فیلترها
نتایج جستجو برای «خوردن»: ۲۸۵ حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:ما قَسَمَ اللّهُ لِلعِبادِ شَيئًا أفضَلَ مِنَ العَقلِ، فَنَومُ العاقِلِ أفضَلُ مِن سَهَرِ الجاهِلِ، وإفطارُ العاقِلِ أفضَلُ مِن صَومِ الجاهِلِ، وإقامَةُ العاقِلِ أفضَلُ مِن شُخوصِ الجاهِلِ. ولا بَعَثَ اللّهُ رَسولاً ولا نَبِيًّا حَتّى يَستَكمِلَ العَقلَ، ويَكونَ عَقلُهُ أفضَلَ مِن عُقولِ جَميعِ اُمَّتِهِ. وما يُضمِرُ النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله في نَفسِهِ أفضَلُ مِنِ اجتِهادِ جَميعِ المُجتَهِدينَ، وما أدَّى العاقِلُ فَرائِضَ اللّهِ حَتّى عَقَلَ مِنهُ، ولا بَلَغَ جَميعُ العابِدينَ في فَضلِ عِبادَتِهِم ما بَلَغَ العاقِلُ، إنّ العُقَلاءَ هُم اُولُو الأَلبابِ، الَّذينَ قالَ اللّهُ تَعالى: «إِنَّمَا يَتَذَكَّرُ أُوْلُواْ الْأَلْبَـبِ» ۱. ۲
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، چيزى با ارزش تر از خِرد در ميان بندگان، تقسيم نكرد. لذا خواب خردمند، از بيدارى نادان، برتر است و خوردن خردمند، از روزه نادان برتر است و بر جا بودن خردمند، از به حركت در آمدن نادان، برتر است.
خداوند، هيچ پيامبر و فرستاده اى را برنينگيخت، مگر آن زمان كه خِردش كامل گشت و خِردش از خِردهاى همه امّتش بيشتر بود. آنچه پيامبر در خود نهان مى دارد [يعنى خرد]، از كوشش تمامِ كوشندگان، برتر است.
هيچ بنده اى، نمى تواند واجبات الهى را به جاى آورد، مگر آن كه درباره آنها تعقّل كند. همه پرستشگران با زيادتى عبادت و پرستش، به پايه خردمندان نمى رسند به راستى كه خردمندان، همان «اولو الألباب (صاحبان خرد)» هستند كه خداوند، درباره آنان فرمود: «جز صاحبان خرد، پند نمى گيرند» .
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در سفارش به على عليه السلام ـ: اى على! بر تو باد [خوردن] كدو. آن را بخور كه مغز و خرد را زياد مى كند.
کلیدواژهها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عقلی و علمیعقل و جهلعوامل تقویت عقل +2 مورد دیگر
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:عَلَيكُم بِالقَرعِ، فَإِنَّهُ يَزيدُ فِي العَقلِ ويُكَبِّرُ الدِّماغَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بر شما باد [خوردن] كدو؛ زيرا بر خرد مى افزايد و مغز را بزرگ مى كند.
۱.شعب الإيمان: ج 5 ص 102 ح 5947 عن عطاء، كنز العمّال: ج 10ص 44 ح 28276 وراجع المعجم الكبير: ج 22 ص 63 ح 152.
کلیدواژهها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عقلی و علمیعقل و جهلعوامل تقویت عقل +2 مورد دیگر
الإمام الرّضا عليه السلام:عَلَيكُم بِالسَّفَرجَلِ، فَإِنَّهُ يَزيدُ فِي العَقلِ. ۱
امام رضا عليه السلام:بر شما باد [خوردن] گلابى كه بر خرد مى افزايد.
