پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بار خدايا! تو زنده اى هستى كه نمى ميرى.، و شناخته شده اى هستى كه انكار نمى شوى، و حمايتگرى هستى كه مراقبت نمى شوى، و چيره اى هستى كه شكست نمى خورى، و توانايى هستى كه فرمان بُردار نمى شوى، و يگانه اى هستى كه مشورت نمى خواهى، و بى مزدْ بسيار بخشنده اى هستى كه خسته نمى شوى، و سريعْ عمل كننده اى هستى كه [چيزى را]فروگذار نمى كنى، و بى عوضْ بخشنده اى هستى كه بُخل نمى ورزى، و شكست ناپذيرى هستى كه نابود نمى شوى، و نگاهبانى هستى كه غفلت نمى كنى، و استوارى هستى كه نمى خوابى، و پوشيده اى هستى كه ديده نمى شوى، و آن هميشگى اى هستى كه از بين نمى روى، و پايدارى هستى كه فرسوده نمى شوى، و يگانه اى هستى كه [چيزى را] به تو همانند نمى كنند، و بسيارْ توانايى هستى كه با تو ستيزه

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند ـ تبارك و تعالى ـ فرشته اى به نام سَخائيل دارد كه براى نمازگزاران هنگام هر نماز، بَرات هايى از پروردگار بزرگ جهانيان مى گيرد. پس هنگامى كه مؤمنان، صبح بر مى خيزند و وضو مى گيرند و نماز صبح را مى خوانند، بَراتى را براى آنان از خداى عز و جل مى گيرد كه در آن، نوشته شده است: «من، خداى جاويدم. بندگانم! شما را در پناه خود قرار دادم و در سايه حمايت و نگاهبانى خود در آوردم. به عزّتم سوگند، شما را وا نمى گذارم و گناهانتان تا ظهر، آمرزيده شده است. پس هنگام ظهر كه بر مى خيزند و وضو مى گيرند و نماز مى خوانند، براى آنان بَرات دوم را از خداى عز و جل مى گيرد كه در آن، نوشته شده است: «من، خداى توانايم. بندگانم! بدى هايتان را به نيكى تبديل كردم و گناهان كوچكتان را

الإرشادـ در جنگ تبوك ـ: خداوند ـ كه نامش مبارك و بلند باد ـ، به پيامبرش وحى كرد كه خود او به اين جنگ برود و مردم را براى كوچ به همراهى برانگيزد و او را آگاه ساخت كه در آن سفر، نيازى به جنگ ندارد و دچار پيكار با دشمن نمى شود و كارها بى شمشير، رام او خواهد شد و فرمان خروج، تنها براى آزمودن اصحاب اوست تا فرمانبردار و نافرمان، از هم جدا شوند و آنچه در نهان دارند، آشكار شود. پيامبر صلى الله عليه و آله از آنان خواست كه به سوى سرزمين روم حركت كنند، در حالى كه ميوه هايشان رسيده بود و گرما بر آنان سخت گشته بود. از اين رو، بيشتر آنان به جهت بردن سود نقد محصولات، آزمندى در تأمين و اصلاح زندگى، دلهره از شدّت گرما و دورى راه و برخورد با دشمن، از فرمان ايشان، سر باز زدند. سپس گروهى از آنان با گران

كنز العمالـ به نقل از يعلى بن مرّه ـ: على عليه السلام شبها براى خواندن نماز نافله به مسجد مى رفت. ما براى محافظت از او رفتيم. وقتى نمازش را تمام كرد، نزد ما آمد و فرمود: چرا اين جا نشسته ايد؟ گفتيم: براى محافظت از شما. فرمود: آيا از اهل آسمان مرا محافظت مى كنيد يا از اهل زمين؟ عرض كرديم: از مردمان روى زمين. فرمود: در زمين هيچ اتفاقى نيفتد، مگر آن كه در آسمان مقدّر شود. بر هر انسانى دو فرشته گمارده شده كه از او دفاع و محافظت كنند، تا آن كه تقديرش فرا رسد. و چون تقديرش فرا رسيد، او را با آن تنها گذارند. مرا از جانب خداوند سپرى استوار است و چون اجلم فرا رسد، آن سپر كنار رود. [بدانيد] هيچ كس طعم ايمان را نچشد، مگر آن كه بداند كه آنچه به او رسيده نمى توانست نرسد و آنچه به او نرسيده نمى توانست