فیلترها
نتایج جستجو برای «تندرستی»: ۹۰ حدیث
رُوِيَ عَنِ الإِمامِ الصّادِقِ عليه السلامأنَّهُ قالَ لِبَعضِ تَلامِذَتِهِ: أيَّ شَيءٍ تَعَلَّمتَ مِنّي؟ قالَ لَهُ: يا مَولايَ، ثَمانِ مَسائِلَ، قالَ لَهُ عليه السلام: قُصَّها عَلَيَّ لِأَعرِفَها، قالَ:
الاُولى: رَأَيتُ كُلَّ مَحبوبٍ يُفارِقُ عِندَ المَوتِ حَبيبَهُ فَصَرَفتُ هِمَّتي إلى ما لا يُفارِقُني بَل يُؤنِسُني في وَحدَتي، وهُوَ فِعلُ الخَيرِ. فَقالَ: أحسَنتَ واللّهِ.
الثّانِيَةُ: رَأَيتُ قَومًا يَفخَرونَ بِالحَسَبِ وآخَرينَ بِالمالِ والوَلَدِ وإذا ذلِكَ لا فَخرَ، ورَأَيتُ الفَخرَ العَظيمَ، في قَولِهِ تَعالى: «إنَّ أكرَمَكُم عِندَ اللّهِ أتقاكُم ۱» فَاجتَهَدتُ أن أكونَ عِندَهُ كَريمًا.
قالَ: أحسَنتَ واللّهِ.
الثّالِثَةُ: رَأَيتُ لَهوَ النّاسِ وطَرَبَهُم، وسَمِعتُ قَولَهُ
از امام صادق عليه السلام روايت شده استكه به يكى از شاگردانش فرمود: چه چيز از من فرا گرفتى؟ گفت: اى مولاى من! هشت مسأله ياد گرفتم. فرمود: باز گو تا بدانم. گفت: نخست: ديدم هر دوستى از دوستدارش هنگام مرگ جدا مى شود، پس همّتم را مصروف چيزى كردم كه از من جدا نمى گردد، بلكه در تنهايى ام با من انس مى گيرد كه همان كار نيك است. حضرت فرمود: به خدا سوگند نيكو گفتى.
دوم: ديدم گروهى به حسب و نسب و گروهى به مال و فرزند مى نازند و حال آنكه در اينها فخر و بزرگى نيست؛ بلكه افتخار بزرگ را در گفته خداى متعال ديدم: «كريمترين شما باتقواترين شماست»، پس كوشيدم كه نزد او كريم باشم. فرمود: به خدا سوگند نيكو گفتى.
سوم: به بازى و شادى مردم نگريستم و گفته خداى متعال را شنيدم: «و اما آن كس كه از ايستادن در پيشگاه
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عقلی و علمیعلم حکمت و معرفتاحکام آموختن +2 مورد دیگر
الإمام الصادق عليه السلام:يُبسَطُ لَنا فَنَعلَمُ، ويُقبَضُ عَنّا فَلا نَعلَمُ، والإِمامُ يولَدُ وَيلِدُ، ويَصِحُّ ويَمرَضُ، ويَأكُلُ ويَشرَبُ، ويَبولُ ويَتَغَوَّطُ، ويَفرَحُ ويَحزَنُ، ويَضحَكُ ويَبكي، ويَموتُ ويُقبَرُ، ويُزادُ فَيَعلَمُ. ودَلالَتُهُ في خَصلَتَينِ: فِي العِلمِ، واستِجابَةِ الدَّعوَةِ، وكُلُّ ما أخبَرَ بِهِ مِنَ الحَوادِثِ الَّتي تَحدُثُ قَبلَ كَونِها كَذلِكَ، بِعَهدٍ مَعهودٍ إلَيهِ مِن رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله تَوارَثَهُ مِن آبائِهِ عليهم السلام ۱.
امام صادق عليه السلام:علم براى ما گشايش مى يابد و ما آگاهى مى يابيم و يا گرفتگى مى يابد و ما آگاهى نمى يابيم. امام، زاده مى شود و مى زاياند و تندرستى مى يابد و بيمار مى شود و مى خورد و مى آشامد و بول و غائط مى كند و شاد مى شود و محزون مى گردد و مى خندد و مى گريد و مى ميرد و به خاك سپرده مى شود و رشد مى كند و آگاهى مى يابد و نشانه او، برخوردارى از دو ويژگى است: برخوردارى از علم و استجابت دعا و از هر رويدادى كه پيشتر خبر دهد، همان شود و اين در پرتو عهدى است كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به او سپرده و او، آن را از پدرانش به ارث برده است.
۱.الخصال: 528 / 3.
عنه عليه السلام:زكاةُ الصِّحَّةِ، السَّعيُ في طاعَةِ اللّهِ. ۱
امام على عليه السلام:زكات تندرستى، كوشيدن در طاعت خداست.