۱.مكارم الأخلاق: ج 1 ص 373 ح 1236، المحاسن: ج 2 ص 367 ح 2282 عن السيّاري رفعه وفيه «عليكم بالسفرجل فكلوه؛ فإنّه يزيد في العقل والمروءة»، بحار الأنوار: ج 66 ص 171 ح 19.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:عَلَيكُم بِالكَرَفسِ، فَإِنَّهُ إن كانَ شَيءٌ يَزيدُ فِيالعَقلِ فَهُوَ هُوَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بر شما باد [خوردن] كرفس؛ زيرا اگر چيزى بر خرد بيفزايد، كرفس است.
۱.طبّ النبيّ صلى الله عليه و آله: ص 11، بحار الأنوار: ج 62 ص 300.
کلیدواژهها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عقلی و علمیعقل و جهلعوامل تقویت عقل +2 مورد دیگر
امام صادق عليه السلام:هر كس كه چهل روز خوردن گوشت را ترك كند، بد اخلاق مى شود و خردش تباه مى گردد. و هر كس كه بد اخلاق شد، در گوشش به آواز، اذان بگوييد ۳.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بر شما باد [خوردن] كُندُر ۴؛ زيرا حرارت قلب را از ميان مى برد، همان گونه كه انگشت، عرق پيشانى را پاك مى كند. [كُندُر،]كمر را محكم مى كند، خرد را افزايش مى دهد، ذهن را تيز مى گرداند، چشم را جلا مى دهد و فراموشى را از ميان مى برد.
۱.اللُّبان: ضَربٌ من العِلْك (لسان العرب: ج 5 ص 153).
۲.في بحار الأنوار: ج 76 ص 321 «الحزن» وهو الأنسب.
۳.بحار الأنوار: ج 62 ص 294، مستدرك الوسائل: ج 16 ص 374 ح 20228.
۴.كُنْدُر: صمغى كه آن را مصطكى خوانند و بعضى گويند مصطكى هم نوعى كندر است و كندر، همان لُبان است. و بعضى گويند كندر، درختى است شبيه به درخت پسته؛ ليكن بارى و ميوه اى و تخمى ندارد. صمغ آن را به نام آن درخت خوانند (ر. ك: لغت نامه دهخدا: ج 11 ص 16423).
کلیدواژهها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عقلی و علمیعقل و جهلعوامل تقویت عقل +2 مورد دیگر
الكافي عن محمّد بن عليّ الهمدانيّ:إنَّ رَجُلاً كانَ عِندَ الرِّضا عليه السلام بِخُراسانَ فَقُدِّمَت إلَيهِ مائِدَةٌ عَلَيها خَلٌّ ومِلحٌ فَافتَتَحَ عليه السلام بِالخَلِّ، فَقالَ الرَّجُلُ: جُعِلتُ فِداكَ، أمَرتَنا أن نَفتَتِحَ بِالمِلحِ؟!
فَقالَ: هذا مِثلُ هذا ـ يَعنِي الخَلَّ ـ وإنَّ الخَلَّ يَشُدُّ الذِّهنَ ويَزيدُ فِي العَقلِ. ۱
الكافىـ به نقل از محمّد بن على همدانى ـ: مردى نزد امام رضا عليه السلام در خراسان بود. نزد ايشان خوانى گستردند كه بر آن، سركه و نمك بود. ايشان غذا را با خوردن سركه آغاز نمود. آن مرد گفت: فدايت شوم! به ما فرمان دادى كه با نمك آغاز كنيم؟
فرمود: «اين (سركه) مانند آن است. سركه، ذهن را استوار مى كند و بر خرد مى افزايد».
۱.الكافي: ج 6 ص 329 ح 4، المحاسن: ج 2 ص 286 ح 1931، بحار الأنوار: ج 66 ص 303 ح 14.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:عَلَيكُم بِالفَرفَخِ؛ فَهِيَ المُكَيِّسَةُ، فَإِنَّهُ إن كانَ شَيءٌ يَزيدُ فِي العَقلِ فَهِيَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بر شما باد [خوردن] خُرفه؛ زيرا زيركى مى بخشد. به راستى كه اگر چيزى بر خرد بيفزايد، همان خرفه است.
