امام صادق عليه السلام:اميرمؤمنان اين خطبه (خطبه اشباح) بر منبر كوفه خواند و اين بدان جهت بود كه مردى نزد حضرت آمد و گفت: اى اميرمؤمنان! پروردگارمان را چنان برايمان توصيف كن كه گويى وى را آشكارا مى بينيم، تا معرفت و محبّت ما به او افزون شود. حضرت خشمگين شد و به نماز جماعت ندا داد. مردم گرد آمدند تا آنكه مسجد مالامال از جمعيت شد. حضرت خشمناك و با رنگ چهره دگرگون بالاى منبر رفت و حمد و ثناى الهى گفت و بر پيامبر صلى الله عليه و آلهدرود فرستاد و فرمود:. اى پرسشگر! هر صفتى را كه قرآن ره نموده، پيروى كن و از نور هدايتش روشنى گير و هر صفتى كه شيطان تو را بدان وا مى دارد، ولى كتاب بر تو واجب ننموده است و اثرى از آن در سنّت پيامبر صلى الله عليه و آله و پيشوايان هدايت نيست، آگاهى به آن را به خداوند

يونس بن يعقوب:گروهى از اصحاب امام صادق عليه السلام از قبيل حمران بن اعين، محمد بن نعمان، هشام بن سالم، طيّار و گروهى كه در بين آنان هشام بن حكم جوان نيز بود، گرد ايشان بودند. امام صادق عليه السلامفرمود: «هشام! به من نمى گويى كه با عمرو بن عبيد، چه كار كردى و چگونه از وى پرسيدى؟». هشام گفت: اى پسر رسول خدا! من تو را بزرگ مى دانم و شرم مى كنم و زبانم در خدمت شما بند مى آيد. امام صادق عليه السلام فرمود: «هنگامى كه به چيزى فرمانتان دادم، انجام دهيد». هشام گفت: جريان نشستن عمرو بن عبيد در مسجد بصره و كارهايش به گوش من رسيد و برايم سنگين بود. به سمت وى حركت كردم و روز جمعه به بصره رسيدم و به مسجد بصره رفتم. ديدم كه گردهمايى بزرگى است و عمرو بن عبيد، در حالى كه پارچه سياهِ پشمى به خود پيچيده

امام باقر عليه السلام ـ به نقل از پدرانش عليهم السلام ـ : على عليه السلام در اوّلين روز ماه رمضان در مسجد كوفه خطبه خواند. پس خدا را به بهترين ستايش و برترين و رساترين ثنا ستود و بر پيامبرش محمّد صلى الله عليه و آله درود فرستاد. سپس فرمود: «اى مردم! اين ماه، ماهى است كه خداوند، آن را بر ماه هاى ديگر برترى داده است، مانند برترى ما اهل بيت بر ديگر مردم. و آن، ماهى است كه درهاى آسمان و درهاى رحمت، در آن گشوده مى شوند و درهاى آتش در آن بسته مى گردند. و ماهى است كه در آن ندا شنيده مى شود و دعا مستجاب مى گردد و گريه مورد ترحّم قرار مى گيرد. ماهى است كه در آن، شبى وجود دارد كه فرشتگان از آسمان فرود آمده، بر مردان و زنان روزه دار، به اذن پروردگارشان تا طلوع سپيده سلام مى دهند و آن شب، شب قدر

امام باقر عليه السلام ـ به نقل از پدرانش عليهم السلامـ: على عليه السلام در اوّلين روز ماه رمضان در مسجد كوفه خطبه خواند. پس خدا را به بهترين ستايش و برترين و رساترين ثنا ستود و بر پيامبرش محمّد صلى الله عليه و آله درود فرستاد. سپس فرمود: «اى مردم! اين ماه، ماهى است كه خداوند، آن را بر ماه هاى ديگر برترى داده است، مانند برترى ما اهل بيت بر ديگر مردم. و آن، ماهى است كه درهاى آسمان و درهاى رحمت، در آن گشوده مى شوند و درهاى آتش در آن بسته مى گردند. و ماهى است كه در آن ندا شنيده مى شود و دعا مستجاب مى گردد و گريه مورد ترحّم قرار مى گيرد. ماهى است كه در آن، شبى وجود دارد كه فرشتگان از آسمان فرود آمده، بر مردان و زنان روزه دار، به اذن پروردگارشان تا طلوع سپيده سلام مى دهند و آن شب، شب قدر است.