۱.غرر الحكم: 5454
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:شَيئانِ لا يَعرِفُ فَضلَهُما إلّامَن فَقَدَهُما: الشَّبابُ، وَالعافِيَةُ. ۱
امام على عليه السلام:دو نعمت است كه قدر آن را نداند مگر كسى كه از دستشان دهد: جوانى و تندرستى.
۱.غررالحكم: 5764.
کلیدواژه‌ها جوانی
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:قيامُ اللَّيلِ مَصَحَّةٌ لِلبَدَنِ، ومَـرضـاةٌ لِلـرَّبِّ عَزَّ وجلَّ، وتَعَـرُّضٌ للرَّحمَةِ، وتَمَسُّكٌ بأخلاقِ النَّبِيِّينَ. ۱
امام على عليه السلام:شب زنده دارى مايه تندرستى است، و خشنودى پروردگار عز و جل، و قرار گرفتن در معرض رحمت خدا، و چنگ آويختن به اخلاق پيامبران.
۱.بحار الأنوار: 87/143/17
الخصال عنه عليه السلام:خَمسُ خِصالٍ مَن فَقَدَ واحِدَهً مِنهُنَّ لَم يَزَلْ ناقِصَ العَيشِ زائلَ العَقلِ مَشغولَ القَلبِ، فأوَّلُها: صِحَّةُ البَدَنِ، والثّانِيَةُ: الأمنُ، والثّالِثَةُ: السَّعَةُ فيالرِّزقِ، والرّابِعَةُ: الأنيسُ المُوافِقُ ـ [قال الراوي:]قُلتُ: وما الأنيسُ المُوافِقُ؟ قالَ: الزَّوجَةُ الصّالِحَةُ، والوَلَدُ الصّالِحُ، والخَليطُ الصّالِحُ ـ والخامِسَةُ: وهِيَ تَجمَعُ هذِه الخِصالَ: الدَّعَةُ. ۱
الخصال:امام صادق عليه السلام فرمود: پنچ چيز است كه هر كس يكى از آنها را نداشته باشد، پيوسته زندگيش لنگ، خردش سرگشته و فكرش مشغول است: اول، تندرستى. دوم، امنيّت. سوم، فراخى در روزى. چهارم، همدم سازگار. راوى مى گويد: عرض كردم: منظور از همدم سازگار چيست؟ فرمود: زن نيك و فرزند نيك و همنشين نيك. [امام عليه السلام در ادامه فرمود:]و پنجم كه جامع همه اينهاست، آسايش.
۱.الخصال: 284/34.
الإمامُ الصّادقُ عليه السلام:سَلُوا اللّهَ الغِنى فِي الدّنيا والعافِيَةَ، وفي الآخِرَةِ المَغفِرَةَ والجَنَّةَ. ۱
امام صادق عليه السلام:از خداوند توانگرى و تندرستى در دنيا، و آمرزش و بهشت در آخرت را بخواهيد.
۱.الكافي: 5/71/4.
عنه صلى الله عليه و آله:خَلَّتانِ كثيرٌ مِن الناسِ فيهِما مَفتونٌ: الصِّحَّةُ والفَراغُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دو چيز است كه مايه فتنه (آزمايش يا فساد) بسيارى از مردم است: تندرستى و فراغت (بيكارى).
۱.الكافي: 8/152/136.
کلیدواژه‌ها فراغت
امام زين العابدين عليه السلامـ در همان دعا ـگفت: تندرستى و صحّتى كه با عبادت گذرد و فراغتى كه با پارسايى همراه باشد، روزيم فرما.
۱.الصحيفة السجّاديّة: الدعاء 20
کلیدواژه‌ها فراغت
الإمامُ الصّادقُ عليه السلامـ لمّا سُئلَ عمّا يُروى عن أبي ذَرٍّ: ثلاثةٌ يُبغِضُها الناسُ وأنا اُحِبُّها: اُحِبُّ المَوتَ واُحِبُّ الفَقرَ واُحِبُّ البَلاءَ ـ: إنّ هذا ليس على ما يَرَونَ ۱؛ إنّما عَنى: المَوتُ في طاعَةِ اللّهِ أحَبُّ إلَيَّ مِن الحَياةِ في مَعصيَةِ اللّهِ، والفَقرُ في طاعةِ اللّهِ أحَبُّ إليَّ مِن الغِنى فيمَعصيَةِ اللّهِ، والبَلاءُ في طاعَهِ اللّهِ أحَبُ إلَيَّ مِن الصِّحَّةِ في مَعصيَةِ اللّهِ. ۲
امام صادق عليه السلامـ درباره سؤال از اين سخنِ نقل شده از ابوذر كه: «سه چيز است كه مردم از آنها نفرت دارند و من دوستشان دارم: من مرگ و فقر و بلا را دوست دارم» ـ: اين مطلب آن گونه كه مردم (از سخن ابوذر) مى فهمند، نيست. بلكه مقصود او اين است كه مرگ در راه طاعت خدا را خوشتر دارم، تا زندگى توأم با معصيت خدا و فقر در طاعت خدا را دوست تر دارم، تا توانگرى همراه با معصيت خدا و بلا و بيمارى در راه طاعت خدا را خوشتر دارم، از تندرستى همراه با معصيت خدا.