۱.المحاسن: ج 2 ص 323 ح 2094 عن حمّاد بن زكريّا النخعيّ، مكارم الأخلاق: ج 1 ص 390 ح 1314 كلاهما عن الإمام الصادق عليه السلام وليس فيه «فهي المُكيِّسة»، بحار الأنوار: ج 66 ص 234 ح 3.
کلیدواژهها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عقلی و علمیعقل و جهلعوامل تقویت عقل +2 مورد دیگر
الإمام الصادق عليه السلام:أكلُ الباقِلّى يُمَخِّخُ السّاقَينِ، ويَزيدُ فِي الدِّماغِ. ۱
امام صادق عليه السلام:خوردن باقلا، ساق ها را مغزدار مى كند و بر مغز مى افزايد.
۱.الكافي: ج 6 ص 344 ح 1، المحاسن: ج 2 ص 309 ح 2028 كلاهما عن محمّد بن عبداللّه، بحار الأنوار: ج 62 ص 283.
الكافي عن سماعة بن مهران:كُنتُ عِندَ أبي عَبدِاللّهِ عليه السلام وعِندَهُ جَماعَةٌ مِن مَواليهِ، فَجَرى ذِكرُ العَقلِ وَالجَهلِ، فَقالَ أبو عَبدِاللّهِ عليه السلام: اِعرِفُوا العَقلَ وجُندَهُ وَالجَهلَ وجُندَهُ تَهتَدوا.
قالَ سَماعَةُ: فَقُلتُ: جُعِلتُ فِداكَ، لا نَعرِفُ إلاّ ما عَرَّفتَنا.
فَقالَ أبو عَبدِاللّهِ عليه السلام: إنَّ اللّهَ عز و جل خَلَقَ العَقلَ وهُوَ أوَّلُ خَلقٍ مِنَ الرّوحانِيّينَ عَن يَمينِ العَرشِ مِن نورِهِ، فَقالَ لَهُ: أدبِر فَأَدبَرَ؛ ثُمَّ قالَ لَهُ: أقبِل فَأَقبَلَ ۱؛ فَقالَ اللّهُ تَبارَكَ
وتَعالى: خَلَقتُكَ خَلقًا عَظيمًا وكَرَّمتُكَ عَلى جَميعِ خَلقي. ۲
قالَ: ثُمَّ خَلَقَ الجَهلَ مِنَ البَحرِ الاُجاجِ ظُلمانِيًّا فَقالَ لَهُ: أدبِر فَأَدبَرَ؛ ثُمَّ قالَ
الكافىـ به نقل از سماعه بن مهران ـ: نزد امام صادق عليه السلام بودم و گروهى از دوستداران ايشان در آن جا حضور داشتند. سخن از خرد و نادانى به ميان آمد. امام صادق عليه السلامفرمود: «خرد و سپاهيانش و نادانى و سپاهيانش را بشناسيد تا هدايت يابيد». ۴
گفتم: جانم به فدايت! نمى دانيم، جز آنچه شما ما را بر آن آگاه ساخته ايد.