تاريخ الطبرىـ به نقل از عبد الرّحمان بن جُندَب، از پدرش در بيان مُفاد سند داورى ـ: سند داورى از اين قرار بود: به نام خداوند بخشنده مهربان. اين، توافق نامه اى است ميان على بن ابى طالب و معاوية بن ابى سفيان. على، آن را بر كوفيان و همراهان مؤمن و مسلمانشان نافذ مى داند؛ و معاويه، بر شاميان و همراهان مؤمن و مسلمانشان. [آن توافق اين است:] ما به حكم خداى عز و جل و كتاب او سر فرود مى آوريم و هيچ چيز، جز آن، مايه وحدت ما نيست. كتاب خداى عز و جل از آغاز تا پايان، ميان ما داور است؛ آنچه را زنده داشته، زنده مى داريم؛ و آنچه را ميرانده، مى ميرانيم. [وتوافق كرديم كه] آنچه اين دو داور، ابو موسى اشعرى عبد اللّه بن قيس و عمرو بن عاص قرشى، در كتاب خداى عز و جل بيابند، به آن عمل كنند و آن جا كه در كتاب

تاريخ الطبرىـ به نقل از جُندَب اَزْدى، در بيان حركت امام عليه السلام از صِفّين به كوفه ـ: على عليه السلام، ديرى راه نسپرده بود كه عبد اللّه بن وديعه انصارى به وى برخورد. پس نزديك شد و او را سلام داد و با وى همراه گشت. سپس على عليه السلام به او گفت: «از مردم درباره ما چه شنيده اى؟». گفت: برخى ستايشگرند و برخى ناخرسند؛ همان سان كه خداى عز و جل فرموده: «و ايشان، همواره در اختلاف اند، مگر پروردگارت رحم آورَد» . على عليه السلام به وى گفت: «سخن صاحبان انديشه در اين باب چيست؟». گفت: سخن آنان اين است كه على داراى جماعتى عظيم بود، امّا آن را پراكنده ساخت؛ و پناهگاهى استوار داشت، امّا آن را ويران كرد. پس چه زمان آنچه ويران كرد، بنا مى كند و آنچه پراكند، گِرد مى آورَد؟ و اى كاش آن گاه كه

الإرشادـ امام على عليه السلام در پاسخِ خوارج معترض به داورى، پيش از ورود به كوفه گفت ـ: «بار خدايا! اين، جايگاهى است كه هر كس در آن پيروز گردد، براى پيروزى در روز قيامت، سزاوارتر است؛ و هر كه به عيب آلوده شود يا خيانت ورزد، در رستخيز، كور و راه گم كرده تر خواهد بود. شما را به خدا سوگند مى دهم، آيا مى دانيد (به خاطر داريد) آن گاه كه قرآن ها را برافراشتند و گفتيد [دعوت]ايشان به كتاب خدا را اجابت مى كنيم، به شما گفتم: من بيش از شما، اينان را مى شناسم؛ آنان نه ياران دين اند و نه قرآن. من در خُردسالى و بزرگْ سالى با آنان معاشرت داشته ام و ايشان را شناخته ام. آنان، بدترين كودكان [بوده اند]و بدترينِ بزرگان اند. بر حق و راستىِ خويش به پيش رويد. اين قوم، اين قرآن ها را از سرِ نيرنگ و عجز و فريب،

تاريخ الطبرىـ به نقل از عُمارة بن ربيعه، در توصيف ياران امام عليه السلام ـ: همراه على عليه السلام به صِفّين درآمدند، حال آن كه دوستانه به هم مهر مى ورزيدند، و [از صِفّين]بازگشتند، در حالى كه دشمنانه بر هم خشم مى گرفتند. هنوز درون اردوگاه خود در صِفّين بودند كه [ماجراى]داورى ميانشان پراكندگى پديد آورد و سراسرِ راه را در حالى بازآمدند كه به هم مى تاختند ودشنام مى دادند و با تازيانه به جان هم افتاده بودند. خوارج مى گفتند: «اى دشمنان خدا! در كار خداى عز و جل سازش ورزيديد و تن به داورى داديد» و ديگران مى گفتند: «شما از امام ما جدا شديد و جماعتمان را پراكنديد». آن گاه كه على عليه السلام به كوفه درآمد، ايشان با وى درنيامدند و به [روستاى]«حَروراء» رفتند. دوازده هزار تن از ايشان بدان درآمدند و

وقعة صِفّينـ به نقل از جُرجانى ـ: آن گاه كه ابو موسى عزم حركت كرد، شُرَيح برخاست و دست ابو موسى را گرفت و گفت: اى ابو موسى! تو به كارى گران گماشته شده اى كه [اگر سستى كنى،]پراكندگى آن اصلاح نشود و شكافش بر هم نيايد. هر چه به سود يا زيان خويش بگويى ـ هر چند باطل باشد ـ به منزله حق تلقّى مى شود و درست شمرده مى گردد. و همانا اگر معاويه بر عراق حكومت يابد، همه عراقيان هلاك مى گردند؛ امّا اگر على بر شام حاكم شود، شاميان را بيمى نخواهد بود. آن روزها كه به كوفه درآمدى، گونه اى بازداشتن مردم در كارنامه تو ثبت است كه اگر كارى همانندِ آن كنى، گمانِ بدى كه به تو مى رود، به يقين تبديل گردد و اميدى كه به تو بسته شده، به نوميدى بدل شود. آن گاه شريح در اين باب گفت: اى ابو موسى! در برابر