بحارالأنوارـ به نقل از نَوف بِكالى ـ: اميرمؤمنان ـ كه درودهاى خدا بر او باد ـ را ديدم كه پشت كرده، شتابان مى رود. گفتم: كجا مى روى، سروَرم؟ فرمود: «رهايم كن، اى نوف! آرزوهايم مرا به سوى معشوق مى رانَد. گفتم: سرورم! آرزوهايت چيست؟ فرمود: «آن كه آرزويم به اوست، خود، آنها را مى داند و مرا نيازى نيست تا آنها را به غير او بازگويم. در ادب بنده، همين بس كه در برخوردارى ها و نيازهايش، كسى جز خداوندگار خويش را شريك نگردانَد». گفتم: اى اميرمؤمنان! من از آزمندى و چشمداشت به آرزويى از آرزوهاىِ دنيوى بر نفس خويش بيمناكم. فرمود: «چرا به حمايتگاه بيمناكان و پناهگاه خداشناسان، پناه نمى برى؟». گفتم: آن را نشانم بده. فرمود: «خداوندِ والا و بزرگ. آرزويت را به حُسنِ تفضّل او پيوند بزن و با تمام

امام عسكرى عليه السلامـ در تفسير «بسم اللّه الرحمن الرحيم» ـ: اللّه، آن موجودى است كه هر آفريده اى به هنگام نيازها و سختى ها، آن گاه كه اميدش از هر آنچه جز اوست، قطع و رشته ها از ما سواى او به كلّى بُريده مى شود، به او پناه مى برد، مى گويد: «بسم اللّه»؛ يعنى در همه كارهايم از آن خدايى كمك مى جويم كه پرستش، جز حقّ او نيست؛ همو كه هر گاه فريادخواهى شود، به فرياد مى رسد، و هر گاه او را بخوانند، پاسخ مى دهد. اين، همان چيزى است كه مردى به امام صادق عليه السلام گفت: اى فرزند پيامبر خدا! مرا به خدا راه نمايى كن كه چيست؟ زيرا مجادله كنندگان، بر من هجوم آورده اند و سرگشته ام ساخته اند! به او فرمود: «اى بنده خدا! آيا هرگز سوار كشتى شده اى؟». گفت: آرى. فرمود: «آيا شده كه كشتى ات درهم شكند و نه

محمّدبن منصور مرادى:يحيى بن حسين بن زيد گفت: به پدرم گفتم: پدرجان! من دوست دارم عمويم عيسى بن زيد را ببينم؛ زيرا براى فردى چون من زشت است كه چنان پيرى از پيران و بزرگان خود را ملاقات نكند. پدرم مدتى مرا از اين كار باز مى داشت و مى گفت: چنين ملاقاتى بر او سنگين مى آيد. و مى ترسم چون دوست ندارد تو او را ديدار كنى منزل خود را به جاى ديگر منتقل كند و تو با اين كار باعث ناراحتى و زحمت او شوى. اما من همچنان از پدرم خواهش و تمنا مى كردم تا اين كه بالاخره به اين كار رضايت داد و اسباب سفر مرا به كوفه فراهم كرد و به من گفت: چون به كوفه رسيدى سراغ محله بنى حىّ را بگير و وقتى آن جا را به تو نشان دادند به فلان كوچه برو. در ميانه كوچه، منزلى خواهى ديد كه درِ آن چنين و چنان است. آن در را نشانى كن و دور

امام رضا عليه السلامـ به نقل از پدرانش عليهم السلام ـ: امير مؤمنان در روز جمعه اى كه بر منبر خطبه مى خواند، فرمود: «سوگند به آن كه دانه را شكافت و انسان را آفريد، هيچ مرد قريشى نبود كه به سنّ بلوغ رسيده باشد، مگر اين كه آيه اى از كتاب خداوند عز و جل درباره او نازل شد و من آن مرد و آن آيه را مى شناسم». مردى برخاست و عرض كرد: اى امير مؤمنان! آيه اى كه درباره تو نازل شده، كدام است؟ امير مؤمنان فرمود: «حال كه پرسيدى، گوش كن و لازم نيست كه در اين باره، از شخص ديگرى هم بپرسى. آيا سوره هود را خوانده اى؟». عرض كرد: آرى، اى امير مؤمنان! فرمود: «پس شنيده اى كه خداوند عز و جل مى فرمايد: «آيا كسى از جانب پروردگارش بر حجّتى روشن است و شاهدى از [خويشان] او پيرو آن است» ؟». عرض كرد: آرى.

بصائر الدرجاتـ به نقل از اصبغ بن نباته ـ: امير مؤمنان فرمود: «اگر كرسى قضاوت برايم نهاده شود و من بر آن بنشينم، هر آينه ميان پيروان تورات، بر اساس تورات داورى خواهم كرد و ميان پيروان انجيل، مطابق انجيل آنها و ميان پيروان زبور، بر پايه زبورشان و ميان پيروان فرقان، مطابق فرقانشان داورى خواهم كرد؛ داورى اى كه به درگاه خداوند بالا رود و بدرخشد. به خدا قسم، هيچ آيه اى از كتاب خدا در شب يا روز نازل نشد، مگر اين كه مى دانم درباره چه كسى نازل شده است و هيچ فرد قريشى نبود كه به سنّ بلوغ رسيده باشد، مگر اين كه آيه اى از كتاب خدا درباره او نازل شده كه او را به سوى بهشت يا دوزخ سوق مى دهد». مردى برخاست و گفت: اى اميرمؤمنان! چه آيه اى درباره تو نازل شده است؟ حضرت به او فرمود: مگر نشنيده اى كه خداوند