آن گاه امام صادق عليه السلام فرمود: «خداوند، خرد را كه نخستين آفريده روحانى است، از سَمت راست عرش، از نور خود بيافريد. آن گاه بدو فرمود: باز گرد. پس برگشت. سپس به او گفت: روى آور. پس روى آورد. ۵ سپس خداوند
متعال فرمود: تو را آفريدم، آفريدنى بزرگ وتو را برهمه مخلوقاتم گرامى داشتم». ۶
سپس [خداوند،] نادانى را از درياى شور و ظلمانى بيافريد و به او گفت: باز گرد. پس برگشت. سپس
۱.شرح المولى محمّد صالح المازندراني هذا الحديث بما يلي: «فقال له: أدبر فأدبر»: أمره بالهبوط من عالم الملكوت والنور إلى عالم الظلمات والشرور والتوجّه إلى ما يلايمه من المشتهيات والنظر إلى ما فيه هواه من المستلذّات، فهبط لما في ذلك من مصلحة وهي ابتلاء العباد ونظام البلاد وعمارة الأرض، إذ لولا ذلك لكان النّاس بمنزلة الملائكة عارين عن حلية التناكح والتناسل والزراعة وتعمير الأرض، وبطل الغرض المطلوب من هذا النوع من الخلق، وبطل خلافة الأرض، ولزم من ذلك بطلان الثواب والعقاب وعدم انكشاف صفات الباري وانجلاء حقائقها وآثارها، مثل العدالة والانتقام والجبّاريّة والقهّاريّة والعفو والغفران وغيرها.
۲.ثمّ قال له: أقبل فلم يقبل»: أمره بعد الإدبار بالإقبال إليه تعالى والرجوع إلى ما لديه من المقامات العليّة والكرامات الرفيعة التي لا يتيسّر الوصول إليها إلاّ بالانتقال من طور أخسّ إلى طور أشرف، ومن حالة أدنى إلى حالة أعلى، ومن نشأة فانية إلى نشأة باقية، وهكذا من حال إلى حال ومن كمال إلى كمال حتّى يبلغ إلى غاية مشاهدة جلال اللّه ونهاية ملاحظة أنوار اللّه ويرتع في جنّة عالية قطوفها دانية، فأبى السلوك في سبيل الرشاد والتقيّد بربقة الانقياد والتمسّك بلوازم الوعظ والنصيحة والانقلاع عن الأفعال القبيحة، كلّ ذلك لشدّة احتجابه بحجاب الظلمات وانغماسه في بحار ذمائم الصفات؛ لتوهّمه أنّ تلك الذمائم الخاسرة والصفات الظاهرة والمشتهيات الحاضرة كمال له، فاغترَّ بها أو افتخر وأخذها بضاعة له واستكبر (شرح اُصول الكافي، كتاب العقل والجهل: ص 268).
وصدر أخيرًا عن مؤسّسة التنظيم والنشر لآثار الإمام الخميني قدس سره في هذا المجال كتاب «شرح حديث جنود العقل والجهل» للسيّد الإمام قدس سرهفراجع.
۳.الكافي: ج 1 ص 21 ح 14، علل الشرائع: ص 113 ح 10، تحف العقول: ص 400 كلاهما نحوه، بحار الأنوار: ج 1 ص 109 ح 7.
۴.امام خمينى رحمه الله، كتابى با عنوان شرح حديث جنود عقل و جهل نگاشته كه از سوى مؤسسه تنظيم و نشر آثار امام خمينى رحمه الله به چاپ رسيده است.
۵.ملاّ صالح مازندرانى در شرح اين حديث نوشته است: «خداوند، خرد را فرمان داد تا از عالَم ملكوت و نورانى به دنياى تاريكى ها و شرور فرود آيد و به خواستنى هايى كه سازگار با اوست، توجّه كند و در لذّت هاى مطابق ميلش، درنگ نمايد. سپس خرد، از آن رو كه مصلحتش در آن بود، فرود آمد. آن مصلحت، عبارت است از: آزمودن بندگان، سامان بخشى به شهرها و آبادانى زمين.
۶.گر چنين نبود، مردم به سانِ فرشتگان، از ازدواج و تكثير نسل، كشاورزى و آبادانى زمين، دست مى شُستند و انگيزه آفرينشِ اين دسته از موجودات، از ميان مى رفت، چنان كه جانشينى [اش در]زمين، زائل مى شد، و نظام پاداش و كيفر نيز به هم مى ريخت و صفات خداوندى و حقيقت و آثارش (چون: عدالت، انتقام، جباريّت، قهاريّت، عفو و بخشش و مانند آن) آشكار نمى گشت».
