منية المريد:خداوند متعال در سوره هفدهم انجيل فرموده است: واى به حال كسى كه از دانش بشنود و آن را نجويد. چگونه همراه نادانان به سوى آتش برانگيخته مى شود؟ دانش بجوييد و آن را فراگيريد كه اگر شما را خوشبخت نسازد، بدبخت نمى كند. اگر شما را سربلند نكند، سرشكسته نمى سازد. اگر شما را توانگر نكند، نادار نمى كند. اگر به شما سود نبخشد، زيان نمى رساند. نگوييد: مى ترسيم بدانيم و عمل نكنيم، بلكه بگوييد: اميد داريم بدانيم و عمل كنيم. دانش براى دارنده اش شفاعت مى كند و بر خدا سزاست كه او را رسوا نكند. خداوند متعال روز قيامت مى فرمايد: اى گروه دانشمندان! گمان شما به پروردگارتان چيست؟ مى گويند: گمانمان اين است كه بر ما رحمت آورد و ما را بيامرزد. خداوند متعال مى فرمايد: پس من چنين كردم، من حكمتم را در شما به

عنوان بصرىـ مردى سالمند كه 94 سال عمر كرده بودـ مى گويد: سالها با مالك بن انس رفت و آمد داشتم، امّا چون جعفر صادق عليه السلامدر مدينه حضور يافت، با وى باب رفت و آمد را گشودم و دوست داشتم همان گونه كه از مالك كسب معرفت مى كردم، از وى نيز اخذ كنم. پس روزى به من فرمود: من مردى هستم كه محل مراجعه ام و با اين همه براى هر ساعتى از ساعتهاى شب و روز، ذكر و وردى دارم، پس مرا از ذكرم باز مدار و از مالك كسب و با وى رفت و آمد كن؛ همان گونه كه قبلاً مى كردى. من از اين موضوع غمگين شدم و از نزد او بيرون آمدم و پيش خود گفتم: اگر خيرى در من مى ديد مرا از آمد و شد و استفاده از خود باز نمى داشت. به مسجد پيامبر صلى الله عليه و آله رفتم و بر وى سلام دادم و فرداى آن روز دوباره به روضه [ميان قبر ومنبر پيامبر

المصباح كفعمى:دعاى جوشن كبير، از پيامبر صلى الله عليه و آله روايت شده است و صد بخش است و هر بخشى ده نام است و در آخر هر بخش آن، مى گويى: «سبحانك يا لا إله إلاّ أنت! الغَوث، الغَوث، الغَوث، خَلِّصنا مِنَ النّار يا ربّ؛ منزّهى تو، اى آن كه معبودى جز تو نيست! به فرياد رس، به فرياد رس، به فرياد رس. پروردگارا! ما را از آتش، نجات بده». يكم. «خداوندا! تو را به نامت مى خوانم: اى خداوند، اى بخشايشگر، اى مهربان، اى بزرگوار، اى برپادارنده، اى بزرگ، اى ديرين، اى دانا، اى بردبار، اى حكيم!». دوم. «اى سَرور سَروران، اى اجابت كننده دعاها، اى بالابرنده رتبه ها، اى سرپرست نيكى ها، اى آمرزنده خطاها، اى برآورنده خواسته ها، اى پذيرنده توبه ها، اى شنواى صداها، اى داناى نهان ها، اى زداينده بلاها!». سوم. «اى

مصباح المتهجّد:نيز در سحر، دعاى ادريس عليه السلام ۵ را بخواند: «پاك و منزّهى تو. معبودى جز تو نيست. اى پروردگار و وارث هر چيز! اى خداى همه معبودها كه در شُكوهت، والايى! اى خداوندى كه در همه كارهايت ستوده اى! اى بخشنده و بخشايشگر هر چيز! اى زنده، از آن زمان كه زنده اى نبود، در ماندگارىِ فرمان روايى! اى برپاى استوارى كه چيزى از علم تو بيرون نمى مانَد و بر آن سنگينى نمى كند! اى يگانه باقى، در آغاز و انجام هر چيز! اى ماندگارِ بى فنا كه مُلك تو، بى زوال است! اى بى نياز بى همتا كه چيزى همانند تو نيست! اى نيكوكردار بى همانند كه كسى هم وصفِ او نيست! اى بزرگ! تو آنى كه دل ها به درك عظمتت راه نمى يابند. اى آفريدگار، كه بى نمونه گيرى از ديگرى، پديدآورنده است! اى منزّه پاك، كه با قداست خود، از هر

