؛ زيرا عمرو، هيچ گرهى بر نمى بندد، مگر آن كه عبد اللّه بگشايد؛ و هيچ گرهى را نمى گشايد، مگر آن كه عبد اللّه بر بندد؛ و هيچ كارى را استوار نمى كند، جز آن كه عبد اللّه آن را بر شكند؛ و هيچ كارى را بر نمى شكند، جز آن كه عبد اللّه استوارش سازد». اشعث گفت: نه. به خدا سوگند، تا قيامت بر پا شود، نبايد دو تن از مُضَر در اين بابْ داورى كنند. اكنون كه ايشان مردى از

امام باقر عليه السلام:آن گاه كـه امير مـؤمنـان عليه السلام از صـفّين باز مى گشت، به فرزندش حسن عليه السلام نوشت: «به نام خداوند بخشنده مهربان. از پدرى كه در آستانه فناست، و چيرگى زمان را پذيراست، زندگى را پشت سر نهاده، به گردش روزگار گردن داده، نكوهنده اين جهان است، جاى گيرنده در سراهاى مردگان و فردا، كوچنده از آن؛ به فرزندى آرزومندِ آنچه به دست نايد، رونده راهِ كسى كه به جهان نيستى درآمده، آماج بيمارى ها، گروگان روزگار، در تيررسِ بلاها و خود، دنيا را گوش به فرمان؛ سوداگر [دنياى پُر] فريب است، وامدارِ مرگ ها، اسيرِ مرگ، هم سوگند اندوه ها، هم نشين غم ها، آماج آفت ها، زمين خورده شهوت ها، و جانشين مردگان! امّا بعد؛ همانا من از پشت كردنِ دنيا به خود و سركشى روزگار بر خويش و روى آوردن آخرت

امام حسن عليه السلام:چون هنگام وفات پدرم رسيد، آغاز به وصيّت كرد و فرمود: «اين، چيزى است كه على بن ابى طالب، برادر محمّد فرستاده خدا و پسر عمو و وصى و هم نشين او وصيت كرده است. اوّلين وصيّتم اين است كه گواهى مى دهم كه جز خداوند، هيچ معبودى نيست و اين كه محمّد صلى الله عليه و آله فرستاده و برگزيده اوست. او را به علم خويش برگزيد و براى برگزيدگى او را پسنديد، و اين كه خداوند، همه در گور خفتگان را برمى انگيزد و مردم را از كارهايشان بازخواست مى كند و به آنچه در سينه هاست، داناست. سپس تو را ـ اى حسن ـ وصيّت مى كنم ـ و همين براى سفارش به تو كافى است ـ به آنچه پيامبر خدا وصيّت كرده است. پس اگر چنين است، در خانه ات بمان و بر خطاى خويش گريه كن و هرگز مباد كه بزرگ ترين هَمّ و فكرت دنيا باشد!