وى در تفسير «پس بدو گفت: روى آور. پس رو نياورد»، مى گويد: «خداوند، او را پس از برگشتن، به رو آوردن و بازگشت به مقامات برتر و كرامت هاى بلند ـ كه دستيابى بدانها جز با تحوّل و دگرگونى از صورت پست به صورت برتر و از حالت پايين تر به حالت بالاتر و از دنياى فانى به دنياى پايدار، ممكن نيست ـ فرمان داد، چنان كه او را به سير و سلوك و پيمودن راه كمال تا مشاهده جلال خداوندى و ديدن انوار الهى و گشت و گذار در بهشت برين، فرمان داد؛ او از پيمودن راه رشد و گردن نهادن به بندگى و استفاده از پند و نصيحت و دورى جُستن از رفتار زشت، سر باز زد؛ زيرا در حجاب هاى ظلمانى، پنهان بود و در درياى بدى ها فرو رفته بود، با اين گمان كه اين لذّت هاى ظاهرى و خصلت هاى زشت كمال اوست. از اين رو، بدان مغرور شد و فخرفروشى كرد و آن را دست مايه بزرگى طلبى قرار داد» (شرح اصول كافى، كتاب العقل و الجهل، ص 268. همچنين، ر. ك: شرح حديث جنود عقل و جهل).
الإمام الرضا عليهالسلام: الإِكثارُ مِن أكلِ لُحومِ الوَحشِ وَالبَقَرِ يورِثُ تَغَيُّرَ العَقلِ وتَحَيُّرَ الفَهمِ وتَبَلُّدَ الذِّهنِ وكَثرَةَ النِّسيانِ. ۱
امام رضا عليهالسلام: زيادهروى در خوردن گوشت حيوانات وحشى و گاو، سبب سرگشتگى خرد، حيرانى فهم، كودنى ذهن و فراموشى بسيار مىشود.
۱.بحار الأنوار: ج 62 ص 322 نقلاً عن طبّ الإمام الرضا عليهالسلام.
امام على عليه السلام:هنگام غذا [خوردن]، خداوند عز و جل را ياد كنيد و هياهو نكنيد؛ چرا كه آن، نعمتى از نعمت هاى خدا و روزى اى از روزى هاى اوست و در برابر آن، وظيفه داريد كه از خداوند، سپاس گزارى كنيد و از او ياد نماييد و ستايش او گوييد.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:إذا دَخَلَ الرَّجُلُ بَيتَهُ، فَذَكَرَ اللّهَ عِندَ دُخولِهِ وعِندَ طَعامِهِ، قالَ الشَّيطانُ: لا مَبيتَ لَكُم ولا عَشاءَ.
وإذا دَخَلَ فَلَم يَذكُرِ اللّهَ عِندَ دُخولِهِ، قالَ الشَّيطانُ: أدرَكتُمُ المَبيتَ. وإذا لَم يَذكُرِ اللّهَ عِندَ طَعامِهِ، قالَ: أدرَكتُمُ المَبيتَ وَالعَشاءَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه مرد وارد خانه اش شود و در هنگام ورودش و در هنگام غذا خوردنش نام خدا را بَرَد، شيطان مى گويد: «شب و شام، مرگتان باد!».
و هر گاه وارد شود و هنگام ورودش نام خدا را نَبَرد، شيطان مى گويد: «شب بر شما خوش!» و هر گاه در هنگام غذا خوردنش نام خدا را نَبَرد، شيطان مى گويد: «شب و شام، گوارايتان باد!».
۱.صحيح مسلم: ج 3 ص 1598 ح 103، سنن أبي داوود: ج 3 ص 347 ح 3765، سنن ابن ماجة: ج 2 ص 1279 ح 3887، مسند ابن حنبل: ج 5 ص 115 ح 14735 نحوه وكلّها عن جابر بن عبد اللّه، كنز العمّال: ج 15 ص 396 ح 41534.