المصباح كفعمى ۱۱: دعاى جوشن كبير، از پيامبر صلى الله عليه و آله روايت شده است و صد بخش است و هر بخشى ده نام است و در آخر هر بخش آن، مى گويى: «سبحانك يا لا إله إلاّ أنت! الغَوث، الغَوث، الغَوث، خَلِّصنا مِنَ النّار يا ربّ؛ منزّهى تو، اى آن كه معبودى جز تو نيست! به فرياد رس، به فرياد رس، به فرياد رس. پروردگارا! ما را از آتش، نجات بده». يكم. «خداوندا! تو را به نامت مى خوانم: اى خداوند، اى بخشايشگر، اى مهربان، اى بزرگوار، اى برپادارنده، اى بزرگ، اى ديرين، اى دانا، اى بردبار، اى حكيم!». دوم. «اى سَرور سَروران، اى اجابت كننده دعاها، اى بالابرنده رتبه ها، اى سرپرست نيكى ها، اى آمرزنده خطاها، اى برآورنده خواسته ها، اى پذيرنده توبه ها، اى شنواى صداها، اى داناى نهان ها، اى زداينده بلاها!».

وقعة صِفّينـ بـه نـقل از صَعصَعه ـ: مـعاويه، عبد اللّه فرزند عمرو بن عاص را فراخواند و فرمانش داد كه با عراقيان سخن بگويد. وى پيش آمد تا ميان دو سپاه قرار گرفت و ندا داد: اى عراقيان! من عبد اللّه فرزند عمرو بن عاص هستم. ميان ما و شما ماجراهايى گذشت كه گاه بر سرِ دين و يا دنيا بود. اگر بر سر دين بوده، آرى، به خدا سوگند كه هر دو گروه، حجّت را تمام نموديم [و تا حدّ توان، وظيفه را پى گرفتيم]؛ و اگر بر سر دنيا بوده، بارى به خدا سوگند كه هر دو گروه، زياده روى كرده ايم. ما، شما را به كارى فرا خوانده ايم كه اگر شما، ما را به آن فرا خوانده بوديد، هرآينه، اجابتتان مى كرديم. اگر خشنودى ما و شما بر اين كار گِرد آيد، از لطف خداست. پس اين فرصت را غنيمت شمريد، باشد كه در آن، پيشه ورْ زندگى از سر گيرد و

امام على عليه السلامـ برگرفته گفتار او كه از خوارج، شبهه مى زدايد ـ: اگر اصرار داريد كه من به خطا رفته و گم راه شده ام، چرا همه امّت محمّد صلى الله عليه و آله را به سبب گم راهىِ من، گم راه مى شمريد و آنان را به خطاى من بازخواست مى كنيد و به دليل گناهان من، كافر مى دانيد؟! شمشيرهاى خويش را بر شانه هاتان نهاده، بر بى گناه و گناهكار فرود مى آوريد و آن را كه گناه كرده، با آن كه نكرده، در هم مى آميزيد. هر آينه مى دانيد كه پيامبر خدا آن را كه با زنِ همسردار زنا كرده بود، سنگسار نمود و سپس بر وى نماز گزارْد و ميراثش را به كسانش داد؛ و [نيز]قاتل را قصاص كرد و ميراثش را به كسانش سپرد؛ و دزد را دست بُريد و زنا كننده با زنِ بى همسر را تازيانه زد و سهمشان از غنايم را به ايشان پرداخت و [رخصت داد تا]

تاريخ الطبرى ـ به نقل از ابوسَلَمه زُهْرى ـ:همانا على عليه السلام به خوارج نهروان گفت: «اى جماعت! نَفْسِتان شما را فريفت تا از اين داورى كه خود آن را آغاز كرديد و فرا خواستيد و من از آن بيزار بودم، جدا شويد. و من به شما خبر دادم كه آن قوم با شما فريب و نيرنگ مى ورزند؛ امّا شما همچون مخالفان، از سخنم سربرتافتيد و به سان لجاجتگرانِ سركش، از من روى گردانيديد تا ناچار شدم همرأىِ شما گردم. به خدا سوگند، شما اى جماعت، سبُكْ مغز و نابخرديد و ـ پدرِتان مباد ـ من كه گناهى نكرده ام. به خدا سوگند، من شما را در كارتان به سفاهت نيفكندم و چيزى از اين كار را از شما نپوشاندم و آن را بر شما مُشتَبَه نساختم و دشوارى را به شما نزديك نكردم. هر چند فرمان ما در كار مسلمانان روشن بود، رأى بزرگانتان بر آن شد