داوودُ عليه السلامـ كانَ يقولُ ـ: اللّهُمّ لا مَرَضٌ يُضنِيني، ولا صِحَّةٌ تُنسِيني، ولكنْ بينَ ذلكَ. ۱
داوود عليه السلامـ بارها ـمى فرمود: بار خدايا! نه بيمارى اى كه مرا سنگين و بسترى گرداند و نه تندرستى اى كه مرا به فراموشى و غفلت [از ياد تو]كشاند، بلكه حدّ ميان اين دو [را نصيبم فرما].
۱.الدعوات: 134/334.
رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:نِعمَتانِ مَفتونٌ فيهِما كَثيرٌ مِن النّاسِ: الفَراغُ والصِّحَّةُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دو نعمت است كه بسيارى ازمردم در آنها آزموده مى شوند [يا به سبب آنها به گمراهى و فساد مى افتند]: فراغت و تندرستى.
۱.الخصال: 35 / 7.
رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:مَن أمسى وأصبحَ وعِندَهُ ثَلاثٌ فقد تَمَّت علَيهِ النِّعمَةُ في الدُّنيا: مَن أصبَحَ وأمسى مُعافىً في بَدَنِهِ، آمِنا في سَرْبِهِ، عِندَهُ قُوتُ يَومِهِ، فإن كانَت عِندَهُ الرّابِعَةُ فَقد تَمَّت علَيهِ النِّعمَةُ في الدُّنيا والآخِرَةِ؛ وهُو الإيمانُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه شب و روز خود راسپرى كند و از سه چيز برخوردار باشد نعمت دنيا بر او تمام شده است: كسى كه بام و شامش را در تندرستى و آسودگى خاطر گذراند و خوراك روز خود را داشته باشد و اگر چهارمين نعمت را هم داشته باشد، نعمت دنيا و آخرت را كامل دارد و آن نعمت ايمان است.
۱.تحف العقول: 36.
الإمامُ الصّادقُ عليه السلام:النَّعيمُ في الدُّنيا الأمنُ وصِحَّةُ الجِسمِ، وتَمامُ النِّعمَةِ في الآخِرَةِ دُخولُ الجَنَّةِ، وما تَمَّتِ النِّعمَةُ على عَبدٍ قَطُّ لَم يَدخُلِ الجَنَّةَ. ۱
امام صادق عليه السلام:نعمت دنيا، امنيّت و تندرستى است و كمال نعمت آخرت، وارد شدن به بهشت است و بنده اى كه به بهشت نرود هرگز نعمت بر او تمام نشده است.
۱.معاني الأخبار: 408 / 87.
عنه عليه السلام:قِلَّةُ الغِذَاءِ أكْرَمُ لِلنَّفْسِ، و أدْوَمُ لِلصِّحَّةِ. ۱
امام على عليه السلام:كم خوردن، جان را گرامى تر و تندرستى را پايدارتر مى كند.
۱.غرر الحكم: 6819.
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:كَمْ مِنْ أكْلَةٍ مَنَعَتْ أكْلاَتٍ! ۱
امام على عليه السلام:بسا يك بار خوردن كه از خوردنهاى ديگر جلوگيرى كند!
۱.نهج البلاغة: الحكمة 171.
عنه عليه السلام:إيَّاكَ وَ البِطْنَةَ، فَمَنْ لَزِمَهَا كَثُرَتْ أسْقَامُهُ. ۱
امام على عليه السلام:از پُرخورى بپرهيز، كه هر كس پايبند آن شد، بيماريهايش زياد گرديد.
۱.غرر الحكم: 2639.
عنه عليه السلام:مَنِ اقْتَصَرَ في أكْلِهِ كَثُرَتْ صِحَّتُهُ وَ صَلُحَتْ فِكْرَتُهُ. ۱
امام على عليه السلام:هر كه در خوردن اندازه نگه دارد تندرستى اش فزونى مى گيرد و انديشه اش سالم مى ماند.
۱.غرر الحكم: 8803.
عنه عليه السلام:إيَّاكَ و إدْمَانَ الشِّبَعِ، فَإنَّهُ يَهِيجُ الأسْقَامَ وَ يُثِيرُ العِلَلَ. ۱
امام على عليه السلام:بپرهيز از هميشه پر خوردن، كه برانگيزنده دردها و عامل بيماريها مى شود.
۱.غرر الحكم: 2681.
نمایش ۱ تا ۲۰ از ۹۰