التوحيدـ به نقل از محمّد بن زياد ومحمّد بن سيّار، از امام عسكرى عليه السلام ـ: مردى نزد امام زين العابدين عليه السلام آمد و گفت: مرا از معناى «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ» آگاه كن. امام زين العابدين عليه السلام فرمود: «پدرم (امام حسين عليه السلام) از برادرش حسن عليه السلام از پدرش امير مؤمنان حديث كرد كه مردى نزد او آمد و گفت: اى امير مؤمنان! مرا از معناى «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ» آگاه كن. على عليه السلام فرمود: اين كه مى گويى: اللّه، يعنى بزرگ ترين نام خدا و آن، نامى است كه نام گذارىِ جز خدا به آن، روا نيست و مخلوقى را بِدان، نام نمى گذارند. مرد پرسيد: تفسير «اللّه» چيست؟ فرمود: او كسى است كه هر مخلوقى در نيازها و سختى ها و به هنگام قطع اميد از غير او و

تحف العقول:[از امام حسين عليه السلام] درباره جهاد سؤال شد كه: آيا سنّت است يا فريضه؟ فرمود: «جهاد، چهار گونه است: دو گونه آن فريضه است و [سوم،] جهاد سنّتى كه جز با فريضه بر پا نمى شود و [چهارم] جهادى كه سنّت [محض] است. امّا يكى از دو جهاد فريضه، مجاهده انسان با نفس خود براى بازدارى از معاصى الهى است و آن، از بزرگ ترينِ جهادهاست. و [دوم] جهاد با كفّارى است كه نزديك شما هستند. امّا جهادى كه سنّت است و جز با فريضه برپا نمى شود، جهاد با دشمنِ يورشگر است كه بر همه امّت واجب است و اگر آن را ترك كنند، به عذاب گرفتار شوند و اين از عذاب هاى امّت است؛ امّا تنها بر پيشوا، سنّت است كه همراه امّت به سوى دشمن برود و با آنان بجنگد. امّا جهادى كه سنّت [ِ محض] است، هر سنّتى است كه انسان، آن را

الإقبال:از دعاهاى وارد شده در روز عرفه، دعاى مولايمان امام حسين ـ كه درودهاى خدا بر او باد ـ است ۵۴: «ستايش، خداوندى را سِزَد كه نه از قضاى او مى توان جلوگيرى كرد، نه مى توان كسى را از عطاى او محروم ساخت. ساخته هيچ سازنده اى همچون ساخته او نيست. او بخشنده فراگير است. انواع پديده هاى بديع را آفريد و با حكمت خويش، ساخته ها را استوار كرد. طلايه ها [ى عالم وجود]بر او پنهان نيستند و امانت ها در نزد او تلف نمى شوند. كتاب جامع و شريعت اسلام را به مثابه نورى درخشان آورد. آفريدگان را ساخت و فريادرس در گرفتارى هاست. هرسازنده اى را پاداش مى دهد و زندگى هر قناعت پيشه اى را تأمين كند و بر هر نالانى، مهربان است. منفعت ها و كتاب جامع را با نورى درخشان، فرو فرستاد. اوست كه شنواى دعاهاست و بالا برنده درجه

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عز و جل با چيزى شايسته تر از خرد، عبادت نشد و مؤمن، خردمند نيست، مگر آن كه ده فضيلت در او جمع شود: خوبى از او اميد برود، و بدى از او انتظار نرود؛ خوبىِ اندكِ ديگران را بسيار بشمرد، و خوبى هاى بسيارِ خود را كم بشمرد؛ در سراسر زندگى اش از دانش طلبى خسته نگردد؛ از رفت و آمد نيازمندان به نزد خويش، دل تنگ نشود؛ خوارى [در راه دفاع از ارزش هاى دينى]نزد او دوست داشتنى تر از عزّت [دنيوى]باشد؛ فقر را بهتر از ثروتمندى دوست بدارد؛ بهره او از دنيا قوت (نيازمندى هاى ضرورى زندگى) باشد. و امّا دهم ـ و چيست دهم؟! ـ: كسى را نبيند، جز آن كه بگويد: او از من بهتر و پارساتر است. همانا مردمان، دو دسته اند: دسته اى كه از مؤمن، بهتر و پارساترند و دسته اى ديگر، كه بدتر از او و

إرشاد القلوب:حكايت شده است كه نوجوانى كه هنوز به سنّ بلوغ نرسيده بود، به پيامبر صلى الله عليه و آله سلام كرد و از خوش حالىِ ديدن ايشان، چهره اش گشاده گشت و لبخند زد. پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود: «اى جوان! مرا دوست دارى؟». گفت: اى پيامبر خدا! به خدا سوگند، آرى! فرمود: «همچون چشمانت؟». گفت: بيشتر. فرمود: «همچون پدرت؟». گفت: بيشتر. فرمود: «همچون مادرت؟». گفت: بيشتر. فرمود: «همچون خودت؟». گفت: اى پيامبر خدا! به خدا سوگند، بيشتر. فرمود: «همچون پروردگارت؟». گفت: خدا را، خدا را، خدا را، اى پيامبر خدا! كه اين مقام، نه براى توست و نه ديگرى. در حقيقت، تو را براى دوستىِ خدا، دوست مى دارم. در اين هنگام، پيامبر صلى الله عليه و آله به همراهان خود روى كرد و فرمود: «اين