الكافي عن هشام بن الحكم عن الإمام الرضا عليه السلامـ عِندَما سَأَلَهُ عَن أسماءِ اللّهِ وَاشتِقاقِها ـ: يا هِشامُ، اللّهُ مُشتَقٌّ مِن إلهٍ، وَالإِلهُ يَقتَضي مَألوها، وَالاِسمُ غَيرُ المُسَمّى، فَمَن عَبَدَ الاِسمَ دونَ المَعنى فَقَد كَفَرَ ولَم يَعبُد شَيئا، ومَن عَبَدَ الاِسمَ وَالمَعنى فَقَد كَفَر ۱ وعَبَدَ اثنَينِ، ومَن عَبَدَ المَعنى دونَ الاِسمِ فَذاكَ التَّوحيدُ، أفَهِمتَ يا هِشامُ؟ قالَ: فَقُلتُ: زِدني! قالَ:
إنَّ للّهِِ تِسعَةً وتِسعينَ اسما، فَلَو كانَ الاِسمُ هُوَ المُسَمّى لَكانَ كُلُّ اسمٍ مِنها إلها، ولكِنَّ اللّهَ مَعنىً يُدَلُّ عَلَيهِ بِهذِهِ الأَسماءِ، وكُلُّها غَيرُهُ. يا هِشامُ، الخُبزُ اسمٌ لِلمَأكولِ، وَالماءُ اسمٌ لِلمَشروبِ، وَالثَّوبُ اسمٌ لِلمَلبوسِ، وَالنّارُ
الكافىـ به نقل از هشام بن حكم ـ: امام رضا عليه السلام، آن گاه كه از ايشان، در باره نام هاى خدا و اشتقاق آنها پرسيد، فرمود: «اى هشام! اللّه، برگرفته از إلاه (پرستيدن) است، و إلاه، مقتضى مألوه (پرستش شونده) اى است. نام، غير از ناموَر است. پس هر كه نام، نه معنا [و ذات] را بپرستد، كافر است و در حقيقت، چيزى را نپرستيده است. هر كه نام و معنا (ذات)، هر دو را بپرستد، كافر است و دو چيز پرستيده است، و هر كه معنا را بپرستد، نه نام را، اين، توحيد است. فهميدى اى هشام؟».
گفتم: بيشتر توضيح بده.
فرمود: «خداوند، نود و نه نام دارد. بنا بر اين، اگر نام همان ناموَر باشد، براى هر نامى از اين نام ها خدايى خواهد بود؛ امّا خدا معنايى (ذاتى) است كه اين نام ها همگى بر او دلالت دارند، ولى همه اين نام ها غير از
۱.في التوحيد والموضع الآخر من الكافي: «فقد أشرك».
۲.اُناضل: أي اُجادل واُخاصم واُدافع. وفلان يناضل عن فلان: إذا رامى عنه وحاجَجَ، وتكلَّم بعذره، ودفع عنه (النهاية: ج 5 ص 72 «نضل»).
۳.الكافي: ج 1 ص 87 ح 2 وص 114 ح 2، التوحيد: ص 220 ح 13 وفيه «تنافر أعداءنا والملحدين في اللّه والمشركين» بدل «تناضل به أعداءنا والمتّخذين مع اللّه جلّ وعزّ»، الاحتجاج: ج 2 ص 203 ح 216، بحار الأنوار: ج 4 ص 157 ح 2.
عنه عليه السلام:مَن قالَ إذا أصبَحَ: «أبتَدِئُ في يَومي هذا بَينَ يَدَي نِسياني وعَجَلَتي بِاسمِ اللّهِ»، أجزَأَهُ عَلى ما نَسِيَ مِن طَعامٍ أو شَرابٍ. ۱
امام صادق عليه السلام:هر كس هنگام صبح بگويد: «امروزِ خود را پيش از فراموشى و شتابكارى ام، به نام خدا آغاز مى كنم»، همين ذكر، او را براى آنچه [از ذكر بسم اللّه] در هنگام خوردن يا نوشيدن فراموش كند، كفايت مى نمايد.
۱.دعائم الإسلام: ج 2 ص 118 ح 394، بحار الأنوار: ج 66 ص 384 ح 50.
الإمام الصادق عليه السلام:إذا تَوَضَّأَ أحَدُكُم ولَم يُسَمِّ، كانَ لِلشَّيطانِ في وُضوئِهِ شِركٌ، وإن أكَلَ أو شَرِبَ أو لَبِسَ، وكُلُّ شَيءٍ صَنَعَهُ يَنبَغي لَهُ أن يُسَمِّيَ عَلَيهِ، فَإِن لَم يَفعَل كانَ لِلشَّيطانِ فيهِ شِركٌ. ۱
امام صادق عليه السلام:هر گاه يكى از شما وضو بگيرد و نام خدا را نبرد، شيطان در وضوى او شريك مى شود. هنگام خوردن يا آشاميدن يا پوشيدن و هر كارى كه انجام مى دهد، بايد نام خدا را ببرد؛ زيرا اگر چنين نكند، شيطان با او شريك مى شود.
۱.المحاسن: ج 2 ص 211 ح 1629 عن الفضيل، بحار الأنوار: ج 63 ص 203 ح 27.
رسول اللّه صلى الله عليه و آلهـ مِن وَصاياهُ لِعَلِيٍّ عليه السلام ـ: يا عَلِيُّ، إذا أكَلتَ فَقُل: «بِاسمِ اللّهِ»، وإذا فَرَغتَ فَقُل: «الحَمدُ للّهِِ»؛ فَإِنَّ حافِظَيكَ لا يَبرَحانِ يَكتُبانِ لَكَ الحَسَناتِ حَتّى تُبعِدَهُ عَنكَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در سفارش به على عليه السلام ـ: اى على! هر گاه شروع به خوردن مى كنى، بگو: «به نام خدا» و چون تمام كردى، بگو: «سپاسْ خداى را»؛ زيرا [اگر چنين كنى،] دو [فرشته] نگهبان تو، تا آن گاه كه غذا را از خودت دفع كنى، پيوسته برايت ثواب مى نويسند.
۱.المحاسن: ج 2 ص 210 ح 1626 عن الإمام الكاظم عليه السلام، بحار الأنوار: ج 66 ص 371 ح 12.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:مَن أكَلَ الفاكِهَةَ وبَدَأَ بِبِاسمِ اللّهِ لَم تَضُرَّهُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس ميوه اى بخورد و به نام خدا شروع كند، آن ميوه به او زيان نمى رساند.
۱.بحار الأنوار: ج 66 ص 119 ح 10 نقلاً عن مكارم الأخلاق: ج 1 ص 368 ح 1213 عن ابن عبّاس وقد سقطت لفظة «باسم اللّه» من النسخة المطبوعة التي عندنا.
عنه صلى الله عليه و آله:زَيِّنوا مَوائِدَكُم بِالبَقلِ؛ فَإِنَّها مَطرَدَةٌ لِلشَّياطينِ مَعَ التَّسمِيَةِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:سفره هايتان را با سبزى بياراييد؛ زيرا سبزى ها، همراه با بردن نام خدا، شياطين را دور مى كنند.
۱.طبّ النبيّ صلى الله عليه و آله: ص 11، مكارم الأخلاق: ج 1 ص 382 ح 1279، بحار الأنوار: ج 92 ص 300؛ الفردوس: ج 2 ص 292 ح 3333 عن أبي اُمامة، كنزالعمّال: ج 15 ص 246 ح 40781.
نمایش ۱ تا ۲۰ از ۲